พิมพ์เขียวที่ไม่ถูกโฉลก

รอยต่อระหว่างคอนกรีตเปลือยเปล่ากับโครงสร้างเหล็กกล้าสีดำสนิท คือเขตสงครามขนาดย่อมในเช้าวันทำงานที่ไม่มีใครยอมใคร กลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์ผสมน้ำฝนเมื่อคืนยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ เย็นยะเยือกและชวนให้หงุดหงิด แต่นั่นยังไม่น่ารำคาญเท่ากับเสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบพื้นคอนกรีตดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะ ราวกับจงใจเหยียบย่ำลงบนเส้นประสาทที่กำลังตึงเครียดของผมทีละนิด "ถ้าคุณคิดจะเอาเสาเหล็กบีม H-Beam ขนาดเก้าเมตรมาวางค้ำกลางห้องนิรภัยตรงนี้จริงๆ ผมแนะนำให้คุณไปเรียนวิศวกรรมโครงสร้างใหม่ตั้งแต่ปีหนึ่งนะครับ คุณธาม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบคมบาดลึก รวิศ ในชุดสูทเข้ารูปเนื้อดีที่ขัดแย้งกับสภาพไซต์งานก่อสร้างเต็มทน ยืนกอดอกพิงโครงเสาปูนเปลือย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนประกายเย้ยหยันชัดเจน นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนม้วนกระดาษพิมพ์เขียวในมือเป็นจังหวะ คนที่ถูกพาดพิงหยุดเดินทันที ธาม สถาปนิกหนุ่มไฟแรงเจ้าของโปรเจกต์นี้ หันขวับกลับมามองด้วยดวงตาวาวโรจน์ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเปื้อนรอยยิ้มมั่นใจในตัวเองบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความขัดเคือง เส้นผมสีเข้มที่เซ็ตมาอย่างดีมีเหงื่อซึมเล็กน้อยจากการเดินตรวจไซต์ แต่ความดื้อรั้นในแววตานั้นกลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าแสงไฟสปอตไลท์ในไซท์งาน "รวิศ... เลิกทำตัวเป็นตาแก่หัวโบราณที่รู้แค่เรื่องเหล็กเส้นกับความปลอดภัยโง่ๆ สักทีได้ไหมครับ" ธามก้าวเท้าเข้าประชิดด้วยความเร็ว ร่นระยะห่างระหว่างเราจนเหลือแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยปะทะจมูก "ตรงนั้นคือจุดรับน้ำหนักทางสถาปัตยกรรมที่ออกแบบมาเพื่อความสมดุลของเส้นสายอาคาร ถ้าเอาเสาบีมที่คุณว่ามาขวาง สายตาของคนที่ก้าวเข้ามาในเซฟเฮาส์นี้จะพังไม่เป็นท่า!" "ความสมดุลที่คุณว่า... มันกำลังจะทำให้โครงสร้างพังทลายลงมาก่อนที่แขกของคุณจะได้ก้าวเข้าประตูด้วยซ้ำนะครับ" รวิศโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กดสายตาลงมองสถาปนิกหนุ่มที่เตี้ยกว่าเล็กน้อยด้วยความเหนือกว่า "จำไม่ได้เหรอครับว่าโจทย์ของเซฟเฮาส์หลังนี้คืออะไร ความปลอดภัยระดับสูงสุด ป้องกันการเจาะทะลวงและการระเบิด ไม่ใช่งานประกวดแฟชั่นโชว์สถาปัตยกรรม" "ผมไม่ได้ทำแฟชั่นโชว์!" ธามขึ้นเสียง กรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น มือเรียวคว้าหมวกนิรภัยสีขาวที่ถืออยู่มากำแน่น "นี่คือผลงานชิ้นเอกที่ผมใช้เวลาออกแบบมาสามเดือนเต็ม เพื่อให้มันออกมาสมบูรณ์แบบทั้งฟังก์ชันและความงาม แต่คุณ... คุณผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยผู้ไร้ซึ่งสุนทรียภาพ กลับอยากจะทุบมันทิ้งเพื่อทำผนังทึบตันน่าเกลียดเนี่ยนะ?" รวิศแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแฝงความหยันราวีที่ทำให้ธามแทบอยากจะซัดหมัดใส่หน้าคมคายนั้นสักที "สุนทรียภาพกินไม่ได้หรอกครับคุณธาม ถ้าวันหนึ่งเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมา แล้วกระจกนิรภัยที่คุณออกแบบให้เปิดรับวิวแบบพาโนรามาดันกลายเป็นจุดอ่อนให้คนร้ายยิงทะลุเข้ามาเป่าสมองลูกค้าของคุณ... ตอนนั้นคุณจะเอาความงามไปอธิบายให้ตำรวจฟัง หรือจะเอาศพตัวเองไปแลกกับความอาร์ตล่ะครับ?" บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ไดอะล็อกคมกริบปะทะกันกลางอากาศจนแทบเกิดประกายไฟ ธามจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้นด้วยความโกรธ ความอวดดีในฐานะสถาปนิกดาวรุ่งพุ่งแรงถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดีต่อหน้าผู้ชายคนนี้ รวิศ... ผู้ชายที่เข้ามาพลิกแพลงและพังทฤษฎีการออกแบบของเขาทุกข้อตั้งแต่เริ่มเซ็นสัญญา "คุณมัน... น่ารำคาญที่สุดเลยรู้ตัวไหมรวิศ" ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววตัดพ้อเจือความดื้อรั้น "พูดจาขวานผ่าซาก ไร้ความโรแมนติก และเย็นชาเป็นน้ำแข็งแข็งตัว!" "ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับ" รวิศตอบหน้าตาย สายตายังคงนิ่งสนิท ราวกับพายุอารมณ์ของอีกฝ่ายเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่าน "แต่หน้าที่ของผมคือทำให้คนใช้ชีวิตรอดกลับบ้านไปกินข้าวกับครอบครัว ไม่ใช่มานั่งซาบซึ้งกับความโรแมนติกบนกองซากปรักหักพัง" ธามก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความเหลืออด มือเรียวยกขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะกระชากม้วนพิมพ์เขียวในมือรวิศออกครึ่งหนึ่งอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตานอกกรอบแว่นของอีกฝ่ายอย่างท้าทาย "งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะครับ" ธามเอ่ยเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "ถ้าผมพิสูจน์ให้คุณเห็นได้ว่าโครงสร้างตรงนี้ปลอดภัยและรับน้ำหนักได้ตามมาตรฐาน โดยไม่ต้องใช้เสาบีมทึบๆ ของคุณ... คุณต้องเลี้ยงกาแฟผมหนึ่งเดือนเต็ม" รวิศเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองท่าทีท้าทายนั้นด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างขบขันและหมั่นไส้ "แล้วถ้าคุณแพ้ล่ะครับ?" "ผมจะยอมให้คุณรื้อแบบใหม่หมดโดยไม่ปริปากบ่นสักแอะเดียวเลยเอ้า!" ธามยื่นหน้าเข้าไปใกล้ รวิศหยุดหายใจไปชั่วขณะเมื่อปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดกะทันหันทำให้กลิ่นกายเฉพาะตัวของสถาปนิกหนุ่มแทรกซึมเข้ามาในโสตประสาทอย่างรวดเร็ว ทว่า ก่อนที่รวิศจะได้อ้าปากตอบโต้คำท้าทายนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงตะโกนเรียกชื่อก็ดังขึ้นจากทางบันไดโครงสร้างเหล็ก "คุณรวิศครับ! คุณธามครับ! แย่แล้วครับ!" หัวหน้าคนงานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนหอบแฮกอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วโดยอัตโนมัติ รวิศปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งสนิททันที ขณะที่ธามแสร้งทำเป็นจัดปกเสื้อให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวแปลกประหลาดในอก "มีอะไร?" รวิศเอ่ยถามเสียงเข้ม "มีคนส่งพัสดุมาที่หน้าไซต์งานครับ... จ่าหน้าซองถึงคุณรวิศโดยเฉพาะ แต่ข้างใน... ข้างในมีรูปถ่ายแปลกๆ ที่ถูกถ่ายจากมุมสูงของเซฟเฮาส์หลังนี้เมื่อคืนนี้ครับ!" ดวงตาคมกริบของรวิศหรี่แคบลงทันที รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ธามขมวดคิ้วแน่น หันไปมองหน้าผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยที่ตอนนี้ใบหน้าตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รวิศไม่รอช้า เขาสลัดความขัดแย้งเรื่องพิมพ์เขียวทิ้งไปในเสี้ยววินาที ขายาวก้าวผ่านหน้าธามเพื่อมุ่งตรงไปยังทางออกไซต์งานทันที แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวพ้นเสาปูนต้นใหญ่ ร่างสูงก็ต้องชะงักกึกเมื่อมือเรียวของธามเอื้อมมาคว้าข้อแขนเขาไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้รวิศต้องหันกลับไปมอง ดวงตาของธามเวลานี้ไม่มีความดื้อรั้นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความตื่นตระหนกที่ฉายชัดผ่านม่านตา "เดี๋ยวก่อนรวิศ..." ธามกระซิบเสียงแผ่วเบา ร่างกายแนบชิดกันมากกว่าเดิมในพื้นที่จำกัดระหว่างเสาคอนกรีต "รูปถ่ายนั่น... มันถูกถ่ายจากตึกร้างฝั่งตรงข้ามที่ยังสร้างไม่เสร็จใช่ไหม?" รวิศมองหน้าสถาปนิกหนุ่มนิ่งนาน ก่อนที่ดวงตาสีเข้มจะไหววูบลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักถึงบางอย่าง "ไม่ใช่แค่ตึกร้างฝั่งตรงข้ามหรอกครับคุณธาม..." รวิศกระซิบตอบเสียงพร่า ใบหน้าคมโน้มลงกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่ายจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ "แต่เลนส์กล้องตัวนั้น... กำลังเล็งตรงมาที่หน้าต่างห้องที่เรายืนเถียงกันอยู่นี่เอง" *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่โลกของความซึนและปมปริศนาร่วมกันนะครับ