ความเดือดดาลของเจ้าพ่อ

“ถ้ามึงยังก้าวขาเข้ามาในอาณาเขตของกูอีกแม้แต่ก้าวเดียว... อย่าหาว่ากูไม่เตือนว่ากระสุนนัดต่อไป จะไม่ฝังลงที่สมอง แต่จะฝังลงที่จุดไหนที่ทำให้มึงตายทั้งเป็น!” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวแกร่งดั่งพยัคฆ์ร้ายคำรามก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง น้ำเสียงนั้นไม่ได้เพียงแค่ขู่ แต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศ คิมหันต์ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าภาคิน แววตาคมกริบดุจมีดโกนของเขาสะท้อนภาพพี่ชายของหญิงสาวคนรักที่กำลังหน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัว มัสยาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เธอรีบวิ่งเข้าไปขวางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคน มือเรียวบางสั่นระริกขณะที่พยายามผลักแผ่นอกแกร่งของคิมหันต์ไว้ “คิม... อย่าค่ะ! ได้โปรด อย่าทำอะไรพี่ภาคินเลย” คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียจนมัสยารู้สึกราวกับถูกแช่แข็ง เขาก้มลงมองหญิงสาวที่กำลังพยายามปกป้องคนทรยศด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่บิดเบี้ยว “มัสยา... เธอคิดว่าน้ำตาของเธอจะช่วยชีวิตขยะสังคมตัวนี้ได้งั้นเหรอ?” เขาขยับกายเข้าใกล้จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังบาง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขากระทบต้นคอระหงจนเธอขนลุกชัน “พี่ชายเธอมันขายเธอให้คนอื่น แล้วยังกล้าเสนอหน้ากลับมาหาผลประโยชน์ที่นี่อีก คิดว่ากูเป็นใคร? นักบุญที่ชอบเลี้ยงงูพิษงั้นรึไง?” ภาคินที่ดูเหมือนจะยังมีดีกรีความหน้าด้านไม่เลิก พยายามตะโกนตอบโต้ด้วยเสียงสั่นๆ “ฉันเป็นพี่มัส! คิมหันต์ แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งห้ามฉัน!” ทว่าเพียงแค่เสี้ยววินาที คิมหันต์ก็สะบัดร่างมัสยาออกห่างอย่างรวดเร็ว (แต่ทนุถนอม) ก่อนจะพุ่งเข้าไปประชิดตัวภาคินราวกับเงาปีศาจ มือหนาคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของอีกฝ่ายแล้วกระชากอย่างแรงจนร่างของภาคินเซถลาไปกระแทกกับผนังห้องอย่างจัง *ผัวะ!* เสียงกำปั้นหนักๆ กระแทกเข้าที่ใบหน้าของภาคินจนเลือดกบปาก มัสยากรีดร้องสุดเสียง น้ำตาไหลพรากด้วยความตระหนก คิมหันต์ไม่ปล่อยให้ภาคินตั้งตัว เขาตามไปเตะตัดขาจนร่างของพี่ชายเธอทรุดลงกองกับพื้น ก่อนจะกดรองเท้าหนังราคาแพงลงบนข้อมือของภาคินอย่างโหดเหี้ยม “พี่งั้นเหรอ? คำว่าพี่มันมีค่าสำหรับคนที่รู้จักรับผิดชอบชั่วดีเท่านั้น แต่สำหรับมึง... มึงเป็นได้แค่กาฝากที่ต้องกำจัดทิ้ง” คิมหันต์กดเท้าหนักขึ้นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ภาคินร้องโอดโอยด้วยความทรมาน “คิม! พอแล้ว! ฮือ... ฉันขอร้อง... จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่ปล่อยพี่ภาคินไปเถอะนะคะ” มัสยาพุ่งเข้ามากอดขาของชายหนุ่มไว้แน่น ใบหน้าเปรอะเปื้อนด้วยน้ำตา เธอรู้ดีว่าคำขอร้องของเธออาจไม่มีผล แต่เธอก็ไม่อาจยืนมองพี่ชายตายต่อหน้าได้ คิมหันต์ก้มมองภาพนั้น ดวงตาที่เคยดุดันเริ่มวูบไหวด้วยความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก เขาเกลียดเหลือเกินที่ต้องเห็นเธออ้อนวอนเพื่อคนอื่น... โดยเฉพาะคนอย่างภาคิน “งั้นเหรอ... จะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ มัสยา?” เขาเอ่ยถามพลางก้มลงช้อนใบหน้าสวยขึ้นมา สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความปรานีเหลืออยู่เลย “ถ้าอยากให้พี่ชายเธอมีชีวิตรอดไปจากที่นี่ในสภาพที่ยังครบสามสิบสอง... คืนนี้ เธอต้องพิสูจน์ให้กูเห็น ว่าเธอมอบทุกอย่างให้กูเป็นเจ้าของเพียงคนเดียว... ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่รวมถึงหัวใจที่เธอชอบเอาไปปันให้คนอื่นด้วย” ภาคินถูกลากออกไปโดยการ์ดชุดดำของคิมหันต์ ทิ้งให้มัสยานั่งทรุดอยู่บนพื้นห้องที่เย็นเยียบ คิมหันต์เดินเข้าหาเธออย่างช้าๆ ราวกับราชสีห์ที่ต้อนเหยื่อเข้ามุมอับ เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างใจเย็น ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบกาย มัสยาสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายกำยำที่เสียดสีผ่านเนื้อผ้าของเธอ เขาวางเธอลงบนเตียงกว้างแรงๆ ก่อนจะทาบทับร่างหนาลงไป พันธนาการร่างเล็กไว้ใต้ร่างแกร่งด้วยความหิวกระหาย “ไม่ต้องกลัวหรอกนะคนดี... วันนี้กูจะสอนให้เธอรู้ ว่าเวลาที่พยัคฆ์มันโกรธจัดน่ะ มันหิวโซแค่ไหน” มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างจาบจ้วง ไม่สนว่าหญิงสาวจะพยายามขัดขืนหรือสะอื้นไห้แค่ไหน รสจูบที่มอบให้ครั้งนี้มันดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยการทวงคืนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของที่เขารู้สึกว่าถูกสั่นคลอน มัสยารู้สึกถึงความเร่าร้อนที่ไหลเวียนผ่านรอยสัมผัสของเขา... ความกลัวที่เคยมีค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ยากจะควบคุม เมื่อมือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของเธอออก คิมหันต์ก็หยุดชะงัก สายตาสั่นระริกของเขาจ้องมองลงมาที่ยอดอกสีหวานที่กำลังชูชันรับกับอากาศเย็นในห้อง เขาโน้มใบหน้าลงมาแนบชิด กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อารมณ์ของมัสยาเตลิดเปิดเปิง “คืนนี้... มึงจะไม่มีวันได้นอนหลับเต็มตาแน่ มัสยา เพราะกูจะทำให้เธอรู้ ว่าการยุ่งกับคนของฉัน... มันมีจุดจบที่ทรมานและแสนหวานขนาดไหน” ขณะที่คิมหันต์กำลังจะรุกล้ำเข้ามาสู่ห้วงลึกของความสัมพันธ์อย่างดุดัน เสียงเคาะประตูอย่างบ้าคลั่งก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงของเรมิยาที่ตะโกนแว่วเข้ามาจากด้านนอก “คิม! ฉันรู้ว่าเธอกับนังนั่นอยู่ในนั้น! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันมีความลับของพี่ชายเธอที่มันปกปิดไว้มาบอก... ความลับที่ถ้าเธอรู้ เธอจะไม่มีวันมองนังผู้หญิงคนนี้เหมือนเดิมอีกต่อไป!” กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความรักที่แสนเร่าร้อนและรุนแรงในกับดักสวาทนี้เสมอนะคะ