สัญญาณเริ่มต้น

“ถ้าเล่นโน้ตตัวนี้พลาดอีกครั้ง ผมคงต้องขออนุญาตเปลี่ยนคนกดคีย์บอร์ดแล้วล่ะครับ เพราะนิ้วผมเริ่มจะเต้นตามจังหวะที่ผิดเพี้ยนของคุณไม่ไหวแล้ว” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องซ้อม 402 เพลงสะดุ้งสุดตัว นิ้วที่กำลังแตะลงบนสายกีตาร์โปร่งคู่ใจสั่นระริก เธอเงยหน้ามองร่างสูงที่นั่งอยู่หลังคีย์บอร์ดไฟฟ้าตัวเก่ง ใบหน้าของคีย์ยังคงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่เธอราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงความประหม่าที่ซ่อนอยู่ภายใน “ขอโทษค่ะ… อะ ผมหมายถึง ขอโทษครับ” เพลงรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นคิ้วเข้มของอีกฝ่ายเลิกขึ้นเล็กน้อย เธอสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของยางสนและฝุ่นจางๆ ในห้องซ้อมทำให้เธอตั้งสติได้ “ขออีกรอบนะคะ—ขออีกรอบครับ! ครั้งนี้ฉันจะไม่พลาดโน้ตตัวที่สิบเจ็ดอีกแล้ว” คีย์ถอนหายใจยาว แววตาที่เคยเคร่งขรึมดูอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที เขาขยับนิ้วลงบนลิ่มคีย์บอร์ด สร้างเสียงคอร์ดเปิดที่นุ่มนวลและหนักแน่นแทนการดุด่า “ผ่อนคลายหน่อยเพลง คุณเก่งกว่าที่ตัวเองคิดเยอะ แค่หยุดกลัวเสียงของตัวเองก็พอ” บรรยากาศในห้องซ้อมเปลี่ยนไปทันที จังหวะดนตรีอะคูสติกที่พวกเขาซ้อมกันมาตลอดสามชั่วโมงเริ่มเข้าที่เข้าทาง กีตาร์โปร่งของเพลงสอดประสานเข้ากับเสียงคีย์บอร์ดของคีย์อย่างลงตัว ราวกับจิ๊กซอว์สองชิ้นที่ถูกออกแบบมาให้คู่กันโดยเฉพาะ ในจังหวะที่เพลงต้องโซโล่ท่อนสำคัญ เธอหลับตาลงปล่อยให้หัวใจนำทางนิ้วมือ เสียงสายกีตาร์กังวานใสไปทั่วห้อง มันไม่ใช่แค่ความไพเราะ แต่มันคือการสนทนาผ่านตัวโน้ตที่พวกเขากำลังส่งถึงกัน เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายจางหายไป ความเงียบที่ตามมากลับไม่น่าอึดอัดเหมือนช่วงต้น แต่มันกลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นจนเกือบจะล้นออกมา เพลงลืมตาขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า เห็นเขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่สายตาของรุ่นพี่ที่เข้มงวด แต่เป็นแววตาของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังประทับใจในสิ่งที่เขาเห็น “เมื่อกี้… คุณทำได้ดีมากครับ” คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นแผ่วเบากว่าปกติ “มันเป็นครั้งแรกที่คุณเล่นโดยไม่ลังเล” เพลงรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นขึ้นมาบนใบหน้า เธอพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน “เพราะรุ่นพี่คีย์กดคีย์บอร์ดคุมจังหวะให้แน่นขนาดนี้ต่างหากล่ะครับ ถ้าฉันพลาดก็คงเสียชื่อมือกีตาร์แย่เลย” คีย์หัวเราะหึในลำคอ เขาเดินลุกจากเก้าอี้เปียโนตรงมาหาเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเพลงสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “อย่าเรียกผมว่ารุ่นพี่ตลอดเวลาเลยครับ ในห้องนี้… เราเป็นแค่คู่ซ้อมดนตรีที่กำลังจะสร้างผลงานที่ดีที่สุดร่วมกัน” เขาเอื้อมมือมาหยิบปิ๊กกีตาร์ที่วางอยู่บนตักเธอ นิ้วของเขาสัมผัสกับปลายนิ้วของเพลงโดยบังเอิญ สัมผัสนั้นเบาหวิวแต่กลับทำให้หัวใจของเพลงเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก เธอรีบถอยกรูดด้วยความประหม่าก่อนจะสะดุดขาตัวเองจนเสียหลัก คีย์คว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน ร่างของเพลงถลาเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดแบบคนรักดนตรีที่มักใช้เวลาอยู่ในห้องซ้อมโอบล้อมเธอไว้ ทั้งคู่สบตากันในระยะที่ใกล้เสียจนนับจำนวนขนตาได้ เสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ดูจะแข่งกับเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่เดินอยู่อย่างเชื่องช้า “เพลง… คุณเป็นคนแรกที่ทำให้ผมรู้สึกว่าดนตรีที่เงียบเหงาของผม มันมีชีวิตขึ้นมาได้อีกครั้ง” คีย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด เพลงอยากจะเอ่ยปากถามความหมายของประโยคนั้น แต่ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะเปิดปาก เสียงเคาะประตูห้องซ้อมก็ดังขึ้นอย่างแรงตามด้วยเสียงโวยวายของเพื่อนร่วมชมรม “เฮ้! สองคนนั้นน่ะ ออกมาได้แล้ว! พวกเราไปหาข้าวกินกันดีกว่า หิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย!” คีย์ผละออกจากเพลงทันที แววตาของเขากลับมาเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่ามือที่เขากำลังเก็บสายกีตาร์นั้นกลับสั่นเล็กน้อยจนเจ้าตัวต้องกำแน่น เพลงยังคงยืนนิ่งราวกับถูกสาป เธอมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งจะสร้างความหวั่นไหวให้เธอจนหัวใจแทบวาย ก่อนที่ประตูห้องซ้อมจะเปิดออกกว้างเผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศชมรมดนตรีถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่ก้าวเข้ามาในห้อง เขาปรายตามองคีย์ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ไม่ได้เจอกันนานนะคีย์ พ่อฝากมาถามว่า… แกตัดสินใจเรื่อง ‘ทางเลือก’ นั้นได้หรือยัง?” คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขากำสายกีตาร์ในมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือ ก่อนจะหันมามองเพลงด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ผมมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อยครับ… เพลง คุณไปกินข้าวกับพวกเพื่อนๆ ก่อนเถอะ อย่ารอผมเลย” เขาสวนทางกับชายคนนั้นออกไปทิ้งให้เพลงยืนงงอยู่ท่ามกลางความสับสน เธอจ้องมองเอกสารในมือชายแปลกหน้าใบนั้นที่เขียนหัวข้อไว้ตัวโตๆ ว่า ‘สัญญาจ้างงานต่างประเทศ’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองแห่งหัวใจในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง