คำสั่งที่ปฏิเสธไม่ได้

"ถอยไปก่อนที่ผมจะหมดความอดทน รินลดา" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกของสารวัตรปกรณ์ไม่ได้ทำให้รินลดาถอยหลังแม้แต่นิ้วเดียว เธอหยัดกายยืนตรง ประสานสายตากับคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ แสงไฟนีออนในห้องสอบสวนสลัวกะพริบถี่ราวกับจะล้อเลียนความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเขาทั้งสอง "ความอดทนของคุณเหรอคะผู้กอง? โทษทีนะ แต่ฉันไม่ค่อยเห็นคุณจะมีมันเท่าไหร่ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในกองปราบ คุณก็จ้องแต่จะไล่ฉันออกไปเหมือนหมูเหมือนหมา" รินลดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเรียวกระชับสมุดบันทึกเล่มเก่งไว้แน่น "บอกมาสิว่ามีอะไรที่คุณซ่อนไว้... ทำไมถึงต้องตื่นตระหนกขนาดนี้ตอนเห็นชื่อเหยื่อในคดีนี้?" ปกรณ์ถอนหายใจยาวพลางขยับเนกไทให้หลวมลงเล็กน้อย แววตาของเขามีบางอย่างวูบไหว... ความกังวลที่ถูกฉาบด้วยความรำคาญใจ เขาขยับก้าวเข้าหาเธอจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ รินลดาได้กลิ่นอายจางๆ ของยาสูบและน้ำหอมราคาแพงบนตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ดูสุขุมแต่กลับกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอให้ตื่นตัว "คุณเป็นแค่นักข่าว ไม่ใช่ตำรวจ" ปกรณ์ลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "โลกของคดีอาชญากรรมมันไม่ได้สวยหรูเหมือนคอลัมน์ข่าวที่คุณเขียน ถ้าคุณยังดันทุรังจะแส่หาเรื่องใส่ตัว สิ่งที่จะตามมาไม่ใช่ 'ความจริง' ที่คุณต้องการ แต่เป็น 'ความตาย' ที่คุณจะไม่มีวันได้แก้ตัว" "กลัวฉันตายเหรอคะ?" รินลดาเลิกคิ้วกวนประสาท "หรือกลัวว่าถ้าฉันรอด แล้วความลับเน่าๆ ของใครบางคนในกรมตำรวจจะถูกขุดขึ้นมากันแน่?" ปกรณ์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเธอ—สายตาที่เคยราบเรียบกลับมีความขุ่นมัวของอารมณ์บางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ ก่อนที่เขาจะก้าวฉับๆ ไปที่โต๊ะทำงาน คว้าแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะเสียงดังปังจนรินลดาต้องสะดุ้ง "ถ้าอยากรู้มากนัก ก็ดูนี่!" รินลดาไม่รอช้า เธอคว้าแฟ้มนั้นมาเปิดดู ทันทีที่ภาพถ่ายในแฟ้มปรากฏแก่สายตา ลมหายใจของเธอก็แทบจะหยุดชะงัก รูปของผู้ตายในคดีนี้ไม่ได้เป็นเพียงเหยื่อธรรมดา แต่มีรอยสักปริศนาที่ข้อมือซ้าย... สัญลักษณ์เดียวกับที่พ่อของเธอเคยมีก่อนจะหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน "นี่มัน..." "ใช่ คุณจำได้ใช่ไหม?" ปกรณ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คนพวกนี้ไม่ใช่แค่ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น พวกมันคือรากเหง้าขององค์กรที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง แม้แต่ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ถ้าคุณยังคิดจะเล่นบทนางเอกถือปากกาเดินหาความตายแบบนี้ ผมสั่งขังคุณในห้องสอบสวนนี้ได้เลย ฐานขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่" "สั่งเลยสิคะ!" รินลดาเชิดหน้าใส่ "ถ้าขังฉันแล้วคุณยอมรับมาว่าตำรวจมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ ฉันก็ยอมติดคุก!" สงครามประสาทดำเนินไปในความเงียบที่กดดัน หมวดชินที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าห้องทำท่าจะเคาะประตู แต่พอเห็นบรรยากาศที่เหมือนไฟกับน้ำมันกำลังจะปะทะกัน ก็จำต้องถอยกรูดไปพิงกำแพงพลางพึมพำกับตัวเอง "สารวัตรครับ... เล่นกับไฟมันร้อนนะ ยิ่งเป็นไฟแบบคุณรินด้วยแล้ว ผมว่ายอมๆ เขาไปเหอะ" ภายในห้อง สารวัตรปกรณ์ค่อยๆ เดินเข้าหารินลดาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้ความดุดัน แต่ใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รินลดาผงะถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ "ถ้าคุณอยากตามล่าความจริงนัก..." ปกรณ์เว้นจังหวะ ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอจนใจสั่น "ผมจะให้คุณทำ... แต่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผม ทุกย่างก้าว ทุกการกระทำ ห้ามขัดคำสั่ง ห้ามทำอะไรบุ่มบ่าม ถ้าผมบอกให้หยุด คุณต้องหยุดทันที... เข้าใจไหม?" รินลดารู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะ นี่มันไม่ใช่การอนุญาต แต่มันคือการผูกมัดเธอเอาไว้กับเขา ปกรณ์ยื่นมือมาคว้าสมุดบันทึกในมือเธอไปวางบนโต๊ะ ก่อนจะใช้มืออีกข้างยันผนังไว้เพื่อกักตัวเธอเอาไว้ในวงแขน "ตกลงไหม หรือจะให้ผมเลือกวิธีที่สอง... คือลบชื่อคุณออกจากคดีนี้ด้วยการถีบคุณออกจากกองปราบเดี๋ยวนี้" รินลดาเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เธอเข้าใกล้คำตอบที่ตามหามาตลอดชีวิต สายตาของปกรณ์ในตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความเย็นชา แต่มันมีความมุ่งมั่นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากสารวัตรผู้แสนเย็นชา "ตกลงค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "แต่ถ้าฉันพบว่าคุณใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อ... ฉันจะเขียนข่าวแฉคุณจนคุณไม่มีที่ยืนในกรมตำรวจแน่" ปกรณ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขื่นขมและอันตรายในเวลาเดียวกัน เขาถอยห่างออกมาแล้วจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "งั้นก็เริ่มงานได้... ในเมื่อคุณอยากจะเห็นความจริงนัก คืนนี้ไปกับผม มีนัดสำคัญที่ท่าเรือโกดังหมายเลขเก้า ถ้าคุณกล้าพอที่จะไปเปิดโลกที่สกปรกที่สุดด้วยตาตัวเอง ก็รีบไปเตรียมตัวซะ" ปกรณ์หันหลังกลับเตรียมจะก้าวเดินออกไป แต่แล้วเขาก็ชะงักฝีเท้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขาหันกลับมามองรินลดาที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม "แล้วก็... อย่าใส่รองเท้าส้นสูงไปล่ะ ถ้าไม่อยากวิ่งหนีตายไม่ทัน" รินลดามองตามแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอไม่รู้เลยว่าการตกลงครั้งนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ยากจะนิยาม หรือจะเป็นทางเดินไปสู่ปากเหวแห่งความตายกันแน่ เธอคว้าสมุดบันทึกคืนมาได้ไม่ทันไร เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น มินตรา เพื่อนสนิทและบรรณาธิการของเธอโทรเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ริน! แกอยู่ที่ไหน! ห้ามรับงานคดีนั้นเด็ดขาดนะ ฉันเพิ่งรู้ข้อมูลมาว่าคนที่แกกำลังตามอยู่... มันไม่ใช่คน แต่เป็นปีศาจ! พวกมันรู้แล้วว่าแกกำลังขุดคุ้ย ริน! ออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!" รินลดาชะงักค้าง โทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ ทันใดนั้น ประตูห้องสอบสวนก็เปิดผางออกโดยแรง สารวัตรปกรณ์ที่เพิ่งเดินออกไปหันกลับมามองเธอด้วยใบหน้าซีดเผือด เขารีบก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะพากระชากให้เดินตามออกไป "เราเปลี่ยนแผน!" เขาตะโกนเสียงเข้ม "มีคนบุกเข้ามาในกองปราบ... พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด!" รินลดาหันไปมองทางประตูหลัก เห็นชายชุดดำนับสิบคนสวมหน้ากากปิดบังใบหน้ากำลังกราดปืนเข้ามา ท่ามกลางความวุ่นวาย ปกรณ์หันมาสบตาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความซึนเป็นความเด็ดขาดที่พร้อมจะปกป้องคนตรงหน้าด้วยชีวิต "หมอบลง!" เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นทำลายความเงียบของค่ำคืน... ความตายกำลังไล่ล่าพวกเขาทั้งคู่แล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคู่กัดคู่นี้ไปพร้อมกับจอมยุทธ์เสื้อแพรนะครับ