จุดจบคือจุดเริ่มต้น

# จุดจบคือจุดเริ่มต้น “หากท่านพ่อต้องการให้ข้าตายด้วยการถูกตัดศีรษะกลางจัตุรัส ก็จงประทานยาพิษในถ้วยน้ำชานี้ให้ข้าเสียเดี๋ยวนี้เถิด เจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจัดเตรียมลานประหารให้ผู้คนหัวเราะเยาะวงศ์ตระกูลวาเลนเซียไปมากกว่านี้” เสียงของเอเลน่ากังวานใส ทว่าแฝงด้วยความเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยฉายแววโง่งมและคลั่งไคล้ในตัวองค์รัชทายาท บัดนี้กลับนิ่งสนิทดุจผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ เธอนั่งหลังตรงตระหง่านอยู่บนเก้าอี้บุผ้ากำมะหยี่สีเลือดนก มือเรียวบางที่เคยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจของผู้เป็นบิดา บัดนี้กลับหยิบถ้วยชาพอร์ซเลนขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า สง่างาม และไร้ซึ่งร่องรอยของความสะทกสะท้าน ท่านดยุคแห่งวาเลนเซียถึงกับชะงัก ฝ่ามือหนาที่กำลังจะวางเอกสารตัดขาดบุตรสาวลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเก่าแก่สั่นระริกด้วยความโทสะ เขาจ้องมองบุตรสาวที่เขาเคยมองว่า ‘ไร้ค่า’ และ ‘โง่เขลา’ ราวกับมองเห็นตัวประหลาดที่หลุดออกมาจากนรกขุมไหนสักแห่ง “แก... แกพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม เอเลน่า!” ดยุคคำราม เสียงของเขาทำให้ข้ารับใช้ในห้องโถงก้มหน้าต่ำลงด้วยความหวาดกลัว “แกทำลายงานเลี้ยงเต้นรำของราชวงศ์ สร้างความอับอายให้ข้าจนแทบไม่มีหน้าจะไปพบฝ่าบาท แล้วตอนนี้แกยังกล้าท้าทายข้าอีกงั้นหรือ?” เอเลน่าละสายตาจากถ้วยชา เธอค่อยๆ วางมันลงบนจานรอง เสียงกระทบกันของเนื้อกระเบื้องแผ่วเบาทว่ากลับดังก้องในความเงียบงัน เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับชายผู้เป็นพ่อด้วยสายตาที่เฉียบคมจนคนมองต้องถอยกรูด “ความอับอายหรือคะ?” เอเลน่าแค่นยิ้มที่มุมปาก “หรือว่าท่านกลัว... กลัวว่าหากข้าไม่ตายในอีกห้าปีข้างหน้าตามบทละครที่ท่านและน้องสาวผู้แสนดีของข้าขีดเขียนไว้ ความลับเรื่องการยักยอกเงินกองคลังของท่านจะถูกเปิดโปง?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที ดยุคฟอน วาเลนเซียหน้าซีดเผือด เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากที่สวมไว้ออกต่อหน้าต่อตา มันเป็นไปไม่ได้... เด็กสาวที่วันๆ เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง จะรู้เรื่องการเมืองที่ซับซ้อนนี้ได้อย่างไร? เอเลน่าลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยบอบบางดูสง่างามขึ้นอย่างประหลาด ทุกย่างก้าวที่เธอก้าวเดินผ่านโต๊ะทำงานของบิดาเปรียบเสมือนการกรีดอาวุธลงบนความมั่นใจของเขา เธอหยุดลงที่หน้ากระจกบานใหญ่พลางพินิจใบหน้าของตนเองในวัยสิบแปดปี ใบหน้าที่ยังไร้ซึ่งรอยเหี่ยวย่นจากความทรมานในคุกใต้ดิน รอยแผลเป็นที่ข้อมือหายไปสิ้น... เธอได้ชีวิตกลับมาแล้ว ห้าปีก่อนหน้าวันประหาร... ห้าปีที่จะเปลี่ยนจากเหยื่อ ให้กลายเป็นเพชฌฆาต “ในเมื่อท่านพ่อต้องการให้ข้าเป็นนางร้ายที่ทำลายทุกอย่างตามคำสั่งของท่าน...” เอเลน่าหันกลับมา แววตาคมกริบดุจมีดโกน “ข้าก็จะเป็นให้ท่านดู แต่จำไว้นะคะว่าคราวนี้... บทละครของท่านจะพังทลายไม่เหลือชิ้นดี” เธอก้าวเดินออกจากห้องโถงทิ้งให้ผู้เป็นบิดายืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ความคิดในหัวของเธอแล่นฉิว ‘คาลอส กรานท์’... ชายผู้ที่ในชาติก่อนเคยมองเธอด้วยสายตาเย็นชา แต่กลับเป็นคนเดียวที่มายืนดูเธอถูกประหารด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าในกำมือของเขากลับมีดอกไม้ที่เธอเคยให้ไว้ในวัยเยาว์ ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่ใบมีดจะลงทัณฑ์คือแววตาโศกเศร้าของเขาที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์ เธอต้องหาเขาให้พบ... ไม่ใช่ในฐานะคู่หมั้นที่ถูกบังคับ แต่ในฐานะพันธมิตรที่อันตรายที่สุดในจักรวรรดิ ขณะที่เอเลน่าก้าวผ่านสวนกุหลาบมืดมิดในยามโพล้เพล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้พิษที่เธอเคยปลูกไว้ในชาติก่อนกลับอบอวลไปทั่วอากาศ เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาของใครบางคนยืนพิงอยู่ใต้ต้นโอ๊คใหญ่ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาสีมรกตวาวโรจน์ในความมืดกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ตื่นจากความฝันอันแสนหวานแล้วหรือ... ท่านหญิงเอเลน่า” เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทเธอได้ทันที เอเลน่าหัวใจเต้นผิดจังหวะ นี่คือคาลอส กรานท์ ดยุคผู้ปกครองดินแดนทิศเหนือ ผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็นปีศาจ แต่เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่? และที่สำคัญ... เขาเพิ่งพูดว่า ‘ตื่นจากความฝัน’ งั้นหรือ? เขาก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับรูปสลัก ทว่าสิ่งที่ทำให้เอเลน่าต้องหยุดหายใจ คือสร้อยคอในมือของเขา... มันคือจี้หยกรูปกุหลาบที่เธอเคยทำหายไปเมื่อชาติที่แล้วในคุกใต้ดิน! เขายื่นมือมาตรงหน้าเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาดั่งเช่นอดีต แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาที่แฝงไปด้วยความบ้าคลั่ง “ข้าตามหาเจ้ามาตลอด... ตั้งแต่รุ่งเช้าของวันประหารวันนั้น... วันที่เจ้าตายไปในอ้อมแขนของข้า” เอวาลินน์ปลายพู่กันหวังว่าทุกท่านจะหลงใหลในความลึกลับของจุดเริ่มต้นนี้ไปพร้อมกับเอเลน่านะคะ!