อนาคตที่เขียนใหม่

"วางมันลงซะเถอะครับ... คุณธนา" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาจ้องเขม็งไปยังปลายกระดาษที่สั่นไหวอยู่ในมือของศาสตราจารย์ธนา บรรยากาศภายในห้องทำงานที่เคยเงียบสงัด บัดนี้กลับอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความผิดพลาดในอดีตที่ผมอุตส่าห์ฝังกลบมานานนับปี "วางหรือครับ?" ธนาแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเย้ยหยัน "หมอภัทร... ศัลยแพทย์มือหนึ่งที่ทุกคนยกย่องว่าไร้ที่ติ คุณคงลืมไปแล้วสินะว่าบนเตียงผ่าตัดเมื่อสิบปีก่อนน่ะ คนที่นอนจมกองเลือดเพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดของคุณ คือพี่ชายแท้ๆ ของผู้หญิงที่คุณกำลังยืนจับมือเธออยู่ตรงนี้" เขากวาดสายตาไปทางรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลังผม มือของเธอที่เกาะกุมแขนเสื้อผมไว้ค่อยๆ คลายออก ความอบอุ่นที่ผมเคยได้รับจากเธอสั่นคลอน ผมหันไปมองเธอ แววตาของรินรดาไม่ได้มีเพียงความโกรธแค้น แต่มันคือความสับสนระคนร้าวราน ราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงตรงหน้า "มันเป็นอุบัติเหตุ" ผมพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรำไปกับความกลัว "ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อช่วยเขาแล้ว" "อุบัติเหตุงั้นหรือ?" ธนาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ รอยยิ้มมุมปากของเขาดูน่าสะอิดสะเอียน "ในบันทึกฉบับนี้มีลายเซ็นคุณกำกับอยู่ชัดเจน คุณเลือกที่จะละทิ้งเคสที่ยากเกินตัวเพื่อรักษาเกียรติประวัติของคุณเอง... ภัทรกร คุณไม่ได้เปลี่ยนอดีตหรอก คุณแค่กำลังหนีความจริงที่ไม่มีวันจางหายไปไหน" ผมก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับชายที่ผมเคยเคารพดั่งพ่อ เขาถือไพ่ใบสุดท้ายไว้ในมือ แต่อดีตที่ผมแก้ไขมาตลอดระยะเวลาหลายปี ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เขามารื้อฟื้นเพื่อทำลายผมในวันที่ทุกอย่างกำลังจะลงตัว "คุณจำไม่ได้หรอกครับว่าทำไมผมถึงยอมทิ้งตำแหน่งที่ควรจะเป็นของผม" ผมขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา "ในมิติเวลาที่คุณกำลังพยายามจะแฉผม... ผมได้ส่งตัวเขาไปรับการรักษาที่ต่างประเทศตั้งแต่วันที่ผมย้อนกลับมาได้สำเร็จ... พี่ชายของรินรดาไม่ได้เป็นผัก และเขาไม่ได้ตายเพราะมือผม" ธนาชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง "หมายความว่ายังไง?" ผมไม่ตอบ แต่หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วเปิดภาพถ่ายล่าสุดจากอีเมลที่เพิ่งได้รับเมื่อชั่วโมงก่อน ภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่มีโครงหน้าคล้ายรินรดา เขากำลังยืนยิ้มกว้างท่ามกลางสวนดอกไม้ในยุโรป ข้างๆ กันนั้นคือภาพของครอบครัวผม... พ่อ แม่ และน้องสาวที่ควรจะจากไปในอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อห้าปีก่อน พวกเขาทั้งหมดยังมีลมหายใจ ยังหัวเราะ และยังรอคอยการกลับมาของผมที่บ้านหลังเดิม รินรดารับโทรศัพท์ไปดู ร่างกายของเธอสั่นเทาขณะที่ไล่สายตามองรูปภาพเหล่านั้น เสียงสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ผมเดินเข้าไปโอบไหล่เธออย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงความปลอดภัยที่ผมทุ่มเทสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือด "คุณธนาครับ" ผมหันกลับไปหาศัตรูหมายเลขหนึ่ง "โลกที่คุณกำลังพยายามสร้างมันพังทลายไปนานแล้ว หลักฐานในมือคุณน่ะ มันเป็นแค่บันทึกของเส้นเวลาที่ไม่มีวันเกิดขึ้นจริงอีกต่อไป" ธนาทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง ใบหน้าของเขาดูแก่ชราลงไปถนัดตา ความทะเยอทะยานที่เคยเป็นดั่งเปลวไฟบัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่านที่ไร้พิษสง เขาปล่อยกระดาษในมือร่วงลงกับพื้น ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับเพื่อพารินรดาออกไปจากห้องนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูที่เปิดอ้าทิ้งไว้ ผมชะงักกึก เมื่อชายในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือที่ไม่ใช่บันทึกการผ่าตัด แต่มันคือหมายจับในข้อหาที่ผมคาดไม่ถึง "นพ. ภัทรกรครับ" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็นเยียบ "เรามีเรื่องต้องคุยกัน เกี่ยวกับการยักย้ายถ่ายเทคนไข้ข้ามพรมแดนโดยไม่ผ่านกระบวนการทางกฎหมาย... และข้อหาฟอกเงินผ่านมูลนิธิที่คุณอ้างว่าใช้รักษาคนยากไร้" รินรดาเบิกตากว้าง สายตาของเธอหันมาสบตาผมด้วยความตื่นตระหนก ผมนิ่งงัน ความเย็นเฉียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมวางแผนไว้... ใครบางคนกำลังเล่นเกมที่ซับซ้อนกว่าที่ผมคิด และดูเหมือนว่า 'อนาคตที่เขียนใหม่' ของผม กำลังจะกลายเป็นกับดักที่ผมถักทอขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมจนถึงตอนนี้ครับ