สงครามน้ำลายในคาบวิชาดนตรี

เสียงตบโต๊ะของอาจารย์ภาควิชาดนตรีร่วมสมัยดังสนั่นจนกลบเสียงกระซิบกระซาบในห้องเรียนรวมเซสชันแต่งเพลง บรรยากาศที่เคยอึมครึมอยู่แล้วยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก เมื่อโจทย์โปรเจกต์มิดเทอมถูกประกาศกร้าวออกมาแบบไม่มีการปรานีปราน “โปรเจกต์นี้ไม่มีการจับฉลาก และไม่มีสิทธิ์เลือกเพื่อนร่วมกลุ่มตามใจชอบ” อาจารย์ชราเจ้าของวิชาปรายตามองนิสิตปีสองนับร้อยชีวิตผ่านกรอบแว่นสายตา “ผมจัดคู่ให้พวกคุณเรียบร้อยแล้ว ตามรายชื่อที่ขึ้นบนจอโปรเจกต์ด้านหน้า... ใครคิดจะถอนวิชาผมตอนนี้ บอกไว้ก่อนเลยว่าเกรด F รออยู่แน่นอน” หน้าจอโปรเจกต์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับรายชื่อคู่หูที่ถูกสุ่มขึ้นมาด้วยอัลกอริทึมที่ดูเหมือนตั้งใจกลั่นแกล้งคนทั้งคณะ เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที พริบพราวขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่รายชื่อบนจอ ไล่สายตาหาชื่อตัวเองด้วยความหงุดหงิด และแล้ว... หัวใจเธอก็กระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อของตัวเองไปพ่วงติดอยู่กับคนที่ไม่คาดคิดที่สุด *ธันวา มหเวช* มือเบสหนุ่มมาpหน้าตาย ปากร้ายระดับพริกสิบเม็ด และเป็นสิ่งมีชีวิตที่เธอยกให้ "เดี๋ยวครับอาจารย์" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานดังขึ้นจากมุมห้อง ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังผู้เป็นอาจารย์ด้วยแววตาตั้งคำถามที่เจือความกวนประสาทไว้นิดๆ "ผมมีปัญหาครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ "ผมคิดว่าสมองระดับผมควรจะได้ทำโปรเจกต์เดี่ยวเพื่อรักษามาตรฐานคณะ หรืออย่างน้อยก็ควรได้คู่กับคนที่มีรสนิยมทางดนตรีตรงกัน ไม่ใช่... คนที่ตีกลองเสียงดังหนวกหูอย่างไร้ทิศทางแบบนี้" พรึบ! พริบพราวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที แรงเหวี่ยงทำให้เก้าอี้พลาสติกไถลไปด้านหลังเสียงดังครูด เธอจ้องหน้าธันวาด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ ความโกรธพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนเส้นเลือดที่ขมับแทบเต้นตุบๆ "นายว่าใครหะ อีตาธันวา!" เสียงใสตะโกนก้องห้องด้วยความเหลืออด "คิดว่าตัวเองถือเบสสี่สายแล้วจะเท่ค้ำฟ้ามาจากไหน ระดับฉันไม่ต้องพึ่งสมองกลวงๆ ของนายมาช่วยคิดคอร์ดหรอกนะ! แยกกันทำต่างคนต่างอยู่ยังดีกว่าต้องมานั่งหายใจร่วมห้องกับนายเลยด้วยซ้ำ!" "ก็ดีครับ..." ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเดินช้าๆ ตรงมาหยุดอยู่ที่โต๊ะแถวหน้าของพริบพราว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ทางเดินแคบๆ แต่แรงกดดันกลับพุ่งสูงเสียดฟ้า "ถ้าเธอคิดว่าทำคนเดียวได้ดีนัก ทำไมไม่ลองไปบอกอาจารย์ดูล่ะครับว่าไม่อยากจับคู่กับผม เผื่ออาจารย์จะเมตตาให้เธอไปเคาะกะละมังหน้าคณะคนเดียวสมใจ" "นาย!" พริบพราวพุ่งตัวเข้าหาโต๊ะ มือเล็กกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "ปากดีแบบนี้ ระวังตอนนอนจะฝันร้ายเห็นฉันเอาไม้กลองตีหัวนะ!" "เชิญครับ ถ้ามือกลองสมองนิ่มอย่างเธอทำได้จริงนะ" ธันวาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้าไปใกล้จนพริบพราวสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ สายตาคมปลาบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังฉายแววพยศ "แต่บอกไว้ก่อนเลยนะพริบพราว ถ้าโปรเจกต์นี้คะแนนออกมาไม่ถึงเป้า คนที่จะต้องมานั่งคุกเข่าขอร้องให้ผมช่วย... ก็คือเธอนั่นแหละ" "ฝันไปเถอะ!" พริบพราวเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมหลบสายตาแม้แต่น้อย แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป "คนอย่างฉัน พริบพราวคนนี้ ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร จำใส่สมองส่วนหน้าของนายไว้ด้วย!" "เอาล่ะๆ พอได้แล้วทั้งคู่!" เสียงของอาจารย์ตัดบทความเดือดดาลในห้องเรียน "ไม่มีการเปลี่ยนคู่ทั้งนั้น! พวกเธอสองคนคือตัวท็อปของภาควิชา ถ้าจับมือกันไม่ได้ ก็เตรียมรับสภาพ F ไปด้วยกันทั้งคู่! เลิกคลาส!" สิ้นเสียงประกาศิต อาจารย์ก็เดินสะบัดก้นออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่ระอุยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์ นิสิตคนอื่นๆ ต่างทยอยเก็บของออกจากห้องด้วยความรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าเข้ามาเฉียดใกล้รัศมีอารมณ์ของเสือสองตัวที่กำลังจ้องจะขย้ำกันเอง พริบพราวกระแทកตัวนั่งลงบนเก้าอี้แรงๆ คว้ากระเป๋าเป้มาสะพายไหล่ด้วยท่าทางฮึดฮัด ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธ ธันวายังคงยืนอยู่ที่เดิม เขายกมือขึ้นกอดอก สายตากวาดมองร่างบางที่กำลังพองลมหายใจฟอดแฟดด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู ลึกๆ แล้วเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการได้เห็นเจ้าหล่อนโมโหจนหน้าดำหน้าแดงแบบนี้ มันเป็นความบันเทิงรูปแบบหนึ่งที่เขาค่อนข้างโปรดปราน "มองอะไรเลิกมองสักที น่ารำคาญ!" พริบพราวหันมาแหวใส่เมื่อเห็นว่าเขายังยืนจ้องอยู่ไม่เลิก "เปล่าครับ แค่กำลังคิดว่า..." ธันวาเว้นจังหวะ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้พริบพราวอยากจะคว้าหนังสือสถาปัตยกรรมดนตรีฟาดหน้าเขาสักที "...เย็นนี้เราควรจะเริ่มซ้อมกันที่ห้องซ้อมไหนดี ระหว่างห้องซ้อมของคณะเธอที่มีแต่เสียงกลองหนวกหู หรือห้องสตูดิโอส่วนตัวของผม ที่รับรองว่าเงียบสงบ... และไม่มีใครมากวนใจเราสองคน" "ฝันไปเถอะว่าฉันจะไปห้องนาย!" พริบพราวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับเขาในระยะประชิด "ห้องซ้อมสาธารณะหลังมอโน่น เจอกันหกโมงเย็น ห้ามเลท ไม่งั้นฉันจะลากคอนายมาแขวนประจานหน้าคณะแน่!" "หกโมงเย็นเหรอครับ..." ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม จนพริบพราวต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูจนขนลุกซู่ "...ตกลงครับ แล้วเจอกันนะคุณมือกลองปากเก่ง" ธันวาผละตัวออกด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกจากห้องไปอย่างสบายใจเฉิบ ทิ้งให้พริบพราวยืนกำหมัดแน่น หน้าแดงก่ำด้วยความเคืองแค้นและอาการใจสั่นแปลกๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นมันไว้สุดชีวิต *ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส!* พริบพราวสูดหายใจเข้าลึก ภูเขาไฟในอกปะทุขึ้นอีกรอบ แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด... เพราะในจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังหยิบกระเป๋าเพื่อเดินออกจากห้อง ประตูห้องซ้อมด้านหลังเวทีที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกผลเปิดออกช้าๆ ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มกวนๆ ที่พริบพราวจำได้แม่นยำ "ไงครับพริบพราว ได้ข่าวว่าต้องคู่กับเจ้าธันวาเหรอเนี่ย... น่าสงสารจังนะ" กวิน นักร้องนำวงคู่แข่งคนสำคัญ ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ในมือถือกระป๋องน้ำอัดลม สายตากวาดมองเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่แฝงความนัยบางอย่าง "ถ้าอยู่กับมันแล้วอึดอัด..." กวินก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยชวนเชิญอย่างเปิดเผย "...มาอยู่กับฉันดีกว่าไหมพริบพราว ฉันรับรองว่าเธอจะได้เป็นที่หนึ่งในวง ไม่ต้องไปเป็นเบייהล่างให้ไอ้ธันวาคอยสั่งหรอก" พริบพราวชะงัก เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ทว่า... แกร็ก! เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งจากทางด้านหน้าห้อง ธันวาที่ควรจะเดินออกไปไกลแล้ว กลับยืนพิงกรอบประตูกอดอกมองเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา แววตาคมกริบที่มองตรงมาที่กวินนั้น... ดำมืดและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะพังทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง "ถ้าไม่อยากให้กีตาร์เบสตัวโปรดของฉัน ไปฟาดกบาลใครเข้า..." ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ เย็นเยือกจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา "...ก็ถอยห่างจากคู่หูของฉันให้พ้นสิบเมตรซะ กวิน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในจังหวะหัวใจกับ "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" นะครับ