หน้ากากที่หลุดลอย

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความอับชื้นของห้องเก็บสำนวนคดีเก่าในยามวิกาล ไม่ได้ทำให้รินรดาผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงหยุดชะงักลงบนกระดาษรายงาน สัญชาตญาณของอัยการสาวบอกเธอชัดเจนว่าความเงียบสงบในยามตีสองนี้ไม่ใช่ความสงบสุข แต่มันคือความกดดันก่อนพายุลูกใหญ่จะโหมกระหน่ำ "คุณกำลังอ่านรอยเท้าที่ผิดทิศทางอยู่หรือเปล่าครับ ท่านอัยการ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นวางเอกสาร คีย์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อยบ่งบอกว่าเขาผ่านค่ำคืนอันยาวนานมาไม่ต่างกัน มือข้างหนึ่งของเขาถือแฟ้มเอกสารลับที่ควรจะอยู่ในตู้เซฟของกองปราบปราม รินรดาไม่สะดุ้ง เธอยังคงนั่งนิ่งหลังโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบมองลอดกรอบแว่นสายตาไปยังอดีตนายตำรวจหนุ่มผู้ผันตัวมาเป็นทนายฝั่งตรงข้าม "คุณเข้ามาในเขตหวงห้ามของสำนักงานอัยการได้ยังไง นายคีย์" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เยือกเย็น และเจือแววตักเตือนอย่างมืออาชีพ "ประตูหลังไม่ได้ล็อค... เหมือนกับกระบวนการยุติธรรมที่เรากำลังไล่ตามนั่นแหละครับ ช่องโหว่เต็มไปหมดจนผมเกรงใจถ้าจะไม่เดินเข้ามา" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เธอเกลียดนักเพราะมันมักจะซ่อนแผนการซับซ้อนเอาไว้เบื้องหลังเสมอ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นฝุ่นเก่า "ถ้าคุณมาเพื่อจะบอกว่าลูกความของคุณบริสุทธิ์ ผมแนะนำให้เก็บคำพูดนั้นไว้ใช้ในศาล เพราะมันไม่มีน้ำหนักพอที่จะทำให้ผมพับสำนวนเก็บ" รินรดาลดปากกาลง ประสานมือไว้บนโต๊ะเพื่อกดดัน "ผมไม่ได้มาเพื่อพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกครับ..." คีย์โน้มตัวไปข้างหน้า ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดแคบลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "ผมมาเพื่อให้คุณเห็นสิ่งที่พวกเราต่างก็มองข้าม... คนที่เรากำลังตามหา ไม่ได้ซ่อนตัวอยู่หลังเงาของอำนาจ แต่มันกำลังนั่งหัวเราะอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเดียวกับที่คุณกำลังนั่งตรวจสำนวนอยู่นี่ต่างหาก" คําพูดนั้นทำให้รอยย่นบนหน้าผากของอัยการสาวขยับเล็กน้อย เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา พยายามค้นหาความจริงจองหองที่มักซ่อนอยู่หลังคำพูด2แง่2ง่าม แต่ครั้งนี้ ในแว่นตาของคีย์มีความจริงจังบางอย่างที่น่ากลัวสะท้อนอยู่ ก่อนที่รินรดาจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นแว่วๆ จากทางเดินด้านนอก ความเงียบสงัดถูกฉีกกระชากด้วยเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ คล้ายกับปลายกระบอกปืนกระทบกับขอบประตูเหล็ก คีย์หุบยิ้มทันที สัญชาตญาณอดีตตำรวจของเขาตื่นตัวในเสี้ยววินาที ร่างสูงผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของรินรดาโดยไม่ทันตั้งตัว แรงกระชากนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเด็ดขาดพอที่จะดึงเธอลุกขึ้นยืนตาม "ปล่อยนะ คุณทำบ้าอะไร..." รินรดาขมวดคิ้วสะบัดข้อมือออกเล็กน้อย แต่คีย์กลับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเพื่อส่งสัญญาณเตือน สายตาของเขาจ้องมองไปยังประตูห้องที่ปิดสนิท เงาดำทาบทับลงบนกระจกฝ้าหน้าห้อง ไฟฉายลำแสงสีขาววับแลมกวาดผ่านรอยแยกของบานประตู ช้าๆ และคุกคาม ไม่มีเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งคู่ในความมืดที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก คีย์ขยับตัวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างบังร่างของเธอจากแนววิถีกระสุนที่อาจทะลุกระจกเข้ามาได้ทุกเมื่อ กลิ่นโคโลญจ์ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาโชยแตะจมูกท่ามกลางบรรยากาศที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย แสงไฟฉายวับผ่านไป เสียงฝีเท้าคู่นั้นเดินห่างออกไปทางบันไดหนีไฟ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดและเหงื่อกาฬที่ซึมตามไรผมของรินรดา เธอผ่อนลมหายใจยาวเหยียด พยายามดึงความเยือกเย็นของอัยการมือหนึ่งกลับคืนมา แต่หัวใจยังคงเต้นระรัวในอกอย่างไม่เป็นจังหวะ เธอเงยหน้าขึ้นมองคีย์ที่ยังคงระแวดระวังภัยอยู่ใกล้ๆ "ใคร...?" เธอถามเสียงกระซิบ คีย์ไม่ตอบในทันที เขาก้มลงหยิบบางสิ่งที่ตกอยู่บนพื้นพรมใกล้กับโต๊ะทำงานของเธอขึ้นมา มันคือกระดุมโลหะสีเงินสลักลายตราสัญลักษณ์เฉพาะตัว... ตราสัญลักษณ์ที่ปรากฏอยู่บนปกเสื้อของคณะกรรมการสอบสวนคดีพิเศษ หน่วยงานเดียวกับที่พ่อของเธอเคยสังกัดอยู่ก่อนเสียชีวิต นิ้วแกร่งของคีย์หมุนกระดุมชิ้นนั้นในมือช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตารินรดาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีรอยยิ้มกะล่อนอีกต่อไป เหลือเพียงความจริงจังที่เฉียบคมบาดลึก "ดูเหมือนว่าคนที่คุณควรระวังตัวที่สุด... ไม่ใช่จำเลยในคุก แต่น่าจะเป็นคนที่กำลังเซ็นอนุมัติคำสั่งย้ายของคุณบนชั้นบนสุดต่างหากล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงสีเทาไปพร้อมกับผมนะครับ