แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นฟอร์มาลีนจาง ๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนที่เกาะกุมกระจกห้องทำงาน อาการปวดมึนที่ขมับซ้ายจากการอดนอนติดต่อกันสามวันทำให้ศรุตต้องขยับนิ้วคลึงหว่างคิ้วช้า ๆ บนโต๊ะทำงานรกเรื้อ เต็มไปด้วยแฟ้มชันสูตรและภาพถ่ายรอยแผลปริศนาจากคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญ เงาสีดำทึบของตู้เก็บอุปกรณ์แพทย์ทอดตัวยาวพาดผ่านพื้นห้องราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น ดวงตาสคมองตรงไปยังแฟ้มคดีบนโต๊ะ ภาพรอยกรีดรูปสัญลักษณ์โบราณบนผิวหนังเหยื่อยังคงติดตา มันไม่ใช่รอยแผลจากฆาตกรโรคจิตทั่วไป แต่มันคือ "รหัส" ที่ถูกบรรจงสร้างขึ้นด้วยความเคารพต่อสิ่งเร้นลับ—สิ่งที่ศรุตไม่เคยเชื่อมั่นในฐานะศัลยแพทย์ผู้บูชาตรรกะและวิทยาศาสตร์ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองครั้ง สั้น กระชับ และไม่เปิดโอกาสให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวบางในชุดโค้ทกันหนาวสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกจันทร์กระพ้อลอยปะปนเข้ามาในบรรยากาศอับทึบ เธอคือแขกที่ไม่ได้รับเชิญ—รินรดา ศรุตเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดจ้องมองผู้มาเยือนนิ่งสนิท ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างไม่สบอารมณ์ "ห้องทำงานฉันไม่ใช่สถานที่สาธารณะที่คุณจะเดินเข้าออกตามใจชอบ... คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทาย รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกจากตัวเขาอย่างชัดเจน รินรดาไม่ได้แสดงอาการหวาดหวั่นต่อท่าทีคุกคามนั้นแม้แต่น้อย มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มบางเบาที่ดูลึกลับ เธอวางกระเป๋าหนังสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานของเขาอย่างถือดี ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอคำเชิญ ดวงตากลมโตเป็นประกายไหววูบในความมืดสลัวราวกับแมวป่าที่กำลังสำรวจอาณาเขตของเหยื่อ "ถ้าฉันไม่เข้ามาแบบนี้ คุณก็คงเอาแต่จมอยู่กับซากศพและทฤษฎีการแพทย์เดิม ๆ จนมองไม่เห็นความจริงที่กำลังกัดกินเมืองนี้ไปครึ่งหนึ่งแล้วค่ะ หมอศรุต" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนในที เธอเอื้อมมือไปหยิบภาพถ่ายรอยแผลบนศพขึ้นมาพินิจพิเคราะห์โดยไม่ขออนุญาต ศรุตขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากสรีระและอุดมการณ์ที่แตกต่างทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันตาเห็น เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันเธอด้วยสายตา "ความจริงทางการแพทย์คือสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยมีดผ่าตัดและกล้องจุลทรรศน์ ไม่ใช่นิทานพื้นบ้านหรือคำสาปงี่เง่าที่คุณพยายามเอามาโยงกับคดีฆาตกรรมอำมหิตนี่... วางภาพนั้นลงซะ แล้วออกจากห้องฉันไป" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ เคมีอันตรายบางอย่างระหว่างคนสองขั้วปะทุขึ้นในความเงียบ ความดื้อรั้นในแววตาสีน้ำตาลเข้มของเธอกำลังท้าทายกำแพงน้ำแข็งที่ศรุตสร้างขึ้นมาปกป้องจิตใจมาตลอดหลายปี "นิทานพื้นบ้านเหรอคะ?" รินรดาหัวנסเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นระคายหูแต่น่าหลงใหลอย่างประหลาด "สัญลักษณ์ที่คุณเห็นบนศพรายล่าสุด... มันไม่ใช่แค่รอยกรีดส่งเดชค่ะ แต่มันคือ 'ยันต์บรรณาการโลหิต' จากบันทึกโบราณของชนเผ่าลึกลับทางเหนือที่สูญหายไปเมื่อร้อยปีก่อน และที่สำคัญที่สุด..." เธอเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาลงมองริมฝีปากของศรุตชั่วครู่ก่อนจะสบตากลับด้วยแววตาที่จริงจังขึ้น "...ฆาตกรไม่ได้เลือกเหยื่อสุ่มสี่สุ่มห้า เหยื่อทุกรายมี 'รอยแผลเป็น' รูปทรงเดียวกันกับคุณ... ที่แผ่นหลังด้านซ้าย" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางห้องทำงานที่เงียบสงัด ศรุตชะงัก ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอ ความลับที่เขาเก็บซ้ำไว้ใต้ร่มผ้าและรอยแผลเป็นจากเหตุการณ์ในอดีตที่พยายามลืมเลือน กลับถูกผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้ล่วงรู้ได้อย่างไร ดวงตาคมกริบของศรุตหรี่แคบลง ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความระแวงและคุกคาม เขาเอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่น แรงบีบที่มากพอจะทำให้กระดูกเจ็บแปลบแต่เธอกลับไม่แสดงอาการสะทกสะท้าน "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง... ใครเป็นคนบอกคุณ" เสียงกระซิบของศรุตต่ำลึกและอันตราย ร่างกายของเขากักขังเธอไว้ระหว่างพนักเก้าอี้และขอบโต๊ะ รินรดาไม่ดิ้นรน เธอเพียงแค่ช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ซ่อนความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา ปลายนิ้วมืออีกข้างของเธอยกขึ้นแตะเบา ๆ ที่หลังมือของศรุตที่กำลังกำข้อมือเธออยู่ "เพราะคืนนี้... เหยื่อรายต่อไปกำลังจะถูกส่งมาที่ห้องชันสูตรของคุณแล้วค่ะ... และคน ๆ นั้น ก็คือคนที่คุณรู้จักดีเสียด้วยสิคะ หมอศรุต" ทันทีที่สิ้นคำพูด ประตูห้องทำงานด้านนอกก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งAร้อนและเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเจ้าหน้าที่เวรเปลที่ดังแว่วเข้ามาในความเงียบ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ