"วางมีดลงเถอะครับอาจารย์... ชัยชนะที่แลกมาด้วยลมหายใจของคนอื่น มันไม่ได้มีรสชาติหอมหวานอย่างที่อาจารย์เคยหลงเชื่อหรอกครับ"
น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าหนักแน่นดั่งผืนแผ่นดินในห้องผ่าตัดที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงสัญญาณชีพจรที่เต้นสม่ำเสมอ ศ.ดร. ธนา หยุดชะงักมือที่กำลังถือเอกสารสำคัญ—หลักฐานการทุจริตและการทดลองที่ผิดจริยธรรมซึ่งผมใช้เวลาทั้งชีวิตที่สองนี้ในการรวบรวม
เขามองมาที่ผม ดวงตาคู่ที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานบัดนี้ฉายแววพ่ายแพ้และสับสน
"แกมันก็แค่ไอ้หมอที่มีดีแค่ความทรงจำจากอนาคตที่ไม่มีอยู่จริง ภัทรกร... แกคิดว่าแกเปลี่ยนโลกได้งั้นหรือ?" ธนาแค่นหัวเราะ รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของชายที่ผมเคยเคารพในอดีต
"ผมไม่ได้เปลี่ยนโลกครับอาจารย์" ผมขยับเข้าไปใกล้ เว้นระยะห่างให้เกียรติในฐานะครูบาอาจารย์คนสุดท้าย "ผมแค่รักษาสิ่งที่ควรจะอยู่ให้ยังคงอยู่ สิ่งที่ผมสูญเสียไปในอดีต... รอยแผลที่ผมเคยปล่อยให้มันลุกลามจนกัดกินหัวใจตัวเอง วันนี้ผมไม่ได้แค่รักษาคนไข้ แต่ผมกำลังรักษา 'ความเป็นมนุษย์' ของผมคืนมาต่างหากครับ"
ผมมองผ่านไหล่ของเขาไปทางประตู รินรดายืนอยู่ตรงนั้น แววตาของเธอสั่นไหวแต่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น เธอคือพยานเพียงคนเดียวที่รู้ว่าผมผ่านนรกขุมไหนมาบ้างเพื่อให้วันนี้เกิดขึ้นจริง
ธนาปล่อยแฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงกระดาษกระทบพื้นดังสนั่นในความเงียบ เขาคุกเข่าลงอย่างหมดแรง ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ แต่เพราะตระหนักได้ว่ากำแพงที่เขาพยายามปีนป่ายมาตลอดชีวิตนั้น มันคือปราสาททรายที่พังทลายลงด้วยมือของลูกศิษย์ที่เขาเคยดูแคลน
ผมเดินเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว ไม่ใช่เพื่อซ้ำเติม แต่เพื่อปิดตำนานที่มืดดำนี้
"หมอไม่ได้มีหน้าที่ตัดสินว่าใครควรอยู่หรือไปครับอาจารย์ แต่หมอมีหน้าที่รับผิดชอบต่อ 'ชีวิต' ที่อยู่ตรงหน้า... แม้กระทั่งชีวิตของอาจารย์ที่กำลังแตกสลายอยู่ตอนนี้ ผมก็จะยังรักษาไว้ เพื่อให้อาจารย์ได้ชดใช้ความผิดในสิ่งที่อาจารย์ได้ทำลงไป ในที่ที่ยุติธรรมที่สุด"
ท่ามกลางความเงียบงันที่เริ่มคลี่คลาย ผมหันหลังเดินออกจากห้องนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองความพ่ายแพ้ของอดีตอาจารย์อีกต่อไป
ข้างนอกนั่น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี รินรดาเดินเข้ามาคว้ามือผมไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านความเย็นเยียบที่เกาะกินใจผมมาเนิ่นนานให้มลายหายไป ภัทรกรคนเดิมที่เต็มไปด้วยความแค้นและการชิงดีชิงเด่นในอดีต ได้ตายไปพร้อมกับการตัดสินใจในวันนี้แล้ว
"ทุกอย่างจบลงแล้วใช่ไหมคะ... ไม่สิ ต้องถามว่า ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นแล้วใช่ไหมครับ" เธอถามพลางยิ้ม แววตาที่สดใสของเธอคือคำตอบที่ผมเฝ้ารอมาทั้งชีวิต
"ใช่ครับริน... เริ่มต้นชีวิตที่ผมไม่ต้องคอยหันหลังมองเงาตัวเองอีกต่อไป"
ผมมองไปที่มือของผม มือคู่นี้ที่เคยใช้จับมีดผ่าตัดด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งด้วยความกังวลว่าใครจะตายไปบ้างในวันนี้ บัดนี้มันเบาหวิวราวกับขนนก ความรู้ทางการแพทย์ที่ผมนำมาจากอนาคตไม่ได้เป็นอาวุธเพื่อทำลายใคร แต่มันคือเครื่องมือในการสานต่อโอกาสให้คนไข้ที่เคยสิ้นหวังได้กลับไปมีลมหายใจอีกครั้ง
หลายเดือนผ่านไป...
ในห้องทำงานเล็กๆ ของคลินิกชุมชนที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย ผมไม่ได้เป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาลระดับประเทศที่ใครๆ ต่างแย่งตัว แต่ผมเป็น 'หมอภัทร' ของชาวบ้านที่นี่ ผมได้รักษาชายชราที่เคยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายในอดีตให้หายดี และได้เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งที่ผมเคยช่วยชีวิตไว้เติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์
ความสำเร็จไม่ใช่การมีชื่อจารึกไว้ในวารสารการแพทย์ แต่มันคือการได้เห็นรอยยิ้มของคนที่ผมเคยทำพลาดไปในอดีต ได้ใช้ชีวิตของเขาต่อไปอย่างมีความหมาย
คืนหนึ่งขณะนั่งมองดูดาวที่ระเบียงบ้านกับรินรดา ผมสัมผัสได้ถึงความสงบที่แท้จริง ชีวิตไม่ใช่การย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่ทำพลาดเพื่อให้มันสมบูรณ์แบบ แต่มันคือการยอมรับว่า 'รอยแผล' ที่เกิดขึ้น คือส่วนหนึ่งที่ทำให้เราเป็นเราในวันนี้ และการใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างซื่อตรงต่อวิชาชีพและหัวใจของตัวเอง คือการรักษาที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ผมไม่เคยบอกใครว่าผมย้อนเวลากลับมา และมันก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป เพราะสิ่งที่ผมทำในวันนี้ มันมีค่ามากกว่าคำอธิบายใดๆ บนโลกใบนี้
ผมวางมือลงบนไหล่ของรินรดา แสงจันทร์อาบไล้ใบหน้าของเธอ สวยงามและอ่อนโยนเหมือนกับวันที่ผมตั้งใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตที่ผมจะไม่มีวันยอมสูญเสียใครไปอีกไม่ว่าในอนาคตจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม
ศัลยกรรมที่ดีที่สุด ไม่ใช่การตัดเย็บเนื้อเยื่อด้วยไหมละลาย แต่คือการเยียวยาหัวใจด้วยความรักและความเข้าใจในคุณค่าของชีวิต... การผ่าตัดครั้งสุดท้ายของผมไม่ใช่การรักษาอวัยวะใดๆ แต่มันคือการรักษา 'ชะตาชีวิต' ของตัวผมเอง ให้กลับมาสมบูรณ์และงดงามดั่งที่ควรจะเป็น
นิยายเรื่องนี้ไม่ได้สอนให้เรากลับไปแก้ตัว แต่สอนให้เราใช้ชีวิตใน 'วันนี้' ให้ดีที่สุด ราวกับว่านี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายที่เราได้รับมาอย่างปาฏิหาริย์
ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนยาวนานนี้ไปกับผม หวังว่าคุณจะพบคุณค่าในชีวิตของตัวเองเช่นเดียวกับที่ผมได้พบมันนะครับ
หมอภัทรแก้ไขชะตา
หัตถ์ศัลย์ย้อนเวลา: รอยแผลที่ผมจะขอแก้คืน•ตอนที่ 40
หมอผู้แก้ไขชะตา (ตอนจบ)
ผลงานโดย หมอภัทรแก้ไขชะตา
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (หมอภัทรแก้ไขชะตา)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง หัตถ์ศัลย์ย้อนเวลา: รอยแผลที่ผมจะขอแก้คืน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!