กรงทองของซาตาน

"ถ้าเธอคิดว่าจะใช้ความน่าสมเพชนี้มาเรียกร้องความสงสารจากฉัน... บอกไว้ก่อนเลยว่าคิดผิดถนัด มัสยา!" น้ำเสียงเยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกตวัดบาดลึกเข้าโสตประสาท จนหญิงสาวที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องชุดหรูหราถึงกับสะท้านเฮือก เรมิยาไม่ได้เพียงแค่มองมาด้วยสายตาริษยาและเพลิงแค้นเท่านั้น แต่ดวงตาดุจดั่งงูพิษคู่นั้นยังกราดมองสภาพอันน่าเวทนาของมัสยาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับต้องการฉีกทึ้งร่างของเธอให้เป็นชิ้นๆ ด้วยมือของตัวเอง คิมหันต์ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างผู้หญิงทั้งสองคน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับแผ่รังสีอำมหิตออกมารอบตัวจนอากาศในห้องแทบจะกลายสภาพเป็นของแข็ง ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองมัสยาด้วยความรังเกียจแกมสมเพชระคนความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ลึกจนน่ากลัว เขาไม่ได้สนใจน้ำตาที่เอ่อคลออยู่หน่วยตาคู่สวยของอดีตคู่หมั้นเลยแม้แต่น้อย มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเรียวเล็กของมัสยาไว้แน่น บีบเคล้นจนกระดูกแทบแหลกคามือเพื่อให้เธอรู้ว่า... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เธอคือสมบัติที่มีไว้รองรับอารมณ์ของเขาแต่เพียงผู้เดียว "ออกไปซะ เรมิยา" คิมหันต์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน โดยไม่แม้แต่จะชายตามองอดีตคู่หมั้นที่กำลังอกสั่นขวัญแขวน "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาทำตัวไร้สาระได้" "คิม! คุณพาผู้หญิงต่ำๆ คนนี้เข้ามาในบ้านหลังนี้เนี่ยนะ?" เรมิยาแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง ปรี่เข้าไปหมายจะตบหน้ามัสยาให้หายแค้น แต่กลับถูกสายตาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายของคิมหันต์สะกัดไว้จนต้องชะงักกึก "คุณกำลังหยามหน้าฉัน! คุณเอาผู้หญิงขายตัวที่พี่ชายมันเอามาขัดดอก มาไว้ในฐานะอะไร ห๊ะ!" "ในฐานะ 'เชลยสวาท' ที่ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้..." คำพูดดิบเถื่อนและไร้เยื่อใยนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของมาเฟียหนุ่มราวกับมันเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ มัสยาหลับตาลงแน่น หยดน้ำตาใสไหลรินอาบแก้วลากผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียด ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวและอับiอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ศักดิ์ศรีที่เคยมีถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีตั้งแต่วินาทีที่เธอยอมเซ็นสัญญาชดใช้หนี้สินแทนภาคินพี่ชายตัวดีแล้ว แต่เธอก็ไม่คิดว่าคิมหันต์จะเหี้ยมเกรียมและจงใจขยี้ความรู้สึกของเธอให้แหลกสลายต่อหน้าคู่ปรับเก่าอย่างเรมิยาได้ลงคอ เรมิยาหัวسเราะออกมาด้วยความแค้นเคือง แววตาวาวโรจน์จดจ้องมองมัสยาด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะหันไปส่งสายตาตัดพ้อร้าวรานให้ชายหนุ่ม "จำคำของฉันไว้นะคิม... ผู้หญิงคนนี้มันไม่มีค่าอะไรนอกจากที่นอนชั่วคราว สักวันมันจะทำให้คุณพินาศ!" ปัง! ประวัติศาสตร์ความเจ็บ 3 เส้าปิดฉากลงด้วยเสียงกระแทกประตูห้องนอนใหญ่ที่ดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะเทือนนั้นคล้ายจะสั่นคลอนหัวใจที่บอบช้ำของมัสยาให้พังทลายลงไปพร้อมกัน ทว่า ความเงียบที่โรยตัวลงมาแทนที่กลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดแผดร้องของเรมิยาเสียอีก ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของมัสยาและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว... ทีละก้าว... คิมหันต์ปล่อยมือจากข้อมือเล็กที่บัดนี้ขึ้นรอยแดงช้ำ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอดวงตาประสานกับสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนและดุดัน แววตานั้นราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่ออันโอชะในกรงทองที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นมาเอง "มองหน้าฉัน มัสยา" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสั่งการราวกับประกาศิต "เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ร่ำไห้เหรอ? คิดว่าการเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องพี่ชายสารเลวของเธอ จะทำให้เธอรอดพ้นจากนรกที่ฉันกำลังจะมอบให้ได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ หืม?" "คุณ... คุณมันซาตาน..." มัสยาเค้นเสียงสั่นพร่าออกมาจากลำคอที่แห้งผาก พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสร้อนลวกที่แตะอยู่บนคาง แต่มีหรือที่คนอย่างคิมหันต์จะยอมปล่อย "ใช่... ฉันคือซาตาน และเธอคือ 'เหยื่อ' ที่วิ่งเข้ามาหาปากเหวเอง" รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากหยักหนา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะพุ่งเข้าประชิดตัวเธออย่างไร้ความปรานี วงแขนแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับทรวดทรงอิ่มเอิบผ่านเนื้อผ้าบางเบา มัสยาตื่นตระหนกจนเผลอใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกแกร่งเอาไว้ แต่มันกลับเหมือนการสุมไฟให้ลุกโชนขึ้นไปอีกเมื่อฝ่ามือของเธอสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นและไอความร้อนแผดเผาจากร่างกายของเขา "ปล่อยนะ... ปล่อยฉัน!" เธอกรีดร้องออกมาเมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาเคลื่อนต่ำลงมาคลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความตื่นกลัวผสมผสานกับแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย "ปล่อยเหรอ? ฝันไปเถอะ..." คิมหันต์กระซิบเสียงพร่าชิดใบหูเล็ก ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนหญิงสาวสะท้านเฮือก หลุดเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความวาบหวามที่เธอเกลียดชังตัวเองนักที่รู้สึก "เธอต้องชดใช้มันทุกลมหายใจ... ตั้งแต่หัวค่ำนี้ จนกว่ารุ่งเช้าจะมาเยือน!" สิ้นคำประกาศิตอันเร่าร้อน มือหนากระชากชุดเดรสตัวบางของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนนุ่มราวน้ำนมภายใต้ชุดชั้นในลูกไม้สีดำสนิทที่ขับเน้นสรีระเย้ายวนให้เด่นชัดขึ้นมาในความมลของห้องพักหรู มัสยาหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อแผ่นหลังบางถูกดันให้ล้มลงไปนอนราบกับเตียงนอนนุ่มนวลขนาดใหญ่ คิมหันต์ตามทาบทับลงมาดั่งภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดลาวาความปรารถนาอันดิบเถื่อนเข้าแผดเผาเธอกลืนกินทุกลมหายใจ รสจูบดุดัน รุนแรง และเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาอันป่าเถื่อนถูกระดมมอบให้จนมัสยาแทบสำลักความหวานล้ำที่เจือด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามขัดขืน ดิ้นรน และทุบตีอกกว้างเพื่อปฏิเสธสัมผัสวาบหวามที่เขาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง แต่เรียวขาแข็งแรงของเขากลับทาบทับล็อกสะโพกเธอไว้แน่นหนา ราวกับจะบอกให้รู้ว่าทุกการต่อต้านของเธอนั้นไร้ความหมายสิ้นดี ริมฝีปากหนาผละออกจากเรียวปากบวมเจ่อชั่วครู่ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาววับด้วยเพลิงสวาทที่ลุกโชน เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่ยังคงหอบหายใจสะท้านด้วยความตื่นตระหนก "จำไว้ว่านี่คือบทลงโทษของคนทรยศ... และไม่ว่าเธอจะร้องขอความเมตตามากแค่ไหน คืนนี้ฉันก็จะไม่มีวันหยุดมันเด็ดขาด..." ทว่า ในวินาทีที่คิมหันต์กำลังจะประทับรอยจูบลงมาบนกลีบปากอิ่มอีกครั้งเพื่อเริ่มเกมสวาทอันดุดัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มด้วยความตกใจจากลูกน้องคนสนิทหน้าห้องที่ดังลอดเข้ามา... "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โกดังสินค้าล็อตใหญ่ที่ท่าเรือกำลังถูกลอบวางเพลิง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาในกรงขังแห่งความปรารถนานี้ด้วยกันนะคะ