วันฝนตกที่ไม่ได้เตรียมตัว

"ถ้าคุณยังเกร็งนิ้วแบบนี้ ต่อให้เล่นเพลงเดิมซ้ำอีกร้อยรอบ คอร์ด G ที่คุณกดก็จะยังฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตกอยู่ดีครับ" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้องซ้อมดนตรี เขาไม่ได้เงยหน้ามองผม แต่สายตายังคงจ้องอยู่บนโน้ตเพลงที่วางระเกะระกะบนสแตนด์เหล็ก มือหนานิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดไฟฟ้าอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับเป็นจังหวะที่กดดันหัวใจคนฟังจนแทบหยุดเต้น "ฉัน... ฉันพยายามแล้วนะคีย์ แต่พอนึกถึงตอนขึ้นเวทีวันงานเฟรชชี่ ใจมันก็เต้นรัวจนคุมนิ้วไม่อยู่ทุกที" ผมตอบเสียงอ้อมแอ้ม พลางวางกีตาร์โปร่งคู่ใจลงบนตัก ความรู้สึกหงุดหงิดตัวเองเริ่มก่อตัวขึ้นเหมือนเมฆฝนที่ตั้งเค้าอยู่นอกหน้าต่างบานใหญ่ "ความมั่นใจไม่ใช่สิ่งที่ต้องพยายามหาครับ แต่มันคือสิ่งที่คุณต้อง 'อนุญาต' ให้ตัวเองมี" คีย์หยุดเล่น เขาหมุนเก้าอี้สตูลมาทางผม สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นดูอ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาว แล้วจังหวะนั้นเอง... เสียงฟ้าร้องก็คำรามก้องจนหน้าต่างสั่นสะเทือนตามด้วยเสียงห่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับโลกแตก เปรี้ยง! ไฟในห้องซ้อมดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอมือถือที่วางทิ้งไว้บนเปียโนของคีย์ที่ยังสว่างอยู่เพียงน้อยนิด "เวรแล้ว..." ผมสบถเบาๆ พยายามขยับตัวในความมืด แต่ปลายเท้าดันไปเตะเข้ากับขาตั้งไมค์จนเกิดเสียงดังโครมคราม "อยู่นิ่งๆ ครับ" มืออุ่นจัดของคีย์คว้าข้อมือผมไว้แน่น สัมผัสนั้นทำให้ผมใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนในอก "พื้นมันลื่น อย่าเพิ่งเดิน เดี๋ยวล้ม" เรานั่งห่างกันไม่ถึงคืบในความมืด ความเงียบที่ไร้เสียงดนตรีมีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่นจนน่าอึดอัด มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ากลัว แต่มันเป็นความเงียบที่ทำให้ผมได้ยินเสียงลมหายใจของคนตรงหน้าชัดเจนเกินไป "คีย์... คุณกลัวความมืดไหม" ผมถามทำลายความเงียบ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกประหลาดที่กำลังตีรวนในใจ "ไม่ครับ... แต่ผมไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องเดาใจคนข้างๆ ในตอนที่มองไม่เห็นหน้า" เขาตอบกลับมาน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่มีร่องรอยของความสั่นไหวเล็กน้อยที่ปลายประโยค "เหมือนกับที่คุณกำลังซ่อนความกังวลไว้ใต้รอยยิ้มร่าเริงนั่นแหละครับ" "คุณนี่มัน... ขี้สังเกตเกินไปแล้วนะ" ผมแกล้งแค่นหัวเราะ แต่ในใจกลับยอมรับว่าสิ่งที่เขาพูดคือความจริงทุกประการ ผมตัดสินใจรวบรวมความกล้า วางกีตาร์ลงข้างตัว แล้วเอื้อมมือไปคว้าคอร์ดคีย์บอร์ดที่วางอยู่ใกล้ๆ ผมเริ่มดีดทำนองเพลงอะคูสติกเบาๆ ที่เราเคยซ้อมด้วยกัน มันไม่ใช่เพลงที่สมบูรณ์แบบ มันมีความผิดพลาด มีจังหวะที่ตะกุกตะกัก แต่ท่ามกลางเสียงฝนที่บ้าคลั่ง ท่วงทำนองนี้กลับทำให้บรรยากาศในห้องซ้อมอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด คีย์ไม่ได้พูดอะไร เขาเริ่มประสานนิ้วลงบนคีย์บอร์ดไฟฟ้าที่ยังพอมีไฟสำรองติดอยู่บ้าง เสียงคีย์บอร์ดที่นุ่มนวลคลอไปกับเสียงกีตาร์ของผม กลายเป็นบทเพลงที่เกิดขึ้นจากความเปราะบางของคนสองคนในค่ำคืนที่แสนยาวนาน เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงฝนเริ่มเบาบางลงเหลือเพียงละอองฝนที่พรำอยู่ข้างนอก แต่เราก็ยังไม่หยุดเล่น ราวกับว่าดนตรีในตอนนี้คือเกราะป้องกันที่ทำให้เราไม่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงภายนอกห้องซ้อม ทันใดนั้น เสียงประตูห้องซ้อมก็เปิดผางออกพร้อมกับแสงไฟจากทางเดินที่สาดเข้ามาจนตาพร่า เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะร่า "อ้าว! ยังอยู่นี่กันอีกเหรอพวกมึง! นึกว่ากลับกันไปนานแล้วซะอีก" นั่นคือเสียงของพี่นิก หัวหน้าชมรมดนตรี เขาเดินถือไฟฉายเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง แต่เมื่อสายตาของเขาปรับโฟกัสได้ชัดเจน รอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆ แข็งค้างลงที่ค้างอยู่ตรงมุมปาก เมื่อเห็นว่าคีย์กำลังกุมมือผมไว้แน่นโดยไม่รู้ตัวในจังหวะที่เขากำลังโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อจะบอกทริคการกดคอร์ดให้ คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือผมอย่างช้าๆ แต่แววตาของเขากลับดูดุดันและจ้องมองพี่นิกเหมือนอยากจะฆ่าให้ตายที่เข้ามาขัดจังหวะสำคัญในขณะที่ความลับบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผยจากดวงตาคู่นั้น "มึงมาทำไมตอนนี้..." คีย์เค้นเสียงถามด้วยความเย็นชาที่ทำเอาบรรยากาศในห้องติดลบฉับพลัน "ก็... ก็กูเห็นไฟดับ เลยเอาไฟฉายมาให้ไง ทำไม? หรือกูมาขัดจังหวะอะไรที่สำคัญกว่าความปลอดภัยของพวกมึงหรือเปล่าล่ะ?" พี่นิกกอดอกมองสลับไปมาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น คีย์หันกลับมาหาผม เขาคว้าคอเสื้อผมดึงเข้าหาตัวจนลมหายใจเราแทบจะประสานกัน ก่อนจะกระซิบข้างหูที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น "พรุ่งนี้เช้า... อย่าเพิ่งรีบไปเข้าคลาสเรียน คุณต้องฟังสิ่งที่ผมค้างคาใจมาตลอดทั้งคืนนี้ให้จบ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองแห่งหัวใจในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง