ศพที่ไม่มีชื่อในห้องดับจิต

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกแทรกซึมผ่านหน้ากากอนามัยสีขาวสะอาดตา ศรุตวางมีดผ่าตัดลงบนถาดสแตนเลสเสียงดัง ‘เคร้ง’ สะท้อนก้องในห้องดับจิตที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นจังหวะสม่ำเสมอ เขาไม่ชอบความเงียบที่มาพร้อมกับศพไร้ญาติ แต่มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกมีชีวิต—ความเย็นเยียบของเนื้อเยื่อที่ไร้ลมหายใจเป็นสิ่งที่เขาเข้าใจได้ดีกว่าความอบอุ่นที่หักหลังเขาได้ทุกเมื่อ “รอยกรีดที่ข้อมือไม่ใช่สาเหตุการตาย” ศรุตเปรยขึ้น เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับอ่านรายงานสภาพอากาศ เขามองศพชายวัยกลางคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงโลหะ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวโพลนสะท้อนกับผิวหนังซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือดฝอยชัดเจน “คุณหมอคะ ถ้าไม่ใช่การฆ่าตัวตาย แล้วรอยสักพวกนี้คืออะไร” รินรดาที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงถามขึ้น ดวงตาคู่คมของเธอจ้องมองไปยังแผ่นหลังของศพอย่างไร้ความเกรงกลัว นิ้วเรียวของเธอชี้ไปยังรอยสักสีหมึกดำเข้มที่ถูกกรีดทับเป็นลวดลายอักขระแปลกตา “นี่ไม่ใช่ศิลปะสมัยใหม่ แต่มันคือนิยามของความเชื่อที่ตายไปพร้อมกับผู้คนในยุคเปลี่ยนผ่าน” ศรุตขยับตัวเข้าใกล้มากขึ้น เขาใช้คีมคีบดึงผิวหนังส่วนที่มีรอยสักนั้นออกมาเล็กน้อย แสงไฟจากโคมไฟผ่าตัดทำให้เห็นรายละเอียดของรอยสักที่ดูเหมือน ‘ยังมีชีวิต’ อักขระเหล่านั้นดูคล้ายกับกิ่งไม้ที่คดเคี้ยวพันเกี่ยวกันเป็นวงกลม ตรงกลางคือรูปดวงตาที่ปิดสนิท “ผมไม่ได้สนใจเรื่องไสยศาสตร์ รินรดา” เขากล่าวพลางเหลือบมองหญิงสาวผ่านแว่นสายตา “สิ่งที่ผมสนใจคือเข็มชนิดไหนที่ใช้สักรอยพวกนี้ เพราะเท่าที่เห็น ความลึกของมันแทรกซึมไปถึงชั้นไขมัน และมีการใช้สารเคมีบางอย่างกระตุ้นให้หมึกเปลี่ยนสีตามอุณหภูมิร่างกาย” “คุณน่ะมองทุกอย่างเป็นแค่กลไก” รินรดาขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอปะทะกับกลิ่นฆ่าเชื้อบนเสื้อกาวน์ของศรุต “แต่บางครั้ง ความตายก็ไม่ได้เกิดจากโรคหรืออุบัติเหตุ มันเกิดจากสัญญา... สัญญาที่ร่างกายนี้น่าจะทำไว้กับบางสิ่งที่มองไม่เห็น” ศรุตแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “สัญญาเหรอ? น่าขันสิ้นดี ความตายคือจุดจบ ไม่ใช่การทำธุรกรรม” เขาคว้าเครื่องมือผ่าตัดขึ้นมาอีกครั้ง มือที่มั่นคงของศัลยแพทย์มือหนึ่งค่อยๆ กรีดลึกลงไปตามแนวอักขระที่รอยสักนั้นพาดผ่าน ทันใดนั้น ความเย็นประหลาดก็แผ่ซ่านออกมาจากบาดแผลที่เพิ่งเปิดออก ไม่ใช่เลือดที่ไหลซึมออกมา แต่เป็นของเหลวสีดำสนิทที่มีกลิ่นกำยานจางๆ ลอยคละคลุ้งไปทั่วห้อง รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมามองใกล้ๆ ลมหายใจของเธอสะดุดเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ใต้ผิวหนังของศพ “นั่นไม่ใช่พยาธิ... มันคือรอยเย็บ” ศรุตขมวดคิ้วแน่น เขาใช้ปากคีบเขี่ยเนื้อเยื่อที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างประณีตใต้ผิวหนังชั้นใน มันไม่ใช่การรักษา แต่เป็นการ ‘เย็บ’ กล้ามเนื้อให้เป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่มองไม่เห็นจากภายนอก “นี่มันฝีมือของพวกผ่าตัดนอกกฎหมาย” ศรุตพึมพำ ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ “ใครบางคนกำลังเปลี่ยนร่างมนุษย์ให้กลายเป็นบันทึกความทรงจำของพิธีกรรมที่สาบสูญ” “ศรุต ดูที่ดวงตาของเขา!” รินรดาร้องเตือน น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ศรุตเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของศพที่เคยปิดสนิท บัดนี้ เปลือกตาที่ไร้ชีวิตนั้นค่อยๆ เปิดอ้าออกอย่างช้าๆ รูม่านตาที่ขยายกว้างจนเห็นเพียงสีดำสนิทไม่ได้จ้องมองเพดานห้อง แต่กำลังจ้องเขม็งมาที่พวกเขา ทั้งที่กล้ามเนื้อใบหน้าควรจะแข็งทื่อไปนานแล้ว ในจังหวะนั้นเอง ไฟในห้องดับจิตทั้งห้องก็ดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับประสาทสัมผัส เสียงลมหายใจหอบถี่ของใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรกดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท มันเป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้า เดินลากผ่านพื้นกระเบื้องเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าตัดทุกขณะ ศรุตสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แตะลงบนต้นคอ ก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าจะดังก้องในความมืด “ของที่ควรจะถูกฝัง... กลับมาทวงคืนความถูกต้องแล้ว...” พร้อมกับแสงไฟฉายจากมือถือของรินรดาที่ส่องกระทบเข้ากับใบหน้าของศพอีกครั้ง... ทั้งคู่ถึงกับหยุดหายใจ เมื่อเห็นวัตถุประหลาดถูกคายออกมาจากปากของศพที่เพิ่งเปิดออก มันคือเหรียญโบราณที่สลักชื่อของ ‘ศรุต’ เอาไว้ด้วยลายมือที่ยังดูใหม่เอี่ยมราวกับเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อวินาทีก่อนหน้านี้เอง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ