ศัตรูในโต๊ะทำงาน

“งานขยะแบบนี้ ถ้าจะให้ผมเซ็นผ่าน รินทร์คงต้องทำลายทิ้งแล้วเริ่มใหม่ตั้งแต่เส้นแรกครับ” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบราวกับกระแสน้ำแข็งไหลผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานสุดหรูของคีย์ ปลายนิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มกดลงบนแบบร่างสีขาวสะอาดตาอย่างแรงจนกระดาษแทบยับย่น รินทร์ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นแนวคมชัด เขาไม่ถอย ไม่ก้มหัว ไม่แม้แต่จะกะพริบตาให้ชายหนุ่มผู้ถูกขนานนามว่า ‘ราชาแห่งความเนี้ยบ’ “ขยะเหรอครับ?” รินทร์ทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความรั้น “มันคือความสดใหม่ที่บริษัทคุณขาดหายไปตั้งแต่วันที่ก่อตั้งต่างหากล่ะครับ คุณคีย์... ถ้าคุณมองงานศิลปะที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกว่าเป็นขยะ บางทีคนที่ควรพิจารณาตัวเองอาจจะไม่ใช่ผม แต่น่าจะเป็นรสนิยมของคุณเองมากกว่านะครับ” คีย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างดูหนาแน่นขึ้นทันตา เขาไม่ใช่คนใจเย็น และแน่นอนว่าเขาไม่เคยชอบการถูกท้าทาย โดยเฉพาะจาก ‘เด็กใหม่’ ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในวันแรก “ความสดใหม่ที่คุณว่า มันคือความมักง่ายที่เอาความรู้สึกส่วนตัวมาทับถมสถาปัตยกรรมที่ควรจะอยู่เหนือกาลเวลาครับ” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่มาหยุดอยู่ตรงหน้าคนร่างโปร่งที่ยืนท้าทายอยู่ตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ ของเขาห้อมล้อมรินทร์ไว้ “ถ้าอยากจะพิสูจน์ว่ามันคือศิลปะ ไม่ใช่ขยะ... ก็ลองแก้ให้ผมดูเดี๋ยวนี้เลยสิครับ หรือว่าที่ปากเก่งเนี่ย เป็นเพราะสมองมีแค่นี้?” รินทร์ไม่ได้ถอยหนี กลับก้าวเข้าไปประจันหน้าจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ความสูงที่ต่างกันเล็กน้อยไม่ได้ทำให้รินทร์ดูด้อยกว่าเลยสักนิด ในทางกลับกัน ประกายตาที่ดุดันของเขากลับทำให้คีย์ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง รินทร์ยื่นมือไปหยิบดินสอจากมืออีกฝ่ายมาถือไว้แน่น “ได้ครับ ถ้าคุณอยากเห็นนัก ผมจะโชว์ให้ดูว่างานที่ ‘สมบูรณ์แบบ’ จนน่าเบื่อของคุณ มันจะกลายเป็นงานที่ ‘มีชีวิต’ ได้ยังไง” รินทร์ก้มลงกางแบบร่างบนโต๊ะ มือเรียวขีดเขียนเส้นสายอย่างฉับไวและมั่นคง ทุกท่วงท่าดูงดงามราวกับกำลังเต้นรำอยู่บนแผ่นกระดาษ คีย์ยืนมองเงียบๆ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความขุ่นเคืองเป็นความประหลาดใจ... และความสับสนเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เขาเห็นรินทร์กำลังแก้โครงสร้างที่เขามองว่า ‘เป็นไปไม่ได้’ ให้กลายเป็นสิ่งที่ ‘สวยงามจนหยุดหายใจ’ แต่มันมีบางอย่าง... บางอย่างที่เขารู้สึกว่ารินทร์พยายามจะปกปิดไว้ เหมือนกับความลับที่เขากำลังปิดตายไว้ในส่วนลึกของหัวใจที่แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากจะสัมผัส รินทร์หยุดมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนข้างตัว “เป็นไงครับ? ยังจะเรียกว่าขยะอยู่อีกไหม?” คีย์ไม่ได้ตอบ สายตาของเขาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับพูดของรินทร์ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาประสานสายตากัน ความเงียบในห้องเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความกดดันจากความโกรธ แต่มันเป็นความตึงเครียดบางอย่างที่วาบหวามและอันตรายยิ่งกว่าเดิม คีย์โน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของอีกฝ่าย “ดื้อด้าน... และหัวรั้น” คีย์พึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาหายไปเหลือเพียงความกระหายที่ปิดไม่มิด “คุณทำให้ผมสนใจในตัวคุณมากกว่างานพวกนี้แล้วนะ รินทร์” รินทร์ชะงัก หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก สัมผัสที่ปลายนิ้วของคีย์ที่แตะลงบนขอบโต๊ะใกล้กับมือของเขาทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อต นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดคิดไว้ในวันแรกของการทำงาน แต่ก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบอะไรกลับไป เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง *ก๊อก ก๊อก* “คุณคีย์ครับ แขกคนสำคัญที่คุณนัดไว้เรื่องโปรเจกต์ลับ... เขามาถึงแล้วครับ” เสียงเลขานุการหน้าห้องขัดจังหวะห้วงอารมณ์นั้นพังทลายลงทันที คีย์ถอนหายใจยาว แววตาเขากลับมาเรียบเฉยดุจน้ำแข็งอีกครั้ง เขาถอยห่างจากรินทร์ทันทีราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เกิดขึ้น แต่ก่อนจะเดินผ่านไป เขาก็แอบโน้มตัวมากระซิบข้างหูของรินทร์เบาๆ “เก็บงานนี้ไว้ให้ดีครับ เพราะถ้าหลังจากนี้คุณทำพลาดแม้แต่เส้นเดียว... ผมจะลงโทษคุณอย่างหนักจนไม่มีวันลืมเลยล่ะ” รินทร์ยืนนิ่งค้างมองแผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่มที่เดินตรงไปยังประตูห้องทำงาน ความรู้สึกสับสนปนเปตีรวนในอก แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ร่วงหล่นลงมาจากแฟ้มเอกสารของคีย์ตอนที่เขาเดินผ่านไป มันเป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่พับครึ่งไว้ แต่จังหวะที่มันกระแทกพื้น กระดาษก็กางออกเผยให้เห็นภาพวาดร่างโครงสร้างตึกที่ดูคุ้นตา... มันเป็นโครงสร้างเดียวกับที่เขากำลังออกแบบอยู่เป๊ะๆ แต่ลายมือที่เขียนกำกับไว้ที่มุมภาพนั้น... ‘โปรเจกต์แห่งความทรงจำ... สำหรับรินทร์’ ลายมือนั้น... เป็นลายมือของพ่อเขาที่เสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวของความสมบูรณ์แบบในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์