ศพที่ไม่มีร่องรอย

กลิ่นอายความชื้นของห้องเก็บศพใต้ดินโรงพยาบาลกลางดึกคือกลิ่นที่รินทร์เกลียดที่สุด มันไม่ใช่กลิ่นฟอร์มาลีนฉุนจัดที่คุ้นเคยจนชินจมูก แต่เป็นกลิ่นอฝาดบางเบาคล้ายเหล็กสนิมผสมกับกลิ่นอับของความตายที่ไร้การชำระล้าง นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงกดลงบนผิวหนังบริเวณต้นแขนขวาของร่างไร้วิญญาณตรงหน้า แรงกดนั้นสม่ำเสมอและหนักแน่นพอที่จะพิสูจน์ทฤษฎีทางนิติวิทยาศาสตร์ที่เขาถือ "ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีรอยเข็ม ไม่มีร่องรอยการต่อสู้แม้แต่น้อย..." รินทร์พึมพำกับตัวเอง สายตากวาดมองสำรวจตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจนถึงเส้นผมสีดำสนิทที่แผ่สยายอยู่บนเตียงสเตนเลส นี่คือศพรายที่สามในรอบสัปดาห์ที่ถูกส่งมาด้วยรูปคดีปริศนา ร่างกายมนุษย์สมบูรณ์แบบ อวัยวะภายในไม่ถูกทำลาย ไม่มีร่องรอยสารพิษเบื้องต้นจากการตรวจเลือดอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ทำให้ทุกรายจบชีวิตลงในสภาพเดียวกันคือ ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด และกล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งค้าง ราวกับพวกเขากำลังวิ่งหนีบางสิ่งที่มองไม่เห็นในวินาทีสุดท้ายของลมหายใจ "คุณกำลังมองหาหลักฐานที่ไม่มีวันมีอยู่จริงครับ หมวดรินทร์" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความเยียบเย็นดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง รินทร์ชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะหันขวับไปมอง ร่างเพรียวในชุดสูทสีเข้มของแพทย์หญิงคนดังยืนกอดอกพิงชั้นวางเวชภัณฑ์อยู่เงียบๆ แว่นกรอบบางสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลนจนดวงตาภายใต้เลนส์นั้นยากจะคาดเดาความรู้สึก ดร.พิม ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้เตียงผ่าศพ กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นไม้จันทน์หอมลอยมาแตะจมูก ท่าทีของเธอนิ่งสงบราวกับกำลังเดินชมงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ มากกว่าการมายืนจ้องศพมนุญาตที่เพิ่งเสียชีวิตอย่างทรมาน "ผมกำลังมองหาความจริง ดร.พิม" รินทร์ตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการหายใจไม่ให้แสดงความหงุดหงิดต่อท่าทีเหนือกว่าของอีกฝ่าย "ซึ่งความจริงมักจะซ่อนอยู่หลังรอยแผล รอยนิ้วมือ หรือคราบดีเอ็นเอ ไม่ใช่ในจินตนาการของจิตแพทย์" ดร.พิมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นสั้นและแห้งแล้ง เธอยื่นมือเรียวไปแตะที่ขมับของศพอย่างถือวิสาสะ รินทร์ขยับตัวจะท้วงแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณเชื่อเรื่อง 'การตายจากความกลัว' ไหมครับ หมวดรินทร์" "ในทางการแพทย์ ภาวะช็อกอย่างรุนแรงอาจทำให้หัวใจหยุดเต้นได้ แต่ไม่ใช่กับการเกร็งค้างแบบนี้ และไม่ใช่กับคนที่มีสภาพร่างกายแข็งแรงดีทั้งสามคน" รินทร์แย้งทันควัน ยกแฟ้มบันทึกคดีขึ้นมาอ้างอิง "คนแรกเป็นนักวิ่งมาราธอน คนที่สองเป็นนักปีนเขา และคนนี้... เป็นครูสอนศิลปะการต่อสู้ พวกเขาไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะช็อกตายเพราะความกลัวโดยไร้สาเหตุ" ดร.พิมละมือออกจากศีรษะศพ เธอหันมาสบตากับรินทร์ตรงๆ ดวงตาคู่นั้นคมกริบจนรินทร์รู้สึกราวกับถูกฉีกหน้ากากทางตรรกะออกทีละชั้น "นั่นแหละคือปัญหาของคุณ คุณใช้แต่ 'ตรรกะทางกายภาพ' มาตัดสินจิตใจมนุษย์" ดร.พิมก้าวเข้ามาประชิดอีกนิดจนรินทร์ต้องเป็นฝ่ายถอยหลังครึ่งก้าว "คุณคิดว่าฆาตกรต้องใช้มีด ปืน หรือยาพิษงั้นหรือ? ถ้าฆาตกรรายนี้ไม่ได้ฆ่าร่างกายของพวกเขาตั้งแต่แรกเล่า... ถ้าเขาเลือกที่จะ 'ฆ่าความหวัง' และ 'ขังพวกเขาไว้ในภาพลวงตา' จนจิตใจแตกสลายไปเองล่ะ?" รินทร์ขมวดคิ้วแน่น สมองกำลังประมวลผลคำพูดเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว "คุณกำลังจะบอกว่า... นี่คือการฆาตกรรมทางจิตวิทยา?" "มันลึกซึ้งกว่านั้นมากครับ" ดร.พิมหันกลับไปมองศพบนเตียงอีกครั้ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่าขนลุก "พวกเขาทั้งสามคน... เคยทำคดีบางอย่างร่วมกันเมื่อห้าปีก่อน คดีที่ถูกปิดตายโดยไม่มีใครล่วงรู้ความจริง คดีที่เกี่ยวข้องกับ 'พี่ชาย' ของคุณด้วย..." คำว่า *พี่ชาย* กระแทกเข้ากลางใจรินทร์ราวกับถูกหมัดฮุกเข้าอย่างจัง ดวงตาของนายตำรวจหนุ่มเบิกกว้างขึ้น บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงในพริบตา ความรู้สึกคุ้นเคยอันเจ็บปวดจากการสูญหายของพี่ชายเมื่อหลายปีก่อนพรั่งพรูขึ้นมาในอก "คุณพูดถึงเรื่องอะไร..." เสียงของรินทร์ขาดห้วงเล็กน้อย ก่อนที่ดร.พิมจะได้ตอบคำถาม เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังลั่นไปทั่วห้องเก็บศพ ไฟนีออนกะพริบถี่ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาบนร่างไร้วิญญาณ หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานมุมห้องสว่างวาบขึ้นมาเองอัตโนมัติ ข้อความตัวอักษรสีเขียวเข้มวิ่งรัวปรากฏขึ้นบนจอสีดำสนิท ไร้ซึ่งเสียงเตือนจากระบบปฏิบัติการทั่วไป มีเพียงบรรทัดสุดท้ายที่กระพริบช้าๆ สะกดสายตาของทั้งคู่ให้อยิ่งนิ่งค้าง [ ตรวจพบสัญญาณชีพปริศนา: เป้าหมายอยู่ห่างออกไป 0 เมตร ] รินทร์หันขวับกลับไปมองเตียงผ่าศพทันที และในวินาทีนั้นเอง นิ้วมือของศพที่เคยไร้การตอบสนอง... ก็ขยับเกร็งเข้าหากันช้าๆ อย่างสยดสยอง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกันนะครับ