ตำนานบทใหม่ที่ไม่มีวันจบ

“ห้ามแตะต้องเด็กคนนั้นนะเรย์!” ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของเซร่าสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากวงแหวนเวทมนตร์สีทองเบื้องหน้า เธอไม่ได้ชี้คมดาบไปที่ทารกน้อย แต่เธอขวางหน้าผมเอาไว้ราวกับเกราะกำบังมนุษย์ ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นเบิกกว้าง สะท้อนภาพแสงสีทองที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น เสียงร้อง “อุแว้...” ยังคงดังต่อเนื่อง แต่มันไม่ใช่เสียงร้องธรรมดา ทุกครั้งที่เด็กคนนั้นส่งเสียง พื้นที่รอบข้างกลับสั่นไหวราวกับมิติเวลาบิดเบี้ยว ผมสูดหายใจลึก กลิ่นอายของ ‘ระบบ’ ที่คุ้นเคยแตะจมูกขึ้นมาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่กลิ่นไอเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของ ‘กฎเกณฑ์’ ที่กำลังถูกเขียนขึ้นใหม่ “ใจเย็นก่อนเซร่า” ผมขยับตัวไปยืนเคียงข้างเธอ มือซ้ายกุมไหล่เธอไว้เบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่นใจ ผมสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นของอัศวินสาว ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ “ถ้ามันเป็นภัยคุกคาม ระบบคงไม่ส่งสัญญาณเตือนเป็นสีฟ้าอ่อนแบบนี้หรอก” หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงเด้งขึ้นมาตรงหน้าผมโดยไม่ต้องสั่ง [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS - 'ผู้พิทักษ์แห่งยุคสมัยใหม่' ปรากฏขึ้นแล้ว] [เงื่อนไข: ปกป้องทารกผู้ถือกำเนิดจากเศษเสี้ยวของเจตจำนงโลก] [รางวัล: อิสรภาพที่แท้จริงจากพันธนาการของระบบ และการเริ่มต้นชีวิตที่เลือกได้เอง] ผมอ่านข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก อดีตมนุษย์เงินเดือนอย่างผมผ่านเรื่องราวมามากเกินกว่าจะตื่นเต้นกับตัวเลขรางวัล แต่คำว่า ‘อิสรภาพ’ มันช่างหวานหูเสียเหลือเกิน “เศษเสี้ยวของเจตจำนงโลกงั้นหรือ?” เซร่าพึมพำเมื่อเห็นหน้าต่างข้อความของผม ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากความระแวงเป็นความอ่อนโยนขึ้นมาอย่างประหลาด เมื่อแสงสีทองค่อยๆ จางลง เหลือเพียงทารกน้อยเพศชายที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ผิวพรรณของเขาสะอาดสะอ้าน ดวงตากลมโตสีทองจ้องมองมาที่พวกเราด้วยความไร้เดียงสา “ดูเหมือนว่าโลกใบนี้ตัดสินใจแล้วนะเซร่า” ผมเอื้อมมือไปรับร่างเล็กๆ นั้นไว้ อ้อมแขนของผมที่ไม่เคยมีประสบการณ์เลี้ยงเด็กสั่นไปชั่วครู่ “เขาไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อทำลาย แต่มันส่งมาเพื่อให้เรา ‘ใช้ชีวิต’ จริงๆ สักที” เซร่าลดดาบลงจนสุดมือ เธอค่อยๆ ใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมมาสัมผัสแก้มของทารกน้อย ปลายนิ้วของเธอแตะเบาๆ จนเด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊าก “แล้วนายจะเอายังไงต่อล่ะ เนโครแมนเซอร์? นายจะทิ้งกองทัพวิญญาณแล้วมาเป็นคุณพ่อมือใหม่น่ะหรือ?” เธอยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ผมไม่ได้เห็นบ่อยนัก มันเป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความเย็นชาจากตำแหน่งอัศวินศักดิ์สิทธิ์ แต่มันคือรอยยิ้มของหญิงสาวที่พร้อมจะเดินไปข้างหน้ากับผม ไม่ว่าปลายทางจะเป็นอย่างไร “โลกนี้ยังมีภารกิจอีกมากมายที่ต้องทำ แต่สำหรับวันนี้...” ผมหันไปมองทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตา ลมพัดเอื่อยๆ นำพาความสงบสุขที่ผมโหยหามานาน “การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งก็นับเป็นการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่หรือไงครับ?” ระบบไม่ยอมปล่อยให้เราได้พักนานเกินไป ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้ดูเร่งเร้าเหมือนเคย [ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับทักษะใหม่: 'การดำเนินชีวิตแสนธรรมดา'] [คุณสมบัติ: ทำให้พลังเวทมนตร์และสถานะทั้งหมดถูกซ่อนเร้นโดยสมบูรณ์ ตราบเท่าที่คุณไม่หยิบอาวุธขึ้นมา] ผมปิดหน้าต่างระบบลงด้วยความพึงพอใจ ท้องฟ้าสีครามในตอนนี้ช่างดูสวยงามกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่าฉากหลังของโลกที่เคยเป็นเพียงกราฟิกเกม ได้กลายเป็นบ้านที่แท้จริงของพวกเราไปแล้ว เซร่าขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น เธอถือโอกาสนี้เก็บดาบเข้าฝัก “ถ้าจะเลี้ยงเขาให้โต ก็ต้องมีบ้านที่อบอุ่นหน่อยนะ นายคิดว่ากระท่อมไม้แถวชายป่าทางทิศตะวันตกเป็นไง?” ผมมองหน้าเธอแล้วหัวเราะเบาๆ “นั่นเป็นที่ที่ผมเล็งไว้ตั้งแต่เริ่มเกมแล้วครับ” “งั้นก็ไปกันเถอะ” เธอคว้ามือผมไว้แล้วกระชับแน่น “อย่าให้ผมเห็นว่านายจะแอบเรียกโครงกระดูกขึ้นมาช่วยงานบ้านเชียวนะ” “ครับผม... รับทราบครับท่านอัศวิน” เราเดินเคียงข้างกันไปตามเส้นทางที่ไร้จุดหมายที่ชัดเจน แต่สำหรับครั้งนี้ มันคือการเดินไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจ ไม่ใช่ในฐานะตัวเอกของระบบ หรือผู้ถูกเลือกจากโชคชะตา แต่ในฐานะของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังเริ่มต้นบทเพลงชีวิตบทใหม่... ตำนานที่ไม่มีวันจบสิ้น ไม่ใช่เพราะความยิ่งใหญ่ของพลังอำนาจ แต่เพราะความธรรมดาที่แสนพิเศษที่เราเลือกจะสร้างมันขึ้นมาเอง แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดตัวยาวเป็นสีทองส้มอบอุ่น เสียงหัวเราะของทารกน้อยยังคงดังก้องไปทั่วทุ่งหญ้า และในวันนั้นเอง... เนโครแมนเซอร์ผู้แข็งแกร่งที่สุดก็ได้วางดาบและเวทมนตร์ลง เพื่อรับบทบาทสำคัญที่สุดในชีวิต นั่นคือการเป็น ‘พ่อ’ ที่จะดูแลโลกใบเล็กๆ ที่เขารักให้เติบโตขึ้นอย่างงดงาม การผจญภัยของพวกเราไม่ได้สิ้นสุดลงตรงนี้ แต่มันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่ในแบบที่เรียบง่ายและมีความสุขที่สุดครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับผมจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะครับ