มิตรภาพกลางห้องซ้อม

"นี่นายจะกดคอร์ดซ้ำไปซ้ำมาแบบนั้นอีกกี่รอบครับ ถ้าไม่ได้จังหวะที่ลงตัวที่สุด หูฉันคงได้หนวกก่อนงานเทศกาลมหาลัยจะเริ่มแน่" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรำคาญแบบแกล้งๆ ของคีย์ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงสายกีตาร์ที่ถูกดีดสะบัดอย่างไม่เป็นจังหวะ เพลงหยุดมือลงทันที เธอตวัดสายตามองคนข้างตัวที่นั่งหลังตรงเป๊ะอยู่หน้าคีย์บอร์ดไฟฟ้า ตัวเครื่องสีดำสนิทนั้นดูเย็นชาพอๆ กับใบหน้าของเจ้าของ แต่ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับมีแววขี้เล่นที่ปิดไม่มิด "ก็ถ้าพี่คีย์ไม่จ้องจับผิดจังหวะหายใจฉันทุกวินาทีแบบนี้ ฉันคงเล่นได้ลื่นไหลไปตั้งนานแล้วค่ะ... เอ้อ ผิดสิ ผมหมายถึง ผมคงเล่นได้คล่องกว่านี้ครับ" เพลงแก้คำผิดกะทันหันขณะหน้าขึ้นสีระเรื่อ คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาหมุนตัวเก้าอี้ดนตรีมาหาเธอช้าๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวซิตรัสผสมความอบอุ่นของไม้สนจากตัวเขาโชยแตะจมูกเพลง มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกประหม่าจนต้องก้มหน้าหลบสายตา "คนเราน่ะนะ ถ้ามัวแต่กลัวความผิดพลาด ก็จะไม่มีวันได้สัมผัสความงามของบทเพลงหรอกครับเพลง กีตาร์น่ะมันไม่ใช่แค่เครื่องดนตรี แต่มันคือเพื่อนที่เธอต้องสื่อสารด้วย ไม่ใช่แค่กดทับลงไปตามโน้ตที่เห็น" "พี่คีย์สอนเหมือนกับว่าเพลงเป็นแฟนพี่เลยนะ... หมายถึงกีตาร์น่ะครับ" เสียงของต้น รุ่นพี่มือกลองจอมกวนประสาทแทรกขึ้นมา พร้อมกับการเปิดประตูห้องซ้อมเข้ามาเสียงดัง ตามด้วยสมาชิกคนอื่นๆ ในชมรมที่หอบขนมและเครื่องดื่มเข้ามาเต็มไม้เต็มมือ บรรยากาศในห้องซ้อมที่เคยตึงเครียดเพราะการซ้อมหนัก พลันเปลี่ยนเป็นความชุลมุนวุ่นวายทันที กานต์ มือเบสรุ่นพี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความไวเรื่องชาวบ้าน รีบวางถุงขนมแล้วพุ่งตัวมาเกาะขอบเก้าอี้คีย์บอร์ดของคีย์ "แหม เจ้าตัวจิ๋วเพิ่งเข้าชมรมมาไม่กี่เดือน พี่คีย์คนเนี้ยบของเราก็กลายเป็นอาจารย์สอนส่วนตัวเชียวเหรอครับ? ปกติเห็นแต่ไล่ให้ไปซ้อมเอง แต่นี่ถึงกับนั่งมองจนตาไม่กระพริบเลยนะนั่น" "กานต์ นายว่างมากนักก็ไปจัดเซตกลองโน่นไป" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แม้ใบหน้าจะยังคงความนิ่งไว้ได้ แต่หูของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เพลงรีบถอยห่างจากคีย์เล็กน้อยเพื่อทำตัวให้ปกติที่สุด เธอหัวเราะแห้งๆ พลางหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม "พี่กานต์ก็พูดไปครับ เราแค่ซ้อมตามตารางที่วางไว้เฉยๆ ไม่มีอะไรพิเศษเลยสักนิด จริงไหมครับพี่คีย์?" "นั่นสิครับ ไม่มีอะไรพิเศษ... นอกจากเพลงที่จู่ๆ ก็มือสั่นตอนเห็นคนแถวนี้จ้องนานเกินไป" ต้นแซวต่อพลางทำท่าล้อเลียนจังหวะการดีดกีตาร์ของเพลง เรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงจากสมาชิกคนอื่นๆ ในห้องซ้อม เสียงหยอกล้อเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ดังสลับกับเสียงดนตรีที่เริ่มบรรเลงขึ้นใหม่แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย กานต์หยิบเบสมาดีดคลอเป็นจังหวะสนุกสนาน ในขณะที่คนอื่นๆ เริ่มจอยเข้ากับทำนอง กลายเป็นแจมเซสชั่นที่ไม่ได้นัดหมาย คีย์ไม่ได้โต้ตอบอะไร เขากลับไปกดคีย์บอร์ดด้วยทำนองที่นุ่มนวลและอ่อนหวานกว่าปกติ เป็นการโต้ตอบที่ทำให้เพลงต้องหันไปมอง ดวงตาของเธอประสานกับเขาผ่านช่องว่างระหว่างเครื่องดนตรี ความวุ่นวายรอบข้างเหมือนค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงเสียงดนตรีที่เขาส่งมาให้เธอสื่อสารด้วย ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังสนุกสนาน เสียงเปิดประตูห้องซ้อมก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงโหวกเหวกของเพื่อนๆ แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะที่ดูไม่คุ้นเคย ทุกคนในห้องชะงักมือลงพร้อมกัน กานต์หยุดดีดเบส ต้นหยุดตีกลอง แม้แต่คีย์ยังต้องละมือจากคีย์บอร์ดด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที ร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง เขาคือรุ่นพี่ที่จบไปแล้วและเป็นอดีตมือคีย์บอร์ดมือหนึ่งของชมรมที่ทุกคนรู้จักกันดี แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือเขากำลังถือซองจดหมายสีขาวปิดผนึกอย่างดีมาด้วย "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะทุกคน... แต่ดูเหมือนฉันจะมีเรื่องสำคัญต้องมาแจ้งให้เจ้าตัวแสบที่นั่งอยู่ตรงนั้นทราบสักหน่อย" สายตาของรุ่นพี่คนนั้นพุ่งตรงมาที่เพลง และในวินาทีนั้นเอง คีย์ก็ลุกขึ้นยืนบังเพลงไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับสัญชาตญาณป้องกันตัวทำงานโดยอัตโนมัติ "มีเรื่องอะไรครับพี่ดนัย?" คีย์ถามเสียงเย็น ดนัยยิ้มมุมปากก่อนจะยื่นซองจดหมายนั้นมาให้เพลง "มหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศเพิ่งตอบรับคำขอทุนของเธอมานะเพลง... และพวกเขาก็ต้องการคำตอบภายในเย็นวันนี้ ไม่งั้นที่นั่งนี้จะตกเป็นของคนอื่นทันที" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เสียงกีตาร์โปร่งในมือเพลงที่เคยสั่นไหวเพราะความตื่นเต้น กลายเป็นสั่นเทาด้วยความตกใจอย่างแท้จริง สายตาของเธอเลื่อนจากซองจดหมายมาที่ใบหน้าของคีย์ที่ตอนนี้กำลังหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองแห่งหัวใจในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง