ยามค่ำคืนในห้องทำงาน

เสียงกระดาษปึกใหญ่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองเสียงดัง *ปึก!* เรียกให้รินรดาที่กำลังงละมنอยู่กับการแกะรอยกระดาษโน้ตในคดีห้องปิดตายต้องเงยหน้าขึ้นมามองด้วยแววตาคมกริบ "คุณจะไม่มีมารยาทเกินไปหน่อยเหรอคะ คุณพริมา" ทนายสาวมาดเนี้ยบเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความเฉือดเฉือนที่พร้อมจะเชือดคอคนฟังได้ทุกเมื่อ "ที่นี่สำนักงานกฎหมาย ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมานึกอยากทำอะไรก็ทำ" "โอ๊ะ! อย่าเพิ่งทำหน้ายักษ์ใส่กันสิคะ ท่านทนายคนเก่ง" พริมาไหวไหล่บางเบา รอยยิ้มยียวนปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนเกือบจะชิดตัวรินรดา "ถ้าฉันไม่เอาหลักฐานชิ้นนี้มาให้ คุณก็คงนั่งตาแข็งมองกระดาษเปล่าจนถึงเช้า... ว่าแต่... *'เจอตัวแล้วล่ะ... แม่หนูสายลับตัวแสบ นายใหญ่ฝากความคิดถึงมาให้'* ประโยคนี้จากโน้ตปริศนาเมื่อตอนเย็น มันยังติดอยู่ในหัวคุณจนนอนไม่หลับใช่ไหมล่ะคะ?" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหววูบชั่วเสี้ยววินาที—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่า *'ผู้หญิงคนนี้อ่านใจเธออก'* ต่างหากที่น่าหงุดหงิดเป็นบ้า "เพ้อเจ้ออะไรของ2คุณ" รินรดาเบือนหน้าหนี ซ่อนความสั่นไหวไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง "ฉันแค่กำลังวิเคราะห์ลายมือ... ถอยไปค่ะ คุณยืนใกล้เกินไปแล้ว" "ใกล้ตรงไหนกันคะ?" พริมาไม่เพียงไม่ถอย แต่กลับโน้มตัวลงไปใช้มือสองข้างค้ำพนักพิงเก้าอี้ทำงานของรินรดา กักขังร่างเพรียวบางของทนายสาวไว้ในวงแขนอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตพราวระยับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่พยายามแข็งกร้าว "หรือว่า... กลิ่นน้ำหอมบนตัวฉันมันทำให้สมาธิคุณกระเจิงกันแน่คะ ทนายรินรดา" กลิ่นอายความเย้ายวนจางๆ ผสมผสานกับความท้าทายพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะในระยะประชิดแบบนี้เสียได้ ร่างบางพยายามดันไหล่คนฉวยโอกาสออก แต่พริมากลับยิ่งโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะคะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องข้อหาล่วงเกิน" "ฟ้องเลยค่ะ... เดี๋ยวฉันจะจ้างคุณเป็นทนายแก้ต่างให้ตัวเองด้วยเลยดีไหม?" พริมาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงกระซิบพร่า ริมฝีปากบางเฉียบอยู่ห่างจากริมฝีปากของรินรดาเพียงแค่คืบ "แต่ก่อนจะไปถึงศาล... เรามาเคลียร์ปัน าหลักฐานในคดีนี้กันก่อนดีกว่าค่ะ แม่ตัวแสบ" บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยตึงเครียดและอบอวลด้วยกลิ่นอายคดีฆาตกรรมห้องปิดตาย กลับแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่ทำเอาคนอ่านต้องจิกหมอนด้วยความลุ้นระทึก รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นมืออาชีพกับความหวั่นไหวที่ถูกปลุกเร้าโดยนักสืบสาวจอมกวนคนนี้ นิ้วเรียวสวยของพริมาหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนโหมดกลับมาจริงจังอย่างรวดเร็ว สมกับเป็นนักสืบมืออาชีพที่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้อย่างน่าหมั่นไส้ "ดูนี่สิคะ ริน..." พริมาเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงนิดหน่อย แฝงความจริงจังที่ทำให้รินรดาต้องยอมสงบปากสงบคำแล้วก้มลงมองตาม "รอยนิ้วมือบนกรอบหน้าต่างห้องนั้น ไม่ใช่ของเหยื่อ... และไม่ใช่ของจำเลยที่คุณกำลังพยายามช่วย" รินรดาขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ความสนใจถูกดึงกลับมาที่คดีตรงหน้า ความใกล้ชิดเมื่อครู่ถูกปัดตกไปในพริบตา "คุณหมายความว่า... มีบุคคลที่สามอยู่ในห้องนั้นตอนเกิดเหตุ?" "bingo!" พริมายิ้มกริ่ม ขยับตัวถอยออกไปยืนเว้นระยะห่างตามปกติอย่างเสียดายเล็กน้อย ปล่อยให้ทนายสาวได้หายใจหายคอสะดวกขึ้น "แถมบุคคลที่สามคนนั้น... น่าจะเป็นคนเดียวกับคนที่ส่งข้อความขู่คุณเมื่อตอนเย็นด้วยค่ะ" รินรดานิ่งงัง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตรรกะและหลักฐานเริ่มเชื่อมโยงกันเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้น แต่ทว่า... ก่อนที่ทั้งคู่จะได้วิเคราะห์ข้อมูลสำคัญชิ้นต่อไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งคู่หันขวับไปมองประตูห้องทำงานพร้อมกัน พริมาหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง ขณะที่รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นทนายสาวมาดนิ่งผู้ไร้ความหวาดกลัว ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของแขกยามวิกาลที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และเอกสารลับปริศนาในมือ... "ขอโทษที่รบกวนเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาทำงานดึกๆ นะคะ พอดีฉันเอา 'ของขวัญ' มาส่งให้นายใหญ่ฝากถึงคุณทนายค่ะ" ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บนี้เสมอนะคะ