กลิ่นเลือดในวันฝนตก

กลิ่นสนิมเหล็กที่ลอยปะปนมากับความชื้นของฝนยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้ศิลาสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ แต่มันคือความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง—สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากอาการมึนงงของฤทธิ์ยาที่อาจถูกวางลงในน้ำชาเมื่อเย็นวาน ความเงียบในบ้านพักกลางหุบเขาผิดปกติไปจากทุกวัน เสียงหยดน้ำจากชายคาที่ควรจะกล่อมเกลาให้หลับใหล กลับฟังดูเหมือนจังหวะของนาฬิกานับถอยหลังที่กำลังจะหยุดลง ศิลาค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืด ดวงตาที่คมกริบดุจมีดโกนกวาดมองไปรอบห้อง ความมืดมิดในบ้านหลังนี้ไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วย ‘บางอย่าง’ ที่หนักอึ้ง เขายันกายลุกขึ้นจากเตียง ทันทีที่ฝ่าเท้าสัมผัสกับพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็กระตุกหัวใจเข้าอย่างจัง... พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าไม่ได้แห้งสนิท แต่มันมีความเหนียวเหนอะหนะที่น่าสะอิดสะเอียน *เลือด* ศิลาสูดลมหายใจลึก เขาขยับตัวอย่างเงียบเชียบราวกับเสือที่กำลังล่าเหยื่อ แม้ในใจจะเริ่มสั่นไหว แต่เขาก็ควบคุมลมหายใจให้เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาเอื้อมมือไปคว้ามีดพกที่วางอยู่ข้างเตียงไว้มั่น ก่อนจะก้าวผ่านความมืดออกไปสู่โถงกลางของบ้าน แสงฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้าเพียงชั่วพริบตาเดียว แต่นั่นก็มากเกินพอที่จะทำให้โลกทั้งใบของเขาแตกสลาย ภาพที่เห็นไม่ได้เป็นเพียงความตาย แต่มันคืองานศิลปะแห่งความโหดเหี้ยม พ่อของเขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวโปรด ลำคอถูกปาดจนเห็นรอยแยกที่น่าสยดสยอง แม่ของเขานอนฟุบอยู่กับพื้นในท่าทางที่ดูเหมือนพยายามจะคลานมาหาเขา รอยเลือดสีเข้มข้นไหลนองไปตามร่องไม้ ราวกับสายน้ำที่ไร้ต้นทางปลายทาง ความเหม็นคาวคลุ้งกระจายจนทำให้แสบจมูก แต่มันกลับไม่มีเสียงร้องโหยหวน มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาอย่างใจเย็น "ไม่..." เสียงที่หลุดออกมาจากลำคอของศิลาแห้งผากและแผ่วเบา ราวกับเขากำลังถูกก้อนเนื้อขนาดใหญ่จุกอยู่ที่คอหอย เขาไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้ทรุดตัวลงไปกอดร่างที่ไร้วิญญาณเหล่านั้น ความโศกเศร้าถูกผนึกไว้ในส่วนลึกของหัวใจที่กำลังแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง เหลือเพียงความแค้นที่เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากรูขุมขน เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างของผู้เป็นพ่อ นิ้วมือสั่นเทาเมื่อสัมผัสลงบนรอยแผลที่ลำคอ แผลนั้นคมกริบและแม่นยำเกินกว่าจะเป็นฝีมือของโจรทั่วไป มันคือรอยสังหารของ ‘มืออาชีพ’ ที่ต้องการฝากข้อความบางอย่างไว้ ศิลาชะงักกึก เมื่อสังเกตเห็นบางสิ่งที่อยู่ในกำมือของแม่—เศษกระดาษสีเหลืองซีดที่มีตราประทับรูปพระจันทร์เสี้ยวถูกกรีดเป็นรอยขีดข่วน เขาค่อยๆ แบมือที่แข็งทื่อของแม่ออกมาอย่างถนอม เพื่อหยิบกระดาษแผ่นนั้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบลงบนกองเลือดจากด้านหลังก็ดังขึ้น มันไม่ได้รีบร้อน แต่จงใจให้ได้ยิน ศิลาไม่ได้หันกลับไปทันที เขารู้ดีว่าหากขยับตัวผิดจังหวะเพียงนิดเดียว เขาจะกลายเป็นศพที่สี่ในบ้านหลังนี้ "ดูเหมือนว่า... ลูกนกจะตื่นเร็วกว่าที่คิดนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบนั้นเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำค้างบนปลายมีด ศิลาตัดสินใจหมุนตัวกลับพร้อมกับตวัดมีดในมือออกไปโดยไม่ลังเล แต่มันกลับไปกระทบเพียงความว่างเปล่า เมื่อเงาสีดำสายหนึ่งขยับหลบได้อย่างรวดเร็วราวกับควันไฟ "เจ้าตามหาความจริงงั้นรึ?" เงาสีดำนั้นขยับเข้ามาในแสงสลัวของฟ้าแลบ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากภายใต้หน้ากากสีเงินที่ปกปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง "ความจริงที่น่าสมเพชนี้ คือของขวัญชิ้นแรกที่ข้าฝากไว้ให้... แด่ผู้ที่เหลือรอดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลศิลา" ชายแปลกหน้าก้าวถอยหลังออกไปที่ประตูบ้าน พร้อมกับโยนเหรียญโลหะบางอย่างลงบนพื้นไม้ เสียงกังวานของมันดังก้องไปทั่วบ้านก่อนจะกลิ้งไปหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของศิลา มันคือเหรียญตราประจำตระกูลของเขาเอง... ที่ควรจะถูกฝังไปพร้อมกับปู่เมื่อสิบปีก่อน "ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนดับแสงจันทร์ในคืนนี้ ก็จงจำกลิ่นเลือดนี้ให้ขึ้นใจ... เพราะเจ้าจะต้องได้กลิ่นมันอีกบ่อยครั้ง จนกว่าเจ้าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน" เงามืดนั้นหายไปกับสายฝน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ ศิลาขยับตัวเข้าไปหยิบเหรียญนั้นขึ้นมาดู ทันทีที่แสงฟ้าแลบวาบขึ้นอีกครั้ง เขาก็ต้องเบิกตากว้าง... บนพื้นไม้ที่เขาเพิ่งยืนอยู่ เมื่อครู่ ไม่มีเพียงคราบเลือดของครอบครัวเขา แต่มันมีสัญลักษณ์บางอย่างถูกเขียนขึ้นด้วยเลือดที่ยังสดใหม่—สัญลักษณ์ที่เป็นชื่อของ ‘ผู้ที่ชุบเลี้ยงเขามาตลอดชีวิต’ ศิลากัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก หัวใจของเขาในตอนนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความอาลัย แต่ถูกเติมเต็มด้วยไฟแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เขาไม่รู้ว่าศัตรูคือใคร แต่เขารู้แล้วว่า... ภัยร้ายที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ข้างนอกนั่น แต่มันคือคนที่เขากินข้าวร่วมจานด้วยมาตลอดหลายปี ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - ปราณธาตุเก้าสุริยัน -