หายดีแล้วก็กลับมาแสบต่อ

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นกระดาษไขและหมึกพิมพ์แปลนก่อสร้างบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามากกว่าเอกสารพวกนั้น กลับเป็นรอยยิ้มพรายเจ้าเลếuที่ประดับอยู่บนเรียวปากอิ่มของวิศวกรสาว ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างหมุนเก้าอี้สำนักงานไปมาอย่างอารมณ์ดี ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความซุกซน ยามที่เธอกวาดตามองร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่า 'เจ้าชายน้ำแข็ง' ซึ่งกำลังยืนก้มหน้าก้มตาตรวจแบบโครงสร้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าใบหูคู่คมกลับแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคออย่างปิดไม่มิด "มองอะไรนักหนา ริญญา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันออกมาอย่างนัดหมาย แม้เจ้าตัวจะยังคงก้มมองกระดาษแผ่นเดิมซ้ำๆ ราวกับว่ามันคืองานศิลปะชิ้นเอกของโลก ทั้งที่ความจริงแล้วตัวหนังสือในนั้นมันตีรันฟันแทงกันมั่วซั่วไปหมดในหัวสมองของเขา "เปล่าสักหน่อยค่ะ แค่สงสัยว่า... สถาปนิกผู้ทรงเกียรติและรักความสมบูรณ์แบบอย่างคุณภาคินเนี่ย ทานยาแก้ปวดหัวกับยาลดไข้ครบโดสตามที่หมอสั่งหรือยังคะ" รินจงใจลากเสียงยาวอย่างหยอกเย้า พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยด้วยท่าทางที่ชวนให้น่าหมั่นไส้เสียเหลือเกินในสายตาของคนฟัง ภาคินชะงักมือที่กำลังถือดินสอเขียนแบบ ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองคู่ปรับตัวแสบอย่างเอาเรื่อง ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก เพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงหวานใสที่จงใจหยิบยกเหตุการณ์เมื่อวานขึ้นมาล้อเลียน เมื่อวาน... วันที่เขาเกิดอาการไข้ขึ้นสูงจนควบคุมตัวเองไม่ได้ และเผลอแสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดออกต่อหน้าหญิงสาว แถมเธอยังเป็นคนเช็ดตัว ป้อนยา และอยู่ดูแลเขาจนดึกดื่น ภาพความทรงจำที่เขาเคยคิดว่ามันคوابความน่าอับอาย กลับกลายเป็นภาพความอบอุ่นที่สลักลึกอยู่ในความรู้สึก จนทำให้เขาแทบไม่อยากสบตาเธอนานๆ เพราะกลัวว่าความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเย็นชานี้จะหลุดรอดออกไป "ถ้าว่างมากนัก ก็เอาแบบแปลนฐานรากโซน C ไปคำนวณใหม่ซะ รอยต่อคานตรงนั้นมันยังไม่เนี๊ยบพอในสายตาฉัน" ภาคินเบี่ยงประเด็นอย่างแนบเนียน พร้อมกับดันม้วนกระดาษแปลนไปตรงหน้าเธอด้วยท่าทีขึงขัง "แหมมม... เปลี่ยนเรื่องเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะคุณสถาปนิก" รินหัวเราะคิกคักในลำคออย่างชอบใจ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินน่องเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่ลอยมาแตะจมูกทำเอาภาคินถึงกับต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "แต่ก็นะ... หายป่วยแล้วก็กลับมาปากแข็งเหมือนเดิมเป๊ะ สมกับเป็นคุณคินเลยค่ะ" "ริน" ภาคินกดเสียงต่ำลงเตือนสติ พลางถอยหลังหนีทีละก้าวเมื่อร่างบางก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาเกินความจำเป็น ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างท้าทาย พื้นที่ระหว่างเขากับเธอบีบแคบลงทุกทีจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ "ว่าไงคะ? จะให้รินช่วยทบทวนวิธีทานยาให้ฟังอีกรอบไหมล่ะคะ เผื่อว่าคุณคินจะความจำสั้น จำไม่ได้ว่าเมื่อวานใครกันแน่นะที่งอแงไม่ยอมกินยา..." "ริญณา!" ภาคินหมดความอดทน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กเพื่อหยุดการคุกคามทางวาจาที่ทำเอาเขาเสียศูนย์ แต่มันกลับกลายเป็นว่า... ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ในตอนนี้ใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่พวงแก้มของกันและกัน โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุน เสียงอึกทึกครึกโครมจากไซต์งานก่อสร้างรอบด้านพลันเงียบหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามดังแข่งกันในอก รินชะงักค้าง ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจเมื่อพบว่าตัวเองถูกอีกฝ่ายดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนโดยไม่ทันตั้งตัว ความซ่าและความแสบคันที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังแผ่ซ่านร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง ดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มที่มักจะเยียบเย็นเสมอ บัดนี้กลับพDวGJประกายความหวานล้ำและบางสิ่งที่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิงจนเธอกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง "ถ้าพูดมากอีกคำเดียว..." ภาคินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ฉันจะจัดการปิดปากเธอด้วยวิธีของฉันเอง" รินใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในฉับพลัน หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดคำพูดจิกกัดโต้ตอบไม่ออกแม้แต่คำเดียว ได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ อย่างสะกดสะกดจิต ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดสนิทกันจนแทบไม่เหลือร่องอากาศ... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของสถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มสดใส โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตเลยแม้แต่น้อย "น้องรินครับ พี่ธันเอาแฟ้มอนุมัติแบบโครงสร้างมาให้เซ็น... เอ๊ะ? หรือว่าพี่เข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" ธันชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นภาพสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งกำลังโอบกอดวิศวกรสาวคนสวยไว้แนบชิดติดโต๊ะทำงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มหุบลงฉับพลัน ดวงตาสองคู่มองประสานกันด้วยกระแสอารมณ์ที่เปลี่ยนจากความฟินเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันควัน ภาคินรีบปล่อยมือจากข้อมือของรินอย่างไม่เต็มใจนัก ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่ความเรียบเฉยราวน้ำแข็งไวกว่าความเร็วแสง แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับฟ้องชัดว่าเจ้าตัวกำลังโกรธจัดที่ถูกขัดจังหวะเวลาสำคัญ รินหน้าแดงแจ๋รีบกระโดดถอยหลังกรูดออกห่างจากภาคินสามก้าว พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นไปด้วยความอึดอัด ธันก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความหมายบางอย่างมาให้ริน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ภาคินต้องกำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิด "ดูท่าทางน้องรินกับคุณคินจะปรึกษางานกัน 'ลึกซึ้ง' มากเลยสินะครับ งั้น... พี่รบกวนเวลาคุยงานส่วนตัวหรือเปล่าเอ่ย?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!