ฟิสิกส์มันจะไปสนุกตรงไหน?

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ยาวในห้องประชุมคณะวิทยาศาสตร์ดังสนั่นจนก้องสะท้อน กลิ่นอายความอึมครึมและบรรยากาศมาคุแผ่ซ่านเสียจนคนนอกเดินผ่านคงคิดว่าที่นี่กำลังจะมีการประกาศสงครามโลกครั้งที่สาม "ฉันไม่เซ็นเด็ดขาดค่ะ! จะให้เพจ 'วิทย์รอบตัวฉบับคนปัง' ของฉันไปร่วมมือกับโปรเจกต์บ้าๆ บอๆ ที่เอาแต่นั่งคำนวณสมการฟิสิกส์หลุดโลกเนี่ยนะ รี้ดเดอร์ครึ่งล้านของฉันเขาไม่ได้อยากมานั่งท่องกฎของนิวตันตอนตีสองหรอกนะคะ พวกเขาอยากได้ความบันเทิงที่ย่อยง่าย เข้าใจฟีลลิ่ง! เข้าใจไหมคะคุณนักวิชาการหัวกะทิ!" มีนา กระแทกเสียงกร้าว มือเรียวบางตบลงบนขอบโต๊ะประชุมอย่างเหลืออด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าเฉี่ยวคมจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ชุดเดรสสีแดงเพลิงของเธอตัดกับบรรยากาศวิชาการคร่ำครึในห้องนี้อย่างสิ้นเชิง เหมือนไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล แต่อาคเนย์กลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อย สวมแว่นสายตากรอบโลหะทรงเหลี่ยมที่สะท้อนแสงไฟนีออนบนเพดาน เขาค่อยๆ ปิดปากกาในมือลงอย่างใจเย็น ราวกับเสียงโวยวายเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่น่ารำคาญที่บินผ่านหูเท่านั้น อาคเนย์ยกมือขึ้นดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าสบตาเธอนิ่งๆ "ถ้าคุณมีเวลาเอาแต่โวยวายเสียงดังจนกระดาษบนโต๊ะสั่นไปหมดแบบนั้น..." อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่าเย็นเยียบและเฉียบคมจนคนฟังต้องชะงัก "เอาเวลาส่วนนั้นมาทำความเข้าใจสักนิดเถอะครับ ว่าเพจของคุณที่มียอดไลก์ครึ่งล้าน กำลังเผยแพร่ข้อมูลวิทยาศาสตร์ที่ผิดเพี้ยนจนอาจารย์ภาควิชาฟิสิกส์แทบจะกระโดดตึกคณะตายอยู่แล้วนะครับ" "นี่คุณ! ว่าใครไม่ทราบ!" มีนาหน้าตื่น สันจมูกเชิดขึ้นด้วยความโกรธจัด "ฉันแค่สรุปให้มันสนุก เข้าใจง่าย! จะให้มานั่งพล่ามเรื่องแรงโน้มถ่วง แรงตึงผิวบ้าบออะไรนั่น รี้ดเดอร์เทหมดหน้าตักพอดีส ิคะ!" "ความสนุกที่ปราศจากความถูกต้อง ก็ไม่ต่างอะไรกับข่าวปลอมที่เคลือบน้ำตาลหรอกครับ" อาคเนย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ แต่ทุกคำพูดกลับทิ่มแทงเข้ากลางใจดำของมีนาอย่างจัง "และทางคณะเราก็ไม่อนุญาตให้ใครเอาชื่อเสียงของคณะไปบิดเบือนข้อมูลเพื่อแลกกับยอดไลก์... นั่นคือเหตุผลที่คุณถูกเชิญมานั่งตรงนี้ไงครับ คุณมีนา" ห้องประชุมเงียบกริบลงทันที มีนาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคับแค้นใจ มือเล็กๆ กำหมัดแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ เธอเกลียดที่สุดคือการถูกมองว่าไร้สาระ และไอ้หมอแว่นหน้าตายตรงหน้านี้ก็จี้จุดอ่อนของเธอได้อย่างเจ็บแสบที่สุดตั้งแต่เกิดมา "อีตานี่..." มีนาพึมพำลอดไรฟัน ใบหน้าสวยเฉี่ยวก่ำด้วยความโกรธจนแทบจะระเบิด "คิดว่าหล่อมากรึไง ใส่แว่นทำเป็นขรึม ทำตัวเป็นพ่อพระเอกฟิสิกส์ สรุปคือเรียกฉันมาเพื่อด่าฟรีใช่ไหมคะ!" "ผมไม่ได้ด่าครับ ผมกำลังให้ข้อเท็จจริง" อาคเนย์ตอบหน้าตาย พร้อมกับเลื่อนเอกสารข้อเสนอโครงการฉบับสีฟ้าอ่อนข้ามฝั่งโต๊ะไปให้เธอ "นี่คือสัญญาความร่วมมือระหว่างเพจของคุณกับภาควิชาของเรา หน้าที่ของคุณคือผลิตคอนเทนต์ร่วมกับผม เป็นเวลาสามเดือน เพื่อพิสูจน์ว่าวิทยาศาสตร์ที่ถูกต้องกับความบันเทิงสามารถเดินไปด้วยกันได้... ถือเป็นการไถ่โทษที่คุณเคยลงคลิปอธิบายเรื่องหลุมดำเป็นเรื่องตลกขบขันไปเมื่อสัปดาห์ก่อนด้วยนะครับ" มีนาก้มมองเอกสารตรงหน้าสลับกับใบหน้านิ่งสนิทของอาคเนย์ สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว—ให้เธอไปทำงานร่วมกับไอ้ผู้ชายปากร้ายจอมเผด็จการคนนี้น่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ! ชาตินี้ทั้งชาติเธอก็ไม่มีทางยอมก้มหัวให้เด็ดขาด! เธอสูดหายใจเข้าลึก, เตรียมจะพ่นคำปฏิเสธชนิดที่เรียกว่าเผาผลาญสะพานทุกสายทิ้งเสียให้เข็ด แต่ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะทันได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำเผ็ดร้อนใดๆ ออกมา ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ศิษย์เก่าคนดังที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ "อ้าว ประชุมกันถึงไหนแล้วล่ะ อาคเนย์... มีนา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ว่างข้างมีนา "ดูท่าทางเครียดกันจังนะ หรือว่าน้องมีนาของเราจะปฏิเสธข้อเสนอสุดพิเศษนี่ซะแล้ว?" อาคเนย์หรี่ตามองผู้มาใหม่เล็กน้อย ขณะที่แววตาของมีนาเปลี่ยนไปทันที ราวกับเจอทางรอดในวินาทีสุดท้ายก่อนจะจมน้ำตาย "พี่กรณ์!" มีนาอุทานออกมาเสียงดัง รีบหันไปเกาะแขนชายหนุ่มมาใหม่ทันทีด้วยความดีใจ "ช่วยมีนาด้วยนะคะ อีตาอาคเนย์เนี่ย บังคับให้มีนาเซ็นสัญญาอะไรก็ไม่รู้ ขู่จะฟ้องเรื่องละเมิดลิขสิทธิ์ทางวิชาการด้วยค่ะ ใจร้ายที่สุดเลย!" อาคเนย์มองภาพนั้น นัยน์ตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาในอก—ไม่ใช่ความหึงหวง... แต่มันคือความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เมื่อเห็นแม่ตัวแสบหันไปออดอ้อนคนอื่นแทนที่จะเถียงกับเขาต่อหน้า "ผมไม่ได้ขู่ครับ แค่บอกผลลัพธ์ตามกฎหมาย" อาคเนย์ปรับน้ำเสียงให้กลับมานิ่งสนิทดังเดิม ก่อนจะประสานมือวางไว้บนโต๊ะ "แต่ถ้าคุณมีนาคิดว่าตัวเองเก่งพอจะเถียงผมด้วยเหตุผล ไม่ใช่ใช้อารมณ์... ก็เซ็นสัญญาซะสิครับ" มีนาหันขวับกลับมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายขึ้นมาทันที เมื่อถูกกระตุ้นด้วยความเย่อหยิ่งเล็กๆ ในน้ำเสียงนั้น "คิดว่าฉันกลัวคุณรึไงคะ!" มีนากระชากปากกาจากมืออาคเนย์มาถือไว้แน่น ใบหน้าเชิดขึ้นด้วยความถือดี "แค่สามเดือนใช่ไหมคะ? เดี๋ยวฉันจะทำให้คุณตาแก่หัวโบราณอย่างคุณ ต้องเปลี่ยนความคิดและยอมสยบให้ 'เพจวิทย์รอบตัวฉบับคนปัง' ของฉันให้ได้เลยคอยดู!" จังหวะที่หัวใจของมีนากำลังเต้นรัวด้วยความฮึกเหิมและอารมณ์ที่พุ่งพล่านนั้นเอง ปลายนิ้วเรียวของเธอก็สะบัดเซ็นชื่อลงบนกระดาษสัญญาแผ่นนั้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้อ่านรายละเอียดในหน้าสุดท้ายให้ดีเสียก่อน—หน้าที่ระบุเงื่อนไขลับสุดยอด... เงื่อนไขที่ระบุว่าทั้งคู่จะต้องย้ายเข้ามาอยู่ใน "หอพักวิจัยร่วม" ภายในคืนนี้ทันทีโดยไม่มีข้อแม้! อาคเนย์มองรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของเธอ มุมปากหยักลึกได้รูปของชายหนุ่มค่อยๆ ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ยากจะคาดเดา ซึ่งมีนาไม่มีทางสังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย "ยินดีต้อนรับสู่นรกฟิสิกส์นะครับ... คุณพาร์ทเนอร์" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมเดินทางเปิดฉากความป่วนในครั้งนี้นะครับ