ข้อสันนิษฐานที่ค้านสายตา

คราบเขม่าสีดำบนปลายบุหรี่ในเขี่ยบุหรี่กระเบื้องเคลือบไม่ได้ขยับเขยื้อนมานานกว่าสิบนาทีแล้ว กลิ่นจางๆ ของนิโคตินผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของแฟ้มคดีเก่าๆ บนโต๊ะไม้สักทรงโบราณ ทำให้บรรยากาศในห้องสืบสวนแผนกคดีพิเศษยามวิกาลดูอึมครึมยิ่งขึ้น "คุณรินทร์กำลังคิดว่าผมตาฝาดไปเองอย่างนั้นสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรธนาผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากดังขึ้นทำลายความเงียบ มือหยาบกร้านหยิบภาพถ่ายในที่เกิดเหตุขึ้นมาวางเรียงรายบนโต๊ะทีละใบอย่างใจเย็น ภาพเหล่านั้นคือหลักฐานจากคดีฆาตกรรมปริศนา ณ คฤหาสน์ร้างริมเชิงเขา ศพของเหยื่อสาวถูกพบในสภาพที่ไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีรอยนิ้วมืออื่นใดนอกจากของตัวเธอเอง และที่น่าเหลือเชื่อที่สุดคือ ประตูและหน้าต่างทุกบานถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาจากด้านใน รินทร์ปรายตามองภาพถ่ายเหล่านั้นด้วยแววตานิ่งสนิท นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามระบบความคิดที่ถูกฝึกฝนมาอย่างเป็นระบบ "ผมไม่ได้บอกว่าสารวัตรตาฝาดครับ... แต่ผมเชื่อในตรรกะและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพถ่ายแต่ละมุมอย่างละเอียดรอบคอบ "ในทางฟิสิกส์ ไม่มีวัตถุใดสามารถทะลุกำแพงได้โดยปราศจากการทำลายโครงสร้าง และในทางนิติวิทยาศาสตร์ ทุกการกระทำย่อมทิ้งร่องรอยเสมอ หากเรายังไม่พบร่องรอย นั่นไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง... แต่มันแปลว่าเรายังมองหาไม่ถูกจุดต่างหากครับ" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวผู้ นั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้อง ดร.พิม ขยับแว่นกรอบบางเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยคู่นั้นพินิจพิเคราะห์สีหน้าของรินทร์ราวกับกำลังอ่านหนังสือเล่มโปรด "คุณรินทร์มักจะหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายทุกสิ่งเสมอสินะคะ... อ่า ขออภัยครับ ผมติดพูดตามความคุ้นเคย" ดร.พิมหัวเราะเบาๆ ในลำคอเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิด "หมายถึง... คุณรินทร์คิดแบบนั้นจริงๆ หรือว่าแค่พยายามหลอกตัวเองให้เชื่อแบบนั้นกันแน่คะ?" รินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาไหววูbyชั่วพริบตาเมื่อได้ยินคำถามนั้น ภาพเงาเลือนรางของพี่ชายที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวสมองชั่วขณะ เป็นอีกครั้งที่คดีปริศนาเหล่านี้ทำให้นึกถึงความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบเอาไว้ "จิตวิทยาอาชญากรไม่ได้ช่วยให้รอยนิ้วมือที่หายไปปรากฏขึ้นมาหรอกนะครับ ดร.พิม" รินทร์เบี่ยงเบนประเด็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้ตื่นตระหนกไปตามเกมจิตวิทยาของอีกฝ่าย "เรามาโฟกัสที่คดีตรงหน้ากันดีกว่าครับ" "บางครั้ง... สิ่งที่มนุษย์เรามองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีตัวตนหรอกนะครับ" ดร.พิมลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินตรงเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวไม้กฤษณาโชยมาแตะจมูก "คุณลองสังเกตมุมขวาของภาพถ่ายใบที่สามสิครับ รินทร์" รินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมก้มลงมองตามคำแนะนำ นิ้วเรียวหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูจุดที่ดร.พิมกล่าวถึง ทันใดนั้น ลมหายใจของเขาก็สะดุดไปชั่วขณะ ภาพถ่ายมุมอับแสงบริเวณฐานบัวพื้นห้อง... ปรากฏรอยขูดขีดบางเฉียบที่เรียงตัวกันเป็นสัญลักษณ์ประหลาด มันไม่ใช่ร่องรอยของการงัดแงะ แต่มันคือร่องรอยของการกดทับด้วยน้ำหนักมหาศาลจากวัตถุรูปทรงเรขาคณิตที่ไม่มีอยู่จริงในแผนผังบ้านหลังนั้น "นี่มัน..." รินทร์พึมพำกับตัวเอง สมองเริ่มประมวลผลคำนวณความเป็นไปได้นับร้อยรูปแบบอย่างรวดเร็ว "ใช่ครับ มันคือร่องรอยที่รอดพ้นจากการตรวจสอบรอบแรก" ดร.พิมโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาข้างใบหูของเขา จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เจือความน่าพิศวง "และดูเหมือนว่า... เจ้าของร่องรอยนี้ จะไม่ได้เพิ่งทิ้งมันไว้เมื่อคืนนี้หรอกนะครับ" ก่อนที่รินทร์จะได้วิเคราะห์สมมติฐานเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะก็ดังขึ้น "ติ๊ด!" พร้อมกับข้อความจากระบบศูนย์กลางที่ถูกส่งตรงเข้ามาแบบเรียลไทม์ [แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษ: ตรวจพบการเข้าใช้งานฐานข้อมูลลับจาก IP Address ภายในอาคารเดียวกัน] [สถานะเป้าหมาย: บุคคลต้องสงสัยรหัส '000' กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในโซนควบคุมระดับ 4] รินทร์และดร.พิมสบตากันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศในห้องทันที เพราะโซนควบคุมระดับ 4 คือสถานที่ที่เก็บแฟ้มคดีลับสุดยอดรวมถึงคดีการหายตัวไปของพี่ชายรินทร์ไว้ทั้งหมด! ฝ่ามือของรินทร์กำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังดังขึ้นเรื่อยๆ ที่หน้าประตูลึกลงไปในความมืดของทางเดิน... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ