รอยยิ้มเย้ยหยัน

ตัวเลข 99.99 เปอร์เซ็นต์บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบ ทิ่มแทงดวงตาดุจคมมีดที่กรีดลงกลางใจของศิลา ความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทศิลาโฮลดิ้งส์ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวยะเยือก อากาศรอบตัวดูจะเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยดังฮัมๆ กลับเงียบสนิทลงในความรับรู้ของชายหนุ่มผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน นิ้วแกร่งที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกอย่างไร้การควบคุม ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาทำร้ายเขาอย่างโหดร้าย วันที่เขาผลักไสภรรยาตัวเล็กๆ คนหนึ่งออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาตราหน้าว่าเธอคือผู้หญิงหน้าเงินที่เกาะติดชีวิตเขาเพื่อความสบาย และวันนั้น... วันที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ แต่เขากลับปฏิเสธแม้แต่จะรับฟังคำอธิบายใดๆ จากริมลองฝีปากซีดเซียวของเธอ "คุณศิลาคะ? ผลประกอบการไตรมาสนี้... มีปัญหาตรงไหนหรือเปล่าคะ ทำไมถึงเงียบไปนานเช่นนั้นล่ะคะ" เสียงหวานเยือกเย็นที่คุ้นเคยดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดายืนสงบนิ่งอยู่หลังเก้าอี้ผู้บริหารฝั่งตรงข้าม ใบหน้าเรียวรูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา แววตาคู่คมกริบของเธอจ้องมองเขาด้วยความสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด เธอก้าวขึ้นมาเป็นตัวแทนของผู้ถือหุ้นรายใหญ่กลุ่มใหม่ที่เพิ่งกว้านซื้อหุ้นของบริษัทในเครือทั้งหมด และตอนนี้ เธอกำลังถือไพ่เหนือกว่าเขาในทุกๆ ทาง ศิลาเงยหน้าขึ้นช้าๆ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ความโกรธเกรี้ยว ความตกใจ และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกันอยู่ภายในอกเกือบทำให้เขาสติหลุด แต่ด้วยความเป็นนักธุรกิจเคี่ยวกรำ เขาต้องฝืนกลืนก้อนความขมขื่นนั้นลงคอไป พร้อมกับพยายามตั้งสติเพื่อรักษาหน้าตาต่อหน้าบอร์ดบริหารและผู้ถือหุ้นนับสิบชีวิตที่กำลังนั่งมองสถานการณ์ระอุนี้ด้วยความงุนงง "คุณรินรดา... คุณจงใจใช่ไหม" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุจเหยี่ยวจ้องมองอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนแอและร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขา แต่บัดนี้ เธอกลับกลายเป็นปีศาจร้ายในคราบสุภาพสตรีสุดเซ็กซี่ในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ผู้พร้อมจะขยี้เขาให้แหลกคราบ "ฉันทำไมหรือคะ คุณศิลา" รินรดายกมือขึ้นทัดผมยาวสลวยด้วยท่าทีสบายๆ เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้มือเรียวยาวแตะลงบนขอบโต๊ะประชุม โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคย "ดิฉันก็แค่นำเสนอวาระประชุมเรื่องการปรับโครงสร้างผู้บริหาร... เพื่อผลประโยชน์สูงสุดของผู้ถือหุ้นทุกคน ไม่เว้นแม้แต่คุณนะคะ อดีตสามีที่รัก" คำว่า 'อดีตสามีที่รัก' ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและท้าทาย ศิลาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน อีโก้ที่ค้ำคอมาตลอดชีวิตของเขาถูกเหยียบย่ำจนจมดินต่อหน้าธารกำนัล เขารู้ดีว่าแผนการฮุบหุ้นและการเรียกตรวจ DNA ในเวลาไล่เลี่ยกันนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเกมแก้แค้นที่รินรดาวางแผนมาอย่างแยบยล เพื่อให้เขาต้องล้มทั้งยืนในวันที่มั่นใจในตัวเองที่สุด "ประชุมวาระนี้... ยุติลงแค่นี้!" ศิลาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความเกรี้ยวกราด "ผมในฐานะประธานเจ้าหน้าที่บริหารมีสิทธิ์ที่จะสั่งพักการประชุม และผมขอเชิญคุณรินรดาออกจากห้องนี้ทันที!" ทว่า ไม่มีใครในห้องขยับเขยื้อน ผู้ถือหุ้นอาวุโสหลายคนกลับส่งสายตากังขามายังเขา บอร์ดบริหารเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความไม่พอใจ เพราะอำนาจเบ็ดเสร็จที่ศิลาเคยมี บัดนี้มันถูกสั่นคลอนด้วยสัดส่วนหุ้นที่รินรดาถือครองอยู่เกินกว่าครึ่งหนึ่งไปเสียแล้ว รินรดายังคงยิ้ม เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อท่าทีเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มแม้แต่น้อย เธอกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของศิลา "คุณไม่มีสิทธิ์ไล่ฉันออกหรอกนะคะ ศิลา เพราะตอนนี้... ฉันคือนายทุนใหญ่ผู้กุมชะตากรรมของบริษัทที่คุณรักยิ่งกว่าชีวิต" รินรดาประสานสายตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว "และเรื่องสำคัญกว่านั้น... ที่คุณกำลังถือดูอยู่บนหน้าจอนั่นน่ะค่ะ มันคงทำให้คุณเข้าใจแล้วสินะคะ ว่าตลอดเวลาที่คุณเย่อหยิ่งและคิดว่าตัวเองเหนือกว่าใคร คุณได้ทำลายอะไรลงไปบ้าง" ศิลาหน้าซีดเผือด มือที่กำโทรศัพท์แน่นขึ้นจนหน้าจอเกือบจะแตก เขาอยากจะปฏิเสธ อยากจะตะโกนใส่หน้าเธอว่ามันไม่เป็นความจริง แต่ภาพใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่เขากลurบังเอิญเห็นในเอกสารลับก่อนหน้านี้—เด็กชายที่มีดวงตาและรอยยิ้มถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน—มันวิ่งเข้ามาซัดซ้ำในหัวจนเขาพูดไม่ออก รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องประชุม ก่อนจะหันมาส่งยิ้มเย็นเยียบให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย "เตรียมตัวรับมือกับความสูญเสียที่แท้จริงได้เลยนะคะ... เพราะนี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น" เธอก้าวเดินหันหลังออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ศิลายืนแข็งค้างอยู่กลางห้องท่ามกลางสายตาของผู้ถือหุ้นนับสิบ และในวินาทีที่เขากำลังจะทรุดตัวลงนั่งด้วยความสิ้นหวัง ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดผางออกอีกครั้งโดยเลขานุการส่วนตัวของเขาที่มีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "คุณศิลาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มี... มีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่ห้องทำงานของคุณค่ะ เขาบอกว่าเป็น... ลูกชายของคุณค่ะ!" ศิลาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อร่างเล็กจ้อยของเด็กชายคนหนึ่งในชุดเอี๊ยมยีนส์เดินจูงมือใครบางคนเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องประชุม—ผู้หญิงคนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอในสภาพนี้ และเด็กชายคนนั้น... ก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ