เสียงกระซิบจากฆาตกร

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความอับชื้นของเอกสารสำนวนคดีกองโตบนโต๊ะทำงานยามวิกาล ไม่ได้ช่วยให้สมองของผมปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย นาฬิกาบนผนังห้องทำงานส่วนตัวบอกเวลาตีสองสิบห้านาที ความเงียบงันของค่ำคืนนี้ช่างน่าอึดอัด ราวกับมันกำลังกดทับซี่โครงของผมให้ยุบตัวลงทีละน้อย ปลายนิ้วของผมเคาะลงบนพื้นโต๊ะไม้สักเป็นจังหวะช้าๆ สม่ำเสมอ ขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับกระดาษรายงานการชันสูตรพลิกศพของเหยื่อรายล่าสุดในคดีที่ผมและรินรดาพยายามแกะรอยมาตลอดสองสัปดาห์เต็ม เสียงกริ่งโทรศัพท์พื้นฐานบนโต๊ะแผדเสียงแหลมขึ้นทำลายความเงียบงันในทันที มันไม่ใช่เสียงที่ควรจะดังขึ้นในเวลานี้ ยิ่งในยามที่เบอร์ส่วนตัวของผมถูกปิดกั้นจากคนนอก มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้สายตรงนี้ ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นแนบหูโดยไม่เอ่ยคำทักทายใดๆ "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ ทนายคีย์คงไม่ได้กำลังนั่งทบทวนว่าตัวเองเลือกข้างผิดใช่ไหมครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ถูกบิดเบือนด้วยอุปกรณ์กรองเสียงดังลอดเข้ามาตามสาย มันราบเรียบ ไร้อารมณ์ และเย็นเยียบราวกับสายลมที่พัดผ่านหลุมศพ แต่กลับชัดเจนจนทำให้เส้นขนทั่วร่างของผมลุกชันขึ้นมาทันที ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างช้าๆ พยายามควบคุมจังหวะการหายใจให้เป็นปกติ รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นบางเบาเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดที่เริ่มเกาะกุมก้อนเนื้อในอก "สำหรับคนที่ไม่ยอมนอนตอนตีสอง มีอยู่สองประเภทครับคุณผู้ฟัง... หนึ่งคือคนกำลังทำงานหนักเพื่อความยุติธรรม และสองคือพวกโรคจิตที่ชอบโทรมาก่อกวนชาวบ้านยามวิกาล คุณจัดอยู่ในประเภทไหนล่ะครับ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามความเคยชิน ทว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนกลับตื่นตัวถึงขีดสุด สมองเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ในการแกะรอยสัญญาณโทรศัพท์ทันที ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดหู "ความปากกล้าของคุณนี่มันช่างน่าเอ็นดูเสียจริง... ทนายคีย์ อดีตผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ผู้ผันตัวมาเป็นสุนัขรับใช้ให้พวกนักการเมือง คุณคิดว่าเอกสารในแฟ้มสีน้ำตาลบนโต๊ะนั่น จะช่วยให้คุณรอดพ้นจากปากเหยี่ยวปากกาไปได้จริงๆ อย่างนั้นหรือครับ" ดวงตาของผมหรี่แคบลงทันที หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะหนึ่ง สายตาตวัดมองไปยังแฟ้มเอกสารลับที่ผมเพิ่งได้รับมาเมื่อช่วงหัวค่ำ ไม่มีใครอื่นอยู่ในห้องนี้ ไม่มีทางที่ใครจะรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ ยกเว้นแต่ว่า... "แกกำลังมองผมอยู่สินะครับ" ผมเอ่ยเสียงเรียบ สายตากวาดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพห้องทำงานของตัวเอง ตึกสูงระฟ้าฝั่งตรงข้ามมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากเสาสัญญาณโทรคมนาคมที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไป "ผมไม่ได้มองแค่คุณหรอครับ ทนายคีย์..." ปลายสายเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงในพริบตา "...อัยการสาวคนสวยที่นั่งรถมินิคูเปอร์สีเทาออกไปจากสำนักงานเมื่อสี่สิบนาทีที่แล้ว ยางรถยนต์ด้านซ้ายของเธอกำลังจะหมดลมหายใจกลางทางด่วนสายเปลี่ยว... และถ้าคุณยังไม่หยุดยุ่งเกี่ยวกับสำนวนคดีหมายเลข 404 ในอีกสิบวินาทีนี้ สิ่งที่เธอจะได้รับตอนตื่นขึ้นมา อาจไม่ใช่แค่แผลถลอกตามร่างกายหรอกนะครับ" "เดี๋ยวก่อน!" ผมผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที แรงกระแทกทำให้เก้าอี้ล้มคว่ำลงไปกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น "ถ้าแกกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว..." *ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...* สัญญาณตัดสายดังขึ้นตัดหน้าความโกรธเกรี้ยวของผมอย่างไร้เยื่อใย ผมสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสีย มือหนาคว้ากุญแจรถยนต์บนโต๊ะแล้ววิ่งออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ลิฟต์ตัวเดิมช้าเกินไปสำหรับสถานการณ์นี้ ผมเลือกใช้บันไดหนีไฟ วิ่งก้าวทีละสามขั้นด้วยความร้อนรนที่ไม่อาจควบคุมได้ ภาพของรินรดา—หญิงสาวผู้เยือกเย็น ทรนง และยึดมั่นในความถูกต้องเสมอมา ปรากฏขึ้นในหัว อัยการสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครคนนั้น กำลังตกเป็นเป้าหมายในเกมมรณะที่ผมดึงเธอเข้ามาเอี่ยวด้วยโดยไม่ตั้งใจ *บัด Sเอ้ย...* ผมควAกโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทในขณะที่วิ่งพ้นประตูหนีไฟออกมายังลานจอดรถ กดเบอร์โทรหาเธอรัวๆ ด้วยความร้อนใจ เสียงรอสายดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้การตอบ *รับสิรินรดา! ได้โปรดรับสายผมเถอะ...* ในวินาทีที่ผมเปิดประตูรถและสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงแจ้งเตือนข้อความข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของผม เป็นพิกัด GPS ล่าสุด พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายลักษณ์อักษรชวนขนหัวลุก *[เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ทนายคีย์... และคุณคือผู้เล่นที่จะต้องเลือกระหว่างความลับของคดี หรือลมหายใจของผู้หญิงคนนั้น]* ผมกำพวงมาลัยแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปในความมืดมิดของถนนยามวิกาลทันที โดยไม่รู้เลยว่าปลายทางเบื้องหน้าคือการช่วยเหลือ หรือเป็นหลุมพรางที่ถูกขุดรอไว้เพื่อฝังกลบพวกเราทั้งคู่กันแน่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงสีเทาไปพร้อมกับผมนะครับ