จรรยาบรรณที่สั่นคลอน

กลิ่นอับของไอน้ำฝนผสมคาวเลือดในถ้ำลึกนั้น ชวนให้ระบบประสาทของร.ต.อ.ธันวาตื่นตัวถึงขีดสุด ปลายกระบอกปืนพกสั้นประจำกายในมือของเขาไม่ได้สั่นไหว แม้ว่าความเย็นเยียบจากความชื้นจะแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่กระดูกก็ตาม ตรงหน้าของเขาไม่กี่ก้าว เพลิง อาคมขลัง กำลังนั่งยองๆ ใช้มือเปล่าแหวกกองซากอัฐิโบราณที่เพิ่งถูกขุดคุ้ย ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็คเก็ตกันน้ำสีเข้มหันกลับมามองนายตำรวจหนุ่มด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ธันวาเกลียดชังนักเพราะมันเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันต่อกฎหมายและสามัญสำนึก "คุณเล็งปืนมาที่ผมรอบที่สามของคืนนี้แล้วนะ ผู้กองธันวา" เพลิงเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องไปตามผนังถ้ำหินปูน "กระสุนในแมกกาซีนของคุณมีจำกัด แต่พลังงานมืดที่กำลังกัดกินวิญญาณของศพในหลุมนี้... มันเพิ่มจำนวนเป็นทวีคูณทุกวินาทีที่คุณมัวแต่ยืนลังเลเรื่องยศถาบรรดาศักดิ์" "หุบปากซะ เพลิง" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบกวาดมองคราบอักขระโบราณที่เรืองแสงสีเลือดจางๆ บนพื้นดิน "คุณทำผิดกฎหมายอาญามาตรา 226 และข้อหาลักลอบขุดค้นโบราณสถาน นอกเสียจากว่าคุณจะอยากนอนร่วมหลุมเดียวกับพวกมัน ให้ผมใส่กุญแจมือแล้วเดินออกไปพร้อมกันซะ" เพลิงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเยือกเย็น เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษดินออกจากฝ่ามือช้าๆ ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกที่ไม่มีวันหยั่งถึง "กฎหมายของคุณมีไว้ป้องกันคนเป็นผู้กอง... แต่นี่มันคืออาณาเขตของคนตาย วิญญาณพวกนี้ไม่ได้สนใจหรอกว่าหมายจับศาลอาญาจะออกในข้อหาอะไร สิ่งเดียวที่พวกมันต้องการคือ 'เครื่องเซ่น' เพื่อหยุดการอาละวาด" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน แม้เขาจะเป็นคนประเภทที่เชื่อมั่นในหลักฐานทางวิทยาศาสตร์และตรรกะอันเที่ยงตรง แต่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า... ศพไร้หัวสามร่างที่ลอยตัวขึ้นเหนือพื้นดินช้าๆ พร้อมกับเสียงกระซิบโหยหวนที่บาดลึกเข้าในโสตประสาท มันไม่ใช่สิ่งที่กฎหมายมาตราใดในประมวลกฎหมายอาญาจะอธิบายได้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมช่วงเวลาเสี้ยววินาทีที่ตัดสินชะตากรรม หัวใจของนายตำรวจหนุ่มเต้นรัวระรัว ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง ระหว่าง 'การจับกุมอาชญากรตามหน้าที่' เพื่อรักษาความถูกต้องตามตัวบทกฎหมาย หรือ 'การยอมลดทิฐิแล้วขอความช่วยเหลือ' จากชายผู้ใช้วิชาไสยเวทนอกรีต เพื่อเอาชีวิตรอดออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ ถ้าเขาเลือกจับกุมเพลิงตอนนี้... ทั้งคู่ก็คงต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของพลังลึกลับที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว ความมืดรอบตัวเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายเงาทมิฬนับร้อยที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน อุณหภูมิในถ้ำลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว แต่ถ้าเขาเลือกที่จะร่วมมือกับเพลิง... มันหมายถึงการเหยียบย่ำอุดมการณ์ที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ยอมรับว่ากฎหมายของมนุษย์พ่ายแพ้ต่อกฎแห่งไสยเวท "ตัดสินใจได้หรือยังครับ ผู้กอง?" เพลิงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ระยะประชิด โดยไม่เกรงกลัวปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงอกเลยแม้แต่น้อย "เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว เงาอาคมพวกนั้นกำลังจะปิดตายทางออกเดียวของเรา" ธันวากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน นิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนเกร็งแน่นจนขาวซีด เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของนักล่าอาคมนอกกฎหมาย พยายามค้นหาเจตนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความนิ่งสงบนั้น แต่มันว่างเปล่า... มีเพียงประกายความท้าทายที่สะท้อนเงาของเขาเอง "ถ้าคุณตุกติกแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว... กระสุนนัดนี้จะฝังเข้าที่ขั้วหัวใจของคุณเป็นคนแรก เพลิง" ธันวาเอ่ยเสียงเยียบเย็น พร้อมกับลดปืนลงช้าๆ แต่ยังคงอยู่ในท่าเตรียมพร้อม เพลิงแย้มยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด แววตาดุดันฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ฉลาดมากครับผู้กอง... ความเป็นมืออาชีพของคุณนี่แหละ ที่ทำให้การทำงานร่วมกันมันน่าสนุก" ไม่รอช้า เพลิงสะบัดมือขวาออกไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่ายคาถาภาษาบาลีโบราณที่ฟังดูดุดันและทรงพลัง แสงสีแดงฉานพุ่งออกจากปลายนิ้วของเขาปะทะเข้ากับเงาทมิฬที่กำลังพุ่งเข้าใส่ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนไปทั่วถ้ำ แรงลมมหาศาลซัดจนฝุ่นตลบอบอวลไปหมด ธันวาต้องยกมือขึ้นปัดปะทะกับแรงลม เขารีบกวาดสายตามองรอบตัวเพื่อหาทางหนทีไล่ ท่ามกลางความชุลมุนและแสงไฟสีแดงจากคาถาอาคม สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากซอกหินใกล้กับกองอัฐิ มันไม่ใช่กระดูกโบราณ และไม่ใช่เครื่องรางของขลัง... แต่มันคือ 'บัตรประจำตัวข้าราชการตำรวจ' ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และรูปถ่ายบนบัตรนั้น... กลับเป็นใบหน้าของอดีตคู่หูของเขาเอง ที่หายสาบสูญไปในคดีลี้ลับเมื่อสามปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - เพชรตาเสือโบราณ -