เมื่อเส้นสายต้องบรรจบ

"ผมไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อเปลี่ยนแบบแปลนโครงสร้างให้กลายเป็นงานศิลปะเด็กอนุบาลนะครับ คุณรินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมหรูหราใจกลางกรุง รินทร์วางปากกาแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวเสียงดังปัง เขาเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยแววตาวาวโรจน์ คีย์ไม่ได้แค่ขยับเนกไทให้เข้าที่ แต่เขากำลัง 'กดดัน' ทุกคนในห้องด้วยรัศมีของอำนาจที่แผ่ออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร "ถ้าการดีไซน์ของผมคือศิลปะเด็กอนุบาล งานที่อยู่ในมือคุณตอนนี้ก็คงเป็นแค่ก้อนอิฐที่รอวันผุพังตามกาลเวลาเท่านั้นแหละครับ คุณคีย์" รินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเขานิ่งสนิทแต่แฝงไว้ด้วยหนามแหลมที่พร้อมจะทิ่มแทง คีย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบคู่นั้น เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แสงไฟจากโคมไฟดีไซน์โมเดิร์นเหนือโต๊ะส่องให้เห็นโครงหน้าชัดเจนจนน่าใจหาย สถาปนิกหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบคนนี้ไม่เพียงแต่มีความฉลาดเป็นอาวุธ แต่เขายังใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหวได้อย่างเลือดเย็น "ก้อนอิฐที่ว่านั่น กำลังทำรายได้มหาศาลให้บริษัทของคุณ และที่สำคัญ... มันคือโปรเจกต์ที่ทำให้คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการทำงานร่วมกับผม" คีย์เลื่อนแฟ้มเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งมาวางตรงหน้าชายหนุ่มผู้ตรงข้าม "เซ็นชื่อซะ เรามีงานต้องทำอีกมาก" รินทร์จ้องมองกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นเครื่องประหารชีวิต เขาเกลียดการทำงานกับคนประเภทคีย์ คนที่วัดค่าทุกอย่างด้วยตารางสเปรดชีตและความสมมาตรที่ไร้หัวใจ แต่ในฐานะดีไซเนอร์ที่เพิ่งสร้างชื่อและกำลังก้าวเข้าสู่โปรเจกต์ระดับแลนด์มาร์คของเมือง การปฏิเสธข้อเสนอนี้หมายถึงความล้มเหลวของสตูดิโอที่เขาสร้างมากับมือ มือเรียวหยิบปากกาขึ้นมาด้วยความรู้สึกจำยอม ก่อนจะตวัดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างรุนแรงจนเนื้อกระดาษแทบขาด "หวังว่าความเนี้ยบของคุณ จะไม่ทำให้งานชิ้นนี้กลายเป็นสุสานแห่งความคิดสร้างสรรค์นะครับ" รินทร์ประชดพลางลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินออกจากห้อง "เดี๋ยว" เสียงเรียกสั้นๆ นั้นหยุดฝีเท้าของรินทร์ไว้ได้ในทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับอารมณ์ก่อนจะหมุนตัวกลับไปหาอีกฝ่ายที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเช่นกัน คีย์ก้าวเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ แต่ละก้าวที่กระทบพื้นห้องเปรียบเสมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของรินทร์ "คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไง?" คีย์หยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "เผด็จการ บ้าอำนาจ และคงจะนอนไม่หลับถ้าเห็นรูปภาพเบี้ยวไปมิลลิเมตรเดียว" รินทร์ตอกกลับ สายตาของเขายังคงจดจ้องดวงตาของคีย์อย่างท้าทาย "ผิดครับ" คีย์ขยับก้าวเข้ามาอีกก้าว จนรินทร์ต้องถอยหลังไปพิงกับขอบโต๊ะทำงานใหญ่ "ผมเป็นคนประเภทที่... ถ้าได้อะไรมาเป็นของตัวเองแล้ว จะหวงและดูแลมันอย่างดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นบ้าน หรือ... คน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง คราวนี้มันต่างออกไป มันเต็มไปด้วยมวลอากาศที่หนักอึ้งและกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านอยู่ระหว่างคนทั้งสอง คีย์เอื้อมมือขึ้นมาเหมือนจะแตะที่ใบหน้าของรินทร์ แต่เขากลับเปลี่ยนทิศทางไปหยิบเศษฝุ่นเล็กๆ บนปกเสื้อของอีกฝ่ายออกแทน จังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกับเนื้อผ้า รินทร์รู้สึกเหมือนกระแสไฟช็อตแล่นผ่านสันหลัง "เริ่มงานพรุ่งนี้แปดโมงเช้าที่ไซต์งาน ห้ามเลท ห้ามเถียง และที่สำคัญ..." คีย์ก้มลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความห้าวหาญที่สั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด "...อย่าทำให้ผมต้องเปลี่ยนวิธีสอนงานคุณ ในแบบที่ผมชอบ" รินทร์ยืนตัวแข็งทื่อ เขาพยายามจะผลักอีกฝ่ายออก แต่คีย์กลับคว้าข้อมือเขาไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินทร์ราวกับจะอ่านกินทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ข้างใน ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "คุณคีย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าไซต์งาน... มีคนขัดขวางการรื้อถอน แล้วพวกเขาก็บอกว่า... พวกเขามาตามคำสั่งของ 'พ่อคุณ' ครับ" คีย์ชะงักไปทันที มือที่กุมข้อมือรินทร์ไว้อย่างเหนียวแน่นค่อยๆ คลายออก แต่สายตาที่เคยจ้องมองรินทร์กลับเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่ยากจะคาดเดา รินทร์มองเห็นความสั่นไหวเพียงชั่ววูบในดวงตาคู่ที่เคยแข็งกร้าวคู่นั้น ก่อนที่ชายหนุ่มตรงหน้าจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับปัญหาที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเขาและรินทร์ไปตลอดกาล ความลับบางอย่างที่คีย์ซ่อนไว้กำลังจะถูกกระชากออกมาจากเงามืด และดูเหมือนว่ารินทร์จะเป็นคนเดียวที่ได้เห็นจังหวะที่กำแพงแห่งความสมบูรณ์แบบนั้นกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินทร์และคีย์ในตอนแรกนี้นะครับ หวังว่าจะถูกใจและรอติดตามตอนต่อไปนะครับครับ