รหัสลับใต้ปืน

กลิ่นควันปืนจางๆ ยังคละคลุ้งอยู่ในความมืดของอพาร์ตเมนต์ชั้นสิบห้า เสียงฝนด้านนอกเทกระหน่ำลงมากลบเสียงความวุ่นวายเบื้องล่างจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์รัวเร็วราวกับเสียงกระสุนตกกระทบพื้น ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สามจอที่สะท้อนใบหน้าคมคายของใครบางคน รินทร์กำลังฮัมเพลงแจズเบาๆ ในลำคอ นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดเพื่อดึงข้อมูลลับสุดยอดจากเซิร์ฟเวอร์ขององค์กรอาชญากรรมข้ามชาติ เขากำลังสนุก... จนกระทั่งความเย็นเฉียบของโลหะสีดำสนิทแนบเข้ากับขมับด้านซ้าย "เกมโอเวอร์แล้วครับ คุณนักแกะรอย" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังขึ้นชิดใบหู รินทร์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ นิ้วค้างเติ่งกลางอากาศ ดวงตาเรียวคมไหววับไปชั่วเสี้ยววินาที แต่ความตกใจนั้นถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่คนโดนเอาปืนจ่อหัวควรจะเป็น กลับกัน รินทร์ค่อยๆ เอียงคอเล็กน้อยราวกับกำลังทักทายเพื่อนเก่า "มาช้ากว่าที่คิดไว้นะครับ ผู้กองอคิน... นึกว่ามัวแต่ไปจิบกาแฟเคลียร์คิวสาวๆ ที่สถานีซะอีก" รินทร์จงใจลากเสียงกวนประสาท ขณะที่หางตาก็เหลือบมองหน้าจอที่ยังรันการดาวน์โหลดข้อมูลอยู่ อคินกดปลายกระบอกปืนให้แนบชิดขมับของอีกฝ่ายมากขึ้นอีกนิด สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นฝนที่ลอยมาจากตัวของคนตรงหน้า มือปราบหนุ่มจากหน่วยพิเศษยืนค้ำร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หมุน แผ่นอกกว้างแนบชิดกับพนักพิงจนแทบจะกลืนร่างของรินทร์เข้าไปในอ้อมกอดทางพฤติกรรม สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงโค้ดคำสั่งวิ่งผ่านรวดเร็ว "ถอนมือออกจากคีย์บอร์ดซะรินทร์ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเป่าสมองนายให้กลายเป็นโกโก้ครั้นช์ตรงนี้" อคินขู่ด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัว สันจมูกโด่งเป็นสันคมอยู่ห่างจากใบหูของอีกฝ่ายเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายความอันตรายแผ่ซ่านรอบตัวจนห้องเล็กๆ แคบลงถนัดตา รินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มนุ่มน่าหมั่นไส้จนอคินรู้สึกคันมืออยากจะซัดสักหมัดให้หายกวน รินทร์ไม่ยอมทำตามคำสั่ง มือซ้ายยังคงแตะอยู่ที่ปุ่ม Enter เพื่อเตรียมกดคำสั่งสุดท้าย "ใจร้อนจังเลยนะครับมือปราบ... ปืนในมือคุณน่ะ มันไม่ได้มีไว้ขู่เด็กเล่นหรอกนะ ระวังลั่นใส่ผมจริงๆ แล้วใครจะช่วยคุณไขรหัสปลดล็อกฐานข้อมูลมูลค่าพันล้านนี้ล่ะครับ?" รินทร์เอี้ยวตัวกลับมาเล็กน้อย ดวงตากลมโตแพรวพราวสบเข้ากับดวงตาคมดุของอคินในระยะประชิด ชนิดที่ลมหายใจอุ่นๆ รดรินเข้าหากันจนหัวใจของมือปราบหนุ่มที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนถึงกับกระตุกวูบ อคินขบกรามแน่น สติสัมปชัญญะที่เคยถูกฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อรับมือกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะปืนในมือสั่น แต่เป็นเพราะแววตาท้าทายและริมฝีปากที่กำลังยิ้มเยาะของคนตรงหน้านี่ต่างหากที่ทำให้สมาธิของเขาพังไม่เป็นท่า "นายคิดว่าฉันไม่กล้า?" อคินกดเสียงต่ำ ขยับตัวเข้ามาเบียดจนรินทร์ต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนี มือข้างที่ไม่ได้ถือปืนเอื้อมไปทาบลงบนขอบโต๊ะ กักขังร่างเพรียวบางไว้ในอาณัติทันที "อย่าลองดีกับฉัน รินทร์ นายไม่มีทางหนีพ้นข้อหามือแฮกเกอร์ระดับชาติแน่" "โอ๊ะ... มือปราบอคินกำลังใช้วิธีรวบตัวแบบแนบชิดเกินความจำเป็นหรือเปล่าครับเนี่ย?" รินทร์แกล้งเอียงคอมองด้วยความสงสัย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหวาน "ระวังนะครับ... เข้าใกล้ผมมากๆ แบบนี้ เดี๋ยวหัวใจคุณจะเต้นผิดจังหวะเอาซะเปล่าๆ" "ปากดี..." อคินคำรามในคอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้วเนียนจนรินทร์รู้สึกวูบวาบแปลกๆ แต่รินทร์ก็ยังคงเป็นรินทร์—แมวขบถที่ชอบเล่นกับไฟ นิ้วเรียวของเขาแกล้งขยับเข้าใกล้ปุ่ม Enter อีกครั้งจนอคินต้องรีบใช้มืออีกข้างรวบจับข้อมือบางนั้นไว้แน่นด้วยความเร็วแสง สัมผัสอุ่นร้อนจากมือหนาที่กุมข้อมือทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา อคินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและขนาดข้อมือที่เล็กกว่าเขาอย่างชัดเจน ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่ง ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดด้านนอก ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องที่เต็มไปด้วยหน้าจอเรืองแสง อคินโน้มใบหน้าลงต่ำเข้าใกล้ใบหน้าคมคายของรินทร์ทีละน้อย ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น สายตาของมือปราบหนุ่มทอประกายบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเคร่งขรึม รินทร์เองที่เคยปากดีมาตลอดกลับนิ่งค้างไป ดวงตากลมโตมองริมฝีปากหยักที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบ หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวแรงจนกลกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังวิ่งใกล้เข้ามาที่หน้าประตูห้องพัก *ปัง!* บานประตูไม้ถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากวงกบด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของใครบางคนในชุดสูททหารเต็มยศก้าวเข้ามาพร้อมปืนกลยาวเล็งตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคน "จับมือให้มั่นแล้วอย่าขยับ! อคิน นายกำลังทำอะไรอยู่!" เสียงตะคอกก้องด้วยความเกรี้ยวกราดของ 'ผู้กองศิลา' หัวหน้าหน่วยผู้ยึดติดกับกฎระเบียบดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตาย ทว่าสายตาคมกราบของศิลากลับมองตรงมาที่อคินและรินทร์ที่อยู่ในท่าทางกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนเก้าอี้อย่างไม่น่าเชื่อสายตา! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ