ฟื้นจากความตายในโรงนาเก่า

รสชาติของความตาย... แท้จริงแล้วมันฝาดเฝื่อนและเย็นเยียบคล้ายสนิมเหล็กผสมน้ำซาวข้าวบูด หลินฟางเซียนสำลักพรวดออกมาอย่างแรง ของเหลวสีดำคล้ำพุ่งทะลักออกจากลำคอ รสเผ็ดร้อนแสบทรวงอกจนต้องยกมือขึ้นทุบหน้าอกตัวเองถี่ๆ ลมหายใจที่ขาดห้วงไปนานถูกกระชากกลับคืนมาด้วยความทรมาน หยาดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับจนเส้นผมเปียกลู่แนบแก้ม "ฟื้นแล้วหรือ? นึกว่าจะตายห่านคาโรงนาโสโครกนี่ไปเสียแล้ว" เสียงแหลมสูงบาดหูของป้าสะใภ้ใหญ่ ‘หลี่ซื่อ’ ดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงถาดไม้กระแทกกับพื้นโต๊ะไม้ไผ่ผุๆ อย่างไม่ใส่ใจ หลี่ซื่อกอดอกมองร่างที่นอนไอโขลกอยู่บนฟางแห้งๆ ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองซากสุนัขข้างถนน "ดื่มยาพิษหวังผลัดใบตบตาสามีทหารที่ชายแดนงั้นเรอะ? น่าไม่อายจริงๆ! เขาส่งเงินมาให้ทางนี้ตั้งเท่าไหร่ เจ้ากลับเอาไปปรนเปรอชู้รักจนหมดตัว พอตระกูลหลินของเราจะขับไล่ไสส่งถึงกับกินยาฆ่าตัวตายประชดหรือไง?" ฟางเซียนหอบหายใจหนักหน่วง สมองที่เคยพร่ามัวค่อยๆ ประมวลผลภาพความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำวน นางไม่ใช่คุณหนูตกอับในยุคโบราณที่ไร้ทางสู้... แต่นางคืออดีตสายลับและนักปรุงยาอัจฉริยะในศตวรรษที่ 21 ที่ถูกหักหลังและวางยาในคืนปิดภารกิจ ก่อนจิตวิญญาณจะร่วงหล่นเข้ามาอยู่ในร่างของ 'หลินฟางเซียน' ภรรยาเอกของแม่ทัพหนุ่มผู้ถูกคนในตระกูลเดิมรังแกจนตายทั้งเป็น! "ยาพิษ... ข้าไม่ได้กิน" ฟางเซียนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงของนางแหบแห้งราวกระดาษทรายถูกครูด แต่แววตาคู่คมกริบที่เงยขึ้นมองหลี่ซื่อกลับเยียบเย็นเสียจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ยะ... ยัยนี่! กล้าต่อปากต่อคำกับข้าหรือ! ปีกกล้าขาแข็งนักนะ!" หลี่ซื่อหน้าเสีย ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเกรี้ยวกราดกลบเกลื่อนความกลัว "ในเมื่อแกไม่ตาย ก็รีบไสหัวออกไปจากตระกูลหลินซะ! สัญญาหย่าฉบับนี้เซ็นซะ แล้วห้ามเอาทรัพย์สินอะไรติดตัวไปแม้แต่สำแดงเดียว!" แผ่นกระดาษยับยู่ยี่ถูกปาใส่หน้าฟางเซียนอย่างดูแคลน ฟางเซียนปัดกระดาษนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี ร่างเพรียวบางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน แม้จะยังวิงเวียนศีรษะอยู่บ้าง ทว่าท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ที่ถูกขังในกรงเล็บกา ทำให้หลี่ซื่อถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ขับไล่ข้า? สัญญาหย่า? ตระกูลหลินของท่านต่างหากที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!" ฟางเซียนก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวแผ่รังสีคุกคามที่น่าสะพรึงกลัว "เงินเบี้ยหวัดที่สามีข้า 'หยางเฟยหรง' ส่งกลับมาจากชายแดนตลอดสามปีนี้ รวมกันไม่ต่ำกว่าสามร้อยตำลึงเงิน! มันหายไปไหนหมด? ข้าถูกกักขังให้อดอยากอยู่ในโรงนานี่ สภาพเหมือนขอทาน แต่พวกท่านกลับเอาเงินหยาดเหงื่อแลกเลือดเนื้อของสามีข้าไปสร้างเรือนใหม่ ซื้อที่ดินเพิ่ม และส่งลูกชายพวกท่านไปสอบจอหงส์อย่างสุขสำราญสินะ!" "วะ... ว่าเหลวไหลอะไร! แกมีหลักฐานที่ไหน!" หลี่ซื่อเสียงสั่น หน้าถอดสี "หลักฐานน่ะมีแน่... และมันจะไม่ได้หยุดแค่การทวงคืน" ฟางเซียนแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทำให้บรรยากาศในโรงนาเก่าๆ ลดฮวบลงหลายองศา "แต่ก่อนอื่น... ข้าต้องคิดบัญชีกับพวกที่กล้ากรอกยาพิษใส่มือข้าก่อน" ในวินาทีที่หลี่ซื่ออ้าปากจะกรีดร้องด่าทอ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับเข้ามาจากประตูโรงนาที่ผุพัง ร่างนั้นสูงตระหง่านราวกับภูเขา ไหล่กว้างหนาในชุดเกราะทหารเก่าคร่ำคร่าแต่สะอาดสะอ้าน กลิ่นอายคาวเลือดและสนามรบลอยคลุ้งมาพร้อมกับสายลมยามบ่าย ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาราวกับสลักจากหินผา แต่ดวงตาดุจพญาอินทรีคู่นั้นกลับแดงก่ำและสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด หยางเฟยหรง... สามีที่ควรจะอยู่ชายแดนห่างไกลนับพันลี้ กลับมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว! "พวกเจ้า... รังแกภรรยาข้าอย่างนั้นหรือ" เสียงทุบต่ำกังวานดั่งอสนีบาตฟาดลงกลางกบาล หลี่ซื่อเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ฟางเซียนชะงักไปเล็กน้อย นางหันไปสบตากับสามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าซื่อสัตย์และรักภรรยาจนยอมตาย ทว่าในแววตาคมกริบของหยางเฟยหรงที่มองตรงมายังนาง กลับมีความรู้สึกบางอย่างลึกซึ้งเกินกว่าที่นางคาดคิด ทว่าความเงียบงันถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งข่าวที่ทำให้ทุกคนหน้าถอดสี *"แม่ทัพเว่ยฉีจากเมืองหลวง นำราชโองการด่วนมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลหลินแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"* ดัชเชสโพดำขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ฟางเซียนในศึกครั้งนี้ด้วยนะคะ