วินาทีที่ย้อนคืน

# วินาทีที่ย้อนคืน “ถ้าคุณเซ็นเอกสารฉบับนี้ ภัทรกร... การผ่าตัดครั้งนี้จะเป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซที่เปลี่ยนสถานะทางวิชาชีพของคุณไปตลอดกาล แต่ถ้าคุณปฏิเสธ ชื่อของคุณจะถูกลบออกจากหอผู้ป่วยพิเศษตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” เสียงของศ.ดร. ธนา เย็นเยียบราวกับใบมีดผ่าตัดที่ผ่านการฆ่าเชื้อด้วยความร้อนสูง แรงกดดันในห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่นั้นบีบคั้นจนอากาศดูเหมือนจะเบาบางลง ผมจ้องมองเอกสารบนโต๊ะไม้ราคาแพง ปากกามอนต์บลองก์สีดำสนิทถูกวางไว้ตรงหน้าราวกับกับดักหนูที่รอเหยื่อเข้ามาติด ผมไม่ได้มองหน้าเขา สายตาของผมจับจ้องไปที่คราบกาแฟจางๆ บนขอบโต๊ะ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจผมสั่นรัว... สิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ คือมือของตัวเอง มือที่ควรจะเหี่ยวย่นตามกาลเวลาและเต็มไปด้วยแผลเป็นจากการตรากตรำทำงานในห้องฉุกเฉินตลอดสิบปีที่ผ่านมา... บัดนี้มันเรียบเนียน ไร้รอยตำหนิ และที่สำคัญที่สุด มันไม่มีอาการสั่นจากความเครียดที่สั่งสมมานานนับทศวรรษ “อาจารย์ครับ... ผมขอถามอะไรสักอย่าง” ผมเงยหน้าขึ้น สบตากับชายวัยกลางคนที่เคยเป็นต้นแบบในอาชีพ แต่ในวันนี้กลับกลายเป็นต้นเหตุแห่งความพินาศของครอบครัวผม “ความสำเร็จที่แลกมาด้วยการตัดต่อรายงานผลการรักษา... มันคุ้มค่ากับชีวิตของผู้ป่วยที่ต้องสละไปจริงๆ หรือครับ?” ธนาแค่นยิ้ม มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย ความทะเยอทะยานในดวงตาคู่นั้นไม่มีทางจางหายไปไหน “ในโลกของการศัลยกรรม เราไม่ได้รักษาคนด้วยหัวใจ แต่เรารักษาด้วยสถิติ... ภัทรกร คุณกำลังจะกลับไปเป็นหมอฝึกหัดข้างถนน หรือจะขึ้นสู่จุดสูงสุดบนบันไดทองคำ? ตัดสินใจซะ” ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับลุกขึ้นยืนช้าๆ ความรู้สึกวิงเวียนศีรษะถาโถมเข้ามาราวกับกระแสน้ำวน ผมรีบก้าวเท้าออกจากห้องนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมอง ไม่สนใจเสียงตะโกนไล่หลังของธนา หรือสายตาของผู้ช่วยพยาบาลที่มองมาด้วยความงุนงง ผมวิ่ง... วิ่งออกไปให้พ้นจากตึกอำนวยการนั้น ราวกับคนเสียสติ ความทรงจำเกี่ยวกับรถตู้สีบรอนซ์ที่พุ่งเข้าชนท้ายรถครอบครัวผมบนทางด่วนกำลังหมุนวนอยู่ในหัว ผมจำกลิ่นคาวเลือด กลิ่นน้ำมันเครื่อง และเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของแม่ได้ชัดเจนราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อนาทีที่แล้ว ผมหยุดหอบหายใจอยู่หน้าตึกผู้ป่วยใน แสงแดดที่สาดส่องลงมาในวันนี้ไม่ได้ดูหม่นหมองเหมือนวันที่ผมสูญเสียทุกอย่าง ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอยังคงแสดงวันที่ปัจจุบัน... *วันที่ 14 พฤษภาคม 25XX* นี่คือสามวันก่อนเกิดโศกนาฏกรรมครั้งนั้น “พี่ภัทร? มาทำอะไรตรงนี้คะ? ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันกลับไปพบกับหญิงสาวในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตา รินรดา... ผู้หญิงที่ผมเคยปล่อยให้หลุดมือไปในอดีตเพราะความเสียใจที่กัดกินใจจนผมไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปคว้าใครไว้ “ริน...” ผมเผลอเรียกชื่อเธอออกมา เสียงของผมสั่นเครือมากกว่าที่ตั้งใจไว้ “วันนี้... วันนี้คุณเข้าเวรดึกใช่ไหม?” รินรดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย เธอเอื้อมมือมาแตะหน้าผากผมเบาๆ ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเธอทำให้ผมแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ “ใช่ค่ะ พี่ภัทรมีไข้หรือเปล่า? หน้าซีดมากเลยนะ ไปพักที่ห้องพักแพทย์ก่อนไหม เดี๋ยวรินไปชงช็อกโกแลตร้อนมาให้” ผมคว้ามือของเธอไว้โดยไม่ตั้งใจ แรงบีบนั้นแน่นจนรินรดาชะงัก เธอไม่ได้ดึงมือกลับ แต่กลับมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและคำถาม “ริน... ถ้าผมขออะไรบางอย่าง คุณจะทำตามไหม?” “ถ้าเป็นเรื่องที่พี่ภัทรลำบากใจ... รินยินดีช่วยเสมอค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผมเคยได้รับ ผมปล่อยมือจากเธอ หัวใจที่เคยเยือกเย็นราวกับหินผาเริ่มมีความหวังหล่อเลี้ยง ผมจะไม่มีวันให้รถคันนั้นขับผ่านทางด่วนเส้นนั้นในวันนั้น ผมจะไม่มีวันให้พ่อกับแม่ไปถึงจุดนัดพบที่ผมเป็นคนนัดแนะ ผมจะแก้ไขความผิดพลาดทั้งหมด... ไม่ว่าใครจะต้องตาย หรือใครจะต้องถูกทำลาย ผมจะไม่ยอมให้ครอบครัวของผมต้องเป็นหนึ่งในนั้นอีกต่อไป ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยปากบอกแผนการบางอย่าง เสียงประกาศของโรงพยาบาลก็ดังแทรกเข้ามา *“ขอทีมแพทย์ฉุกเฉินและศัลยแพทย์ประจำเวรด่วน! เคสอุบัติเหตุหมู่เพิ่งถูกส่งตัวมาถึงหน้าโรงพยาบาล... ผู้ป่วยวิกฤตสี่ราย!”* รินรดามีสีหน้าตื่นตระหนก เธอเตรียมจะหมุนตัววิ่งไปที่ห้องฉุกเฉิน แต่ผมกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม หัวใจของผมกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ประสบเหตุที่ถูกประกาศผ่านวิทยุสื่อสารของพยาบาลคนข้างๆ *“รายชื่อผู้ป่วย... คุณกิตติ และคุณศิริวรรณ... คู่สามีภรรยาที่ประสบอุบัติเหตุรถยนต์บนถนนสายหลัก!”* นั่นคือชื่อของพ่อและแม่ผม... และอุบัติเหตุที่ควรจะเกิดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าผม... ในเวลานี้! ผมทำลายโชคชะตาไปแล้ว หรือผมแค่กำลังวิ่งเข้าหาความตายที่ขีดเขียนไว้ด้วยมือของตัวเองกันแน่? ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางย้อนเวลากับผม เพื่อกู้คืนเศษเสี้ยวชีวิตที่หายไปนะครับ