เป้าหมายในระยะประชิด

"วางปืนลงเถอะศิลา... การทำลายชีวิตคนในห้องจัดเลี้ยงที่เต็มไปด้วยผู้บริสุทธิ์ ไม่ใช่วิถีของคนที่เรียกตัวเองว่าผู้แสวงหาความยุติธรรมหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของระเบียงทางเดินฝั่งตะวันออก ศิลาชะงักกึก ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนไกปืนเย็นเยียบใต้เสื้อสูทสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย ชายในชุดสูทสีเข้มยืนหันหลังให้เขาอยู่ห่างไปเพียงสามก้าว เบื้องหน้าของอีกฝ่ายคือกระจกบานยักษ์ที่สะท้อนภาพงานเลี้ยงหรูหราเบื้องล่าง แสงไฟระยิบระยับล้อกับประกายไวน์ในแก้วคริสตัล ดูคล้ายฝูงดาวที่ถูกกักขังอยู่ในกรงทอง ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเป้าหมายทำให้เขาคลื่นไส้ นี่คือคนคนเดียวกับที่เขาเห็นในภาพถ่ายเก่าคร่ำคร่าในแฟ้มคดีที่เก็บไว้ใต้เตียงมานานกว่าสิบปี บุคคลที่เขาควรจะเหนี่ยวไกใส่โดยไม่ลังเล แต่ทว่า... พลังงานบางอย่างรอบตัวชายผู้นี้กลับกดทับจนเขารู้สึกเหมือนอากาศในปอดถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น "คุณรู้จักชื่อผม" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นพร่าในตอนท้าย "ผมรู้จักกระทั่งลมหายใจที่ขาดห่วงของคุณในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสิบปีก่อน" ชายผู้นั้นค่อยๆ หันกลับมา ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ผ่านการล่ามาอย่างโชกโชน "ศิลา... ความแค้นเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี แต่มันจะเผาไหม้หัวใจของเจ้าของจนกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่จะได้แก้แค้นสำเร็จ" ศิลาขยับกายหมายจะพุ่งเข้าไปประชิด แต่กล้ามเนื้อกลับแข็งทื่อราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น รินรดาที่แอบซุ่มอยู่หลังเสาต้นใหญ่ฝั่งตรงข้ามกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอเห็นท่าทีที่ผิดปกติของศิลาผ่านช่องว่างของบานพับประตู ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็น 'บอดี้การ์ดเงา' สองคนยืนซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด โดยที่มือของพวกมันวางอยู่บนปืนที่เหน็บไว้ข้างเอว หากศิลาขยับแม้แต่นิดเดียว เขาจะเป็นฝ่ายที่ร่วงลงไปนอนจมกองเลือดเสียเอง "คุณต้องการอะไร" ศิลาเค้นเสียงถาม "ผมต้องการให้คุณมองดูโลกนี้ด้วยตาของผม" ชายผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ศิลาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "มองดูโครงสร้างที่เน่าเฟะนี่ แล้วคุณจะรู้ว่าการกำจัดคนอย่างผมไป ก็เป็นเพียงการตัดกิ่งไม้ที่ผุพัง แต่รากเหง้าของมันยังคงหยั่งลึกและพร้อมจะเติบโตขึ้นใหม่ในรูปแบบที่โหดร้ายกว่าเดิม" บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ศิลารู้สึกถึงหยาดเหงื่อที่ไหลซึมผ่านไรผม หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองศึก ความแค้นที่สั่งสมมานานกำลังถูกท้าทายด้วยความเป็นจริงที่เขายังมองไม่เห็นภาพชัดเจน มือที่เคยตั้งมั่นว่าจะลั่นไกกลับหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาทั้งลูกไว้ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของความตาย แต่มันคือเกมหมากรุกที่เขากำลังกลายเป็นเพียงเบี้ยที่ถูกวางไว้ในตำแหน่งที่เสียเปรียบที่สุด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนเริ่มดังใกล้เข้ามาจากโถงทางเดินหลัก รินรดารีบส่งสัญญาณมือให้ศิลาถอยออกมา แต่เขายังคงยืนนิ่ง ค้างคาอยู่ตรงนั้นราวกับรูปปั้น "ไปเถอะศิลา คืนนี้ยังไม่ใช่เวลาของคุณ" ชายผู้นั้นกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่น่าขนลุก "และจงจำไว้... รินรดากำลังเฝ้ามองคุณอยู่จากเงามืดนั่น เธออาจจะเป็นคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ หากคุณยังดื้อรั้นที่จะพังประตูนี้ด้วยชีวิตตัวเอง" ศิลาสะดุ้งสุดตัว เขากวาดสายตาไปยังจุดที่รินรดาซ่อนตัวอยู่ด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันกลับมามองชายเบื้องหน้าด้วยความอาฆาต แต่ทว่า... วินาทีนั้นเอง ชายผู้นั้นกลับหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ขึ้นมาเสียบไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทของศิลาอย่างรวดเร็วและนุ่มนวล ก่อนจะหันหลังกลับเดินไปเปิดประตูมุ่งหน้าสู่โถงงานเลี้ยง ทิ้งให้ศิลายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ศิลาหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมาด้วยมือที่สั่นเทา บนนั้นมีเพียงตัวเลขชุดหนึ่ง และลายเซ็นที่คุ้นตาจนน่าใจหาย *นั่นไม่ใช่ลายเซ็นของฆาตกรที่ฆ่าครอบครัวเขา* มันเป็นลายเซ็นของ 'พ่อ' ที่เสียชีวิตไปนานแล้ว... ในวันเดียวกับที่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมนั้นเกิดขึ้น รินรดาเดินออกมาจากเงามืด สีหน้าของเธอซีดเผือดเมื่อเห็นสิ่งที่ศิลาถืออยู่ในมือ เธอไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สายตาที่เธอมองไปยังบานประตูที่เพิ่งปิดลงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "ศิลา... นายต้องอ่านนี่ให้ดี" เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เพิ่งไปค้นเจอมาได้จากห้องทำงานลับของบอสใหญ่เมื่อครู่ส่งให้เขา "ฉันเจอชื่อพ่อของนายในรายชื่อผู้ร่วมก่อตั้งองค์กรนี้... ตั้งแต่วันที่นายบอกว่าเขาตายไปแล้ว" ศิลาหยุดชะงัก ลมหายใจขาดห้วงทันทีที่เห็นตราประทับบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายในสมุดเล่มนั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในรอยบาปนี้กับผม ปราณธาตุเก้าสุริยันนะครับ