ยินดีต้อนรับสู่โลกที่ผมไม่ได้เลือก

"ถ้าเจ้ายังไม่ลุกขึ้นมาในสามวินาที ข้าจะถือว่านั่นคือการประกาศสงครามกับหน่วยอัศวินศักดิ์สิทธิ์ และดาบเล่มนี้ก็จะฝังลงไปในลำคอของเจ้าแทนการปลุกให้ตื่น" น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่กรีดผ่านโสตประสาทของผม ทำให้ผมลืมตาขึ้นมาในทันที ทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนสู่ร่าง ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความงัวเงีย แต่มันคือความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังเหมือนถูกของแข็งฟาดเข้าอย่างจัง สิ่งที่ผมเห็นเป็นอย่างแรกไม่ใช่เพดานห้องนอนในอพาร์ตเมนต์ที่คุ้นเคย แต่เป็นปลายดาบสีเงินวาววับที่จ่ออยู่ห่างจากลูกกระเดือกเพียงไม่กี่เซนติเมตร เจ้าของดาบเล่มนั้นคือหญิงสาวผมสีเงินสว่างในชุดเกราะเต็มยศ ดวงตาสีฟ้าครามของเธอนั้นคมกริบและว่างเปล่า ราวกับมองเห็นผมเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งที่ขวางทางเดิน "ใจเย็นก่อน... ผมว่าเราน่าจะเข้าใจอะไรผิดกันอยู่นะครับ" ผมเค้นเสียงพูดออกไป พยายามรักษาจังหวะการหายใจให้คงที่ แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหรี่ตาลง "คนตายไม่มีสิทธิ์แก้ตัว และเจ้า... ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาจากกองซากศพในสุสานต้องห้าม ก็ไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับข้า เซร่าแห่งภาคีอัศวินศักดิ์สิทธิ์" ผมสำรวจรอบตัวทันที พื้นหินเย็นเฉียบที่ผมนอนอยู่เต็มไปด้วยคราบเขม่าและร่องรอยการต่อสู้ ผมก้มมองมือตัวเองที่สวมใส่ถุงมือหนังสีดำสนิท มีไอสีม่วงจางๆ พวยพุ่งออกมาจากปลายนิ้วทุกครั้งที่ผมขยับ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกัน? ผมจำได้ว่าตัวเองเพิ่งจะเคลียร์งานค้างในออฟฟิศเสร็จ แล้วก็นอนฟุบไปบนโต๊ะ... ไม่ใช่การมานอนในสุสานที่เต็มไปด้วยกลิ่นความตายแบบนี้ ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาและไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นในหัวของผม [แจ้งเตือนระบบ: ยินดีต้อนรับ 'เรย์' เข้าสู่โลกอาเซร่า] [สถานะปัจจุบัน: เนโครแมนเซอร์ระดับเริ่มต้น] [ภารกิจหลัก: เอาชีวิตรอดจากการไล่ล่าของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ 'เซร่า' และ... ทำให้อีกฝ่ายตกหลุมรักคุณภายใน 30 วัน มิฉะนั้นหัวใจของคุณจะหยุดเต้นถาวร] ผมแทบอยากจะหลุดขำออกมาเป็นภาษาต่างดาว นี่มันตลกสิ้นดี! ระบบจีบสาวในโลกแฟนตาซีที่มีอัศวินสาวจอมโหดเป็นคู่ปรับเนี่ยนะ? "แก... ยิ้มอะไร?" เซร่าขมวดคิ้ว มือที่จับด้ามดาบกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม "ผมไม่ได้ยิ้มครับ ผมแค่กำลังคิดว่า... ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่ผมวาดฝันไว้ มันคงจบเห่ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม" ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ขาจะสั่นเล็กน้อยแต่แววตาผมยังคงนิ่งสงบตามนิสัยนักวิเคราะห์ "คุณเซร่าครับ ถ้าคุณอยากจะฆ่าผมจริงๆ คุณคงลงมือไปตั้งแต่ตอนที่ผมยังไม่ตื่นแล้ว แต่ที่คุณยังยืนถือดาบจ่อคอผมอยู่แบบนี้ เพราะคุณเองก็สงสัยใช่ไหมว่า ทำไมไอเนโครแมนเซอร์กระจอกๆ อย่างผม ถึงยังไม่ตายหลังจากโดนคำสาปสุสานเล่นงาน?" เซร่าชะงัก สายตาที่เธอมองมาที่ผมเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความฉงนใจปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะถูกกลบด้วยท่าทีเย็นชา "เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว" "และที่สำคัญกว่านั้น..." ผมก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างให้ปลอดภัยตามสัญชาตญาณ "ถ้าผมตายตอนนี้ คุณก็จะหาคำตอบไม่ได้ว่าใครเป็นคนปลุกศพในสุสานนี้ขึ้นมา แล้วคุณก็จะเป็นคนเดียวที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏที่ปล่อยให้ภัยคุกคามหลุดรอดไป... ใช่ไหมครับ?" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวผ่านช่องหินของสุสาน อัศวินสาวกัดริมฝีปากแน่น ผมรู้ดีว่าผมกำลังเล่นกับไฟ แต่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือก ความนิ่งคืออาวุธเดียวที่ผมมี [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความลังเลในจิตใจของเป้าหมาย 'เซร่า'] [โอกาสได้รับ 'คะแนนความประทับใจ' เพิ่มขึ้น: 15%] [คำแนะนำจากระบบ: ลองใช้วิธี 'สุภาพบุรุษ' ดูสิครับ เช่น การมอบดอกไม้... หรืออาจจะเป็นการกอด?] ผมอยากจะปิดระบบนี้ทิ้งเสียจริงๆ แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ทำอะไร แสงสีแดงฉานก็พลันสาดส่องเข้ามาในโถงสุสาน เสียงคำรามที่กึกก้องไปทั่วชั้นใต้ดินดังขึ้นจนพื้นดินสั่นสะเทือน *ตึง! ตึง! ตึง!* เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นที่ทางเข้า มันคือกองทัพ 'อัศวินโครงกระดูก' ที่ติดไฟลุกโชนอยู่ในชุดเกราะสนิมเขรอะ พวกมันไม่ได้มุ่งหน้ามาที่ผม แต่พุ่งเป้าไปที่เซร่าโดยตรง "บ้าจริง! สัญญาณเรียกพวกมันตื่นขึ้นมาได้ยังไง?" เซร่าสบถ เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูทันที แต่ทว่า... ดาบศักดิ์สิทธิ์ของเธอกลับส่องแสงหม่นลงอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่ทำให้เพดานหินพังถล่มลงมาขวางกั้นระหว่างเธอกับทางออก ผมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ระบบส่งภารกิจใหม่เข้ามาแทรกซ้อน [ภารกิจระดับ SSS: ปกป้องหัวใจของคู่ปรับ] [เงื่อนไข: หากเซร่าได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต คุณจะถูกลบตัวตนออกจากประวัติศาสตร์ทันที] [ของรางวัล: ทักษะ 'ศาสตร์มืดชั้นสูง' และระดับความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น 50%] ผมมองไปที่อัศวินสาวที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูนับสิบเพียงลำพัง ก่อนจะก้มมองมือตัวเองที่สั่นเทาด้วยความกลัวผสมกับความตื่นเต้น นี่มันไม่ใช่ชีวิตสโลว์ไลฟ์แบบที่ผมหวังเลยสักนิด... ผมถอนหายใจยาว พลางก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับกองทัพศพตรงหน้าโดยไม่มีอาวุธในมือ นอกจากคำสาปที่เพิ่งได้รับมา "คุณเซร่าครับ..." ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของปีศาจ "ดูเหมือนว่าเราสองคนคงต้องพักเรื่องฆ่ากันไว้ก่อน เพราะดูท่าแล้ว คืนนี้เราคงต้อง 'ร่วมมือ' กันรอดออกไปจากที่นี่ให้ได้นะครับ" แต่ทันใดนั้นเอง ดาบศักดิ์สิทธิ์ของเซร่าที่ควรจะส่องประกาย กลับกลายเป็นสีดำสนิท... และดวงตาของเธอก็เปลี่ยนจากสีฟ้าคราม เป็นสีแดงก่ำดุจเดียวกับอัศวินโครงกระดูกพวกนั้น! เธอกันกลับมามองผม รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเย็นชา "ไม่ต้องห่วง... เจ้าเนโครแมนเซอร์หน้าโง่ เพราะศพต่อไปที่จะต้องลุกขึ้นมาเต้นรำในสุสานแห่งนี้... ก็คือเจ้าเอง" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่บิดเบี้ยวครั้งนี้นะครับ