แผนซ้อนแผน

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความอับชื้นของคลังพัสดุร้างย่านชานเมือง ไม่ใช่กลิ่นที่รินรดาคาดว่าอัยการระดับเธอจะต้องมาสูดดมในยามวิกาล ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำแตะลงบนแฟ้มคดีสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่า แสงไฟฉายคาดหัวสาดส่องกระทบกับฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ ราวกับดวงดาวนับล้านที่ตายซากในความมืด "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปแล้วนะ คีย์" เสียงของรินรดาLow และราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกรุ่นโกรธ เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนพิงเสาปูนเปลือยอยู่เบื้องหลัง แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่ภาพถ่ายในแฟ้ม—ภาพศพของอดีตสารวัตรผู้ล่วงลับ ซึ่งเป็นกุญแจดอกสำคัญที่เชื่อมโยงอำนาจมืดของสำนักงานตำรวจแห่งชาติเข้ากับคดีฟอกเงินระดับชาติ คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความเงียบงันได้อย่างง่ายดาย เขาก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการเดินทางไกลไม่ได้ลดทอนเสน่ห์อันตรายของเขาลงเลย ตรงกันข้าม มันกลับขับเน้นความดิบเถื่อนและเย้ายวนในแบบฉบับของอดีตนายตำรวจผู้ผันตัวมาเป็นทนายสีเทาให้เด่นชัดขึ้น "อันตรายเหรอครับ คุณอัยการ... หรือว่าคุณกลัวว่าผมจะเล่นชนะคุณต่างหาก" คีย์โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก "จำไว้นะครับ ความจริงในโลกนี้น่ะ ไม่เคยมีสีขาวบริสุทธิ์ มีแต่สีเทาเข้มกับสีเทาอ่อน... และตอนนี้ เรากำลังยืนอยู่ท่ามกลางความมืดที่ดำสนิทต่างหาก" รินรดาหันขวับ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนเธอได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่พวกเขามีให้กันและกัน—ความดึงดูดที่เต็มไปด้วยความระแวงสงสัย ทว่าปฏิเสธไม่ได้ว่าเร่าร้อน "คุณล่อมันออกมาแล้วใช่ไหม" เธอเปลี่ยนเรื่องโดยใช้หน้าที่การงานเป็นเกราะกำบัง คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เธอนึกอยากจะหยิบแฟ้มกระดาษฟาดหน้าเขาสักที "คนอย่าง 'เสี่ยธนา' ไม่เคยอดทนต่อการถูกหยามเกียรติได้นานหรอกครับ โดยเฉพาะเมื่อหลักฐานชิ้นนั้นอยู่ในมือของคนที่เขาเคยคิดว่ากำจัดได้ง่ายที่สุดอย่างผม... ผมทิ้งร่องรอยไว้ที่โกดังเก่าฝั่งธนฯ และตอนนี้ เหยื่อก็กำลังเดินเข้าสู่กรงที่ผมขุดหลุมพรางไว้ด้วยตัวเอง" แผนการของคีย์บ้าบิ่นและเสี่ยงตาย เขากลายเป็นเหยื่อล่อเสียเอง เพื่อดึงตัวการใหญ่ให้ออกมาจากรู และเปิดโอกาสให้รินรดาใช้หมายศาลบุกเข้าจับกุมพร้อมหลักฐานมัดตัวแน่นหนา แต่ปัญหาคือ ศัตรูของพวกเขามีมือปืนรับจ้างและอิทธิพลมืดที่พร้อมจะฆ่าปิดปากได้ทุกเมื่อ "คุณมันบ้า" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน "ถ้าคุณตายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบสำนวนคดีนี้?" "เป็นห่วงผมเหรอครับ?" คีย์เลิกคิ้ว แววตาพราวระยับแฝงความหยอกเย้าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน "ผมนึกว่าคุณจะภาวนาให้ผมโดนเก็บซะอีกนะเนี่ย อัยการรินรดา" "ฉันแคร์ความถูกต้อง ไม่ใช่ตัวคุณ" เธอกล่าวเสียงแข็ง แม้ว่าในใจจะเริ่มสั่นคลอนกับความใกล้ชิดนี้ "น่าเสียดายจังนะครับ..." คีย์ทอดเสียงอ่อนลง มือหนายื่นออกไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้ผิวเนื้อใต้ร่มผ้าของรินรดาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ "ผมอุตส่าห์เอาชีวิตเข้าแลก เพื่อให้ผู้หญิงที่เชื่อมั่นในความถูกต้องคนนี้ ได้เห็นความจริงที่เธอตามหามาทั้งชีวิต... รวมถึงความจริงเรื่องพ่อของคุณด้วย" คำว่า 'พ่อ' ทำให้รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตาคู่สวยไหววับด้วยม่านน้ำตาที่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งทะนง ก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงยางรถยนต์บดถนนด้านนอกก็ดังเอี๊ยดอาร์ดทำลายความเงียบ ตามมาด้วยแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องทะลุกระจกหน้าต่างโกดังร้างเข้ามาเป็นลำยาว คีย์หุบยิ้มทันที แววตากะล่อนหายวับไปกับตา เหลือเพียงประกายความคมกริบของอดีตนายตำรวจมือปราบ เขาดึงตัวรินรดาให้หลบหลังเสาปูนด้วยกัน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระคนตื่นตัว "มาแล้วครับ..." คีย์กระซิบชิดริมหูเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ "เตรียมตัวให้พร้อม อัยการคนสวย... เกมระทึกขวัญของเรา เริ่มต้นขึ้นแล้ว" เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก้าวเข้ามาด้านในโกดัง พร้อมกับเสียงกระชับลำกล้องปืนโลหะที่กระทบกันดัง *กริ๊ก* ในความมืด รินรดากลั้นหายใจ เธอเอื้อมมือไปหยิบปืนพกประจำตัวออกจากซองใต้รินเสื้อสูทอย่างเงียบเชียบที่สุด สายตากวาดมองผ่านช่องว่างของเสาปูนไปยังเงาร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ที่เดินกระจายกำลังเข้ามา ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดของการซุ่มโจมตีนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์กลับสั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากดรับสายโดยไม่ลังเล และเปิดลำโพงในระดับที่เบาที่สุด แต่ก็เพียงพอให้รินรดาได้ยินเสียงปลายสายชัดเจน *“นายท่าน... แผนที่เราวางไว้ถูกซ้อนแผนแล้วครับท่านสารวัตร... คนที่พวกเรากำลังจะไปจัดการ ไม่ใช่เสี่ยธนา แต่เป็น..."* เสียงปลายสายขาดหายไปพร้อมกับเสียงปืนดังสนั่น *ปัง!* ตามด้วยเสียงวัตถุหนักๆ ล้มลงกระแทกพื้น คีย์เบิกตากว้างเป็นครั้งแรก สีหน้าเจ้าเล่ห์หายวับ ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด รินรดาหันขวับมามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยคำถามที่เฉียบคมและหวาดระแวง "หมายความว่ายังไง? สารวัตรอะไร? คีย์... นี่คุณเล่นตลกอะไรอยู่!" คีย์ไม่ได้ตอบ เขามองหน้าเธอนิ่ง ขณะที่เสียงฝีเท้าของบุคคลปริศนากำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดังร้าง *"ยินดีต้อนรับสู่เกมของฉันนะ... น้องชาย"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงสีเทาไปพร้อมกับผมนะครับ