เมื่อกีตาร์ต้องคู่กับคีย์บอร์ด

"ถ้าคุณยังดีดเพี้ยนแบบนี้อีกรอบ ผมว่าเราเอาเวลาไปจัดเก้าอี้ในหอประชุมยังจะมีประโยชน์กว่าการมานั่งเสียเวลาตรงนี้ครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบของคีย์ดังก้องไปทั่วห้องซ้อมหมายเลขสี่ มันไม่ใช่เสียงตวาด แต่เป็นความนิ่งเรียบที่บาดลึกถึงความมั่นใจที่เปราะบางอยู่แล้วของเพลงให้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เพลงกำคอกีตาร์แน่นจนนิ้วมือขึ้นข้อขาว เธอหอบหายใจถี่ สายตาจดจ้องอยู่ที่คีย์บอร์ดไฟฟ้าสีดำสนิทตรงหน้าชายหนุ่มรุ่นพี่ผู้สมบูรณ์แบบ ทั้งที่ในใจเธออยากจะวางกีตาร์แล้วเดินหนีออกไปจากห้องนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด "เพลงไม่ได้ตั้งใจ... มันแค่... นิ้วมันลนค่ะ" "ผมไม่อยากฟังคำแก้ตัว ผมอยากฟังท่วงทำนองที่มันเข้าที่เข้าทาง" คีย์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะกดนิ้วลงบนลิ่มคีย์บอร์ดเป็นคอร์ด E major ที่กังวานและแม่นยำ "เอาใหม่ ตั้งแต่ท่อนอินโทร ผมจะนับหนึ่งถึงสี่ แล้วเริ่มเลย" อาจารย์ที่ปรึกษาชมรมทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้พวกเขาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ด้วยการประกาศรายชื่อคู่ซ้อมโชว์เปิดงานมหาลัยที่ทำเอาทุกคนในห้องซ้อมอ้าปากค้าง— 'เพลง' น้องปีหนึ่งมือใหม่ถอดด้าม ต้องมาจับคู่กับ 'คีย์' มือคีย์บอร์ดอัจฉริยะปีสามที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและมาตรฐานสูงลิ่วระดับปรมาจารย์ บรรยากาศในห้องซ้อมอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นที่ลอยละล่องและไอร้อนจากเครื่องปรับอากาศที่สู้แดดยามบ่ายไม่ไหว เพลงมองแผ่นโน้ตตรงหน้าสลับกับแผ่นหลังกว้างของคนที่นั่งหันหลังให้เธอ เขาคือคนเดียวกับที่เธอเคยแอบมองเวลาเขาสวมชุดสูทขึ้นแสดงบนเวทีด้วยมาดนิ่งขรึมและทักษะการกดคีย์ที่ดูเหมือนร่ายมนตร์สะกดคนดู แต่พอต้องมาเผชิญหน้ากันจริงๆ ความนิ่งนั้นกลับกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่กั้นขวางเธอไว้ หนึ่ง... สอง... สาม... สี่... เสียงกีตาร์โปร่งของเพลงเริ่มบรรเลง เธอพยายามรวบรวมสมาธิ แต่สายตาที่คอยจ้องจับผิดผ่านกระจกเงาของคีย์ทำให้จังหวะเธอกระตุก คอร์ดที่ควรจะต่อเนื่องกลับติดขัด เพลงกัดริมฝีปากแน่น เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามไรผม "หยุด" คีย์ยกมือขึ้นทำสัญญาณตัดฉับ "คุณกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ครับ? เรื่องที่คนทั้งมหาลัยจะมอง หรือเรื่องที่กลัวผมจะด่าคุณ?" เพลงชะงัก เธอวางกีตาร์ลงบนขาตั้งด้วยท่าทางประหม่า "เพลง... เพลงแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นเพลง ทำไมต้องเป็นเพลงที่ต้องขึ้นแสดงกับรุ่นพี่คีย์" คีย์หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของหญิงสาว เขาไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นความสงสัยที่เคลือบแฝงด้วยความอ่อนใจ "คุณคิดว่าอาจารย์สุ่มชื่อเหรอครับ? ในชมรมนี้ ใครที่เล่นเพลงนี้ได้ถึงอารมณ์ที่สุด... มีแค่คุณกับผม" "แต่เพลงไม่มีความมั่นใจ เพลงเล่นต่อหน้าคนเยอะๆ ไม่ได้" เธอระบายความอัดอั้นออกมา เสียงที่เคยสดใสเริ่มสั่นเครือ "พี่เก่งเกินไป จนเพลงรู้สึกว่าเพลงเป็นแค่ส่วนเกินในโชว์นี้" คีย์ถอนหายใจยาว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเดินมาหาเธอช้าๆ จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สไตล์ซิตรัสจางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของเพลงเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เขาเอื้อมมือไปหยิบกีตาร์โปร่งของเธอขึ้นมา แล้วขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่ของเขาเกือบชิดไหล่ของเธอ "วางนิ้วแบบนี้" เขาเอื้อมมือมาประคองมือของเธอไว้เพื่อจัดระเบียบการกดคอร์ด สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นจัดของเขาทำเอาเพลงหน้าแดงก่ำ "อย่ามองโน้ต อย่ามองคนดู... ให้มองที่ท่วงทำนองในหัวของคุณ ถ้าคุณไม่รักเสียงที่ตัวเองสร้างขึ้น แล้วจะให้ใครที่ไหนมาหลงรักโชว์นี้ของคุณ?" ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตทำให้ห้องซ้อมที่เคยหนาวเย็นดูเหมือนจะมีอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นกะทันหัน เพลงนิ่งค้างไป เธอสัมผัสได้ถึงความจริงจังที่ซ่อนอยู่ในแววตาของรุ่นพี่จอมกวนคนนี้ เขาไม่ได้แค่ต้องการความสมบูรณ์แบบ แต่เขากำลังถ่ายทอดความมุ่งมั่นผ่านสัมผัสที่ดูห่างเหินแต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาด "ลองอีกรอบ" เขาผละออกไปนั่งที่คีย์บอร์ดดังเดิมโดยไม่รอคำตอบ "และถ้าคุณยังเล่นเพี้ยนอีก ผมจะถือว่าการเดท... เอ้ย การซ้อมของเราในวันนี้ต้องยาวไปจนถึงเที่ยงคืน" เพลงชะงักกับคำพูดนั้น "เดท... พี่หมายความว่าไงคะ?" คีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งและดูมีเลศนัยจนน่าใจหาย ก่อนที่เขาจะเริ่มกดเปียโนท่วงทำนองใหม่ที่อ่อนหวานและนุ่มนวลกว่าเดิม ชวนให้บรรยากาศในห้องซ้อมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทว่า ในจังหวะที่เพลงกำลังจะดีดสายกีตาร์ตามจังหวะที่เขาปูทางมาให้ ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันพร้อมกับเสียงตบมือดังสนั่นของก๊วนเพื่อนชมรมดนตรีที่โผล่เข้ามาอย่างไม่ได้นัดหมาย "แหม่... บรรยากาศกำลังหวานเชียวนะครับท่านประธาน! พี่คีย์สอนน้องเพลงแบบตัวต่อตัวแบบนี้ คนอื่นในชมรมเขาก็อิจฉากันแย่สิครับ!" เพื่อนตัวแสบคนหนึ่งตะโกนแซว พร้อมกับส่งสายตาทะเล้นมาให้ แต่สายตาของคีย์กลับไม่ได้มองเพื่อนๆ ที่ยืนหัวเราะร่าอยู่ตรงประตู เขายังคงมองตรงมาที่เพลงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเคร่งขรึมแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่จู่ๆ เขาก็หยิบสมุดโน้ตส่วนตัวของเขาขึ้นมาเปิด แล้วพลิกหน้าหนึ่งที่ถูกพับไว้มาวางลงบนโต๊ะข้างตัว "ทุกคนฟังให้ดีนะ" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยพลังอำนาจจนทุกคนในห้องเงียบกริบ "โชว์นี้จะไม่ใช่แค่โชว์เปิดงานทั่วไป แต่มันจะเป็นการโชว์ 'เพลงที่ผมแต่งให้เธอ' และถ้าใครกล้ามาขัดขวางการซ้อมของเราอีก... ผมจะถือว่าคนนั้นคือคนที่จะมาทำหน้าที่แทนเพลงในการขึ้นแสดงครั้งนี้... ใครจะอาสาไหมล่ะครับ?" สิ้นเสียงของคีย์ เพื่อนทุกคนในห้องต่างพากันนิ่งอึ้ง ส่วนเพลงถึงกับทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความตกใจสุดขีด เธอหันไปมองโน้ตเพลงบนโต๊ะที่คีย์เพิ่งวางลง มันคือท่วงทำนองที่เธอคุ้นเคย... ท่วงทำนองที่เธอเคยฮัมในห้องซ้อมคนเดียวเมื่อสัปดาห์ก่อน โดยไม่เคยรู้เลยว่ามีใครบางคนแอบฟังและจดจำมันเอาไว้จนหมดสิ้น! หัวใจของเพลงเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่รัวไม่เป็นจังหวะ เธอเงยหน้าขึ้นมองคีย์ที่นั่งจ้องเธออยู่ด้วยสายตาที่ท้าทายและค้นหาคำตอบในเวลาเดียวกัน เรื่องราวระหว่างเธอกับเขามันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แต่ดูเหมือนว่าโลกใบเล็กๆ ของมือกีตาร์ปีหนึ่งอย่างเธอกำลังจะถูกเขย่าโดยมือคีย์บอร์ดที่เธอไม่มีวันคาดเดาใจได้เลยแม้แต่นิดเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองแห่งหัวใจในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ