รอยร้าวในอดีต

กลิ่นหอมเย็นของกาแฟคั่วบดชั้นดีระคนกับกลิ่นอายความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู นิ้วเรียวยาวของศิลากำแก้ววิสกี้แน่นจนข้อต่องอขาวซีด ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองผู้หญิงตรงหน้า—อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่ไร้ค่า—ด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกกระชากหน้ากากความเย่อหยิ่งออกจนหมดสิ้น "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล "เกมเหรอคะ?" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอยกมือขึ้นทัดผมยาวสลวยอย่างใจเย็น จงใจทิ้งระยะห่างให้ความเงียบเข้ากัดกินประสาทสัมผัสของเขา "ดิฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะศิลา... ดิฉันแค่กำลังทวงคืน 'บัญชีเก่า' ที่คุณเป็นคนเซ็นชื่ออนุมัติความโหดร้ายนี้ไว้ด้วยมือของคุณเองต่างหาก" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในความทรงจำที่ศิลาพยายามฝังกลบมันไว้ ภาพเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาในหัวราวกับฉากภาพยนตร์ซ้ำซาก วันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาผลักไสผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิตโดยไม่แม้แต่จะชายตาแลคำอ้อนวอน หรือแม้แต่คำสารภาพเรื่องตั้งครรภ์ที่เขาเคยปัดทิ้งว่าเป็น 'มารยา' เพื่อเรียกร้องความสนใจ ในเวลานั้น... เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงทะเยอทะยานที่แต่งงานเข้ามาเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล แต่ในวินาทีนี้... เมื่อรินรดากลับมายืนอยู่ตรงหน้าในฐานะประธานบริหารกองทุนต่างชาติผู้กุมชะตากรรมหุ้นในมือทั้งหมดของเขา เขาถึงได้ตระหนักว่า... เขาประเมินเธอน้อยเกินไป และความผิดพลาดนั้นกำลังจะกลายเป็นคมมีดที่ย้อนกลับมาเชือดคอตัวเอง "คุณคิดว่าอดีตที่ผ่านมามันลบเลือนง่ายดายนักหรือคะศิลา" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นกายหอมหวานเย้ายวนที่ผสมผสานกับความดุดันในแววตาของเธอ ทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดไปชั่วขณะ เธอยื่นมือเรียวบางออกไปแตะที่ปกเสื้อสูทราคาแพงของเขา ลากปลายนิ้วผ่านกระดุมเม็ดบนอย่างเชื่องช้าและจงใจยั่วยวนให้อีกฝ่ายเสียศูนย์ "วันที่ฉันนั่งร้องไห้จนแทบขาดใจตายอยู่ในห้องเช่าแคաբๆ วันที่ฉันต้องอุ้มท้องโตๆ ไปโรงพยาบาลลำพังโดยไม่มีแม้แต่เงาของสามี... คุณเคยจำมันได้บ้างไหมคะ" "พอได้แล้ว รินรดา!" ศิลาปัดมือเธอออกอย่างแรง แรงปะทะทำให้รินรดาเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มเยาะเย้ยบนริมฝีปากอิบอิ่มนั้นกลับยิ่งเด่นชัดขึ้น "เรื่องระหว่างเรามันจบไปแล้ว! คุณอยากได้หุ้น อยากได้อำนาจ หรืออยากได้เงินเท่าไหร่ ว่ามา... ผมจะจ่ายให้เพื่อจบเรื่องบ้าๆ นี่!" "เงินเหรอคะ?" เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอของหญิงสาว มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "คุณคิดว่าทุกอย่างบนโลกนี้ซื้อได้ด้วยเงินเสมอไปสินะคะศิลา... น่าสมเพชจริงๆ ทั้งๆที่ผ่านมาตั้งหลายปี สติปัญญาของคุณก็ยังวนเวียนอยู่แค่ความร่ำรวยจอมปลอม" เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งทำให้ขนกายของศิลากลุกชัน "แต่ก็นั่นแหละค่ะ... ในเมื่อคุณอยากจบนัก งั้นเรามาเริ่มต้น 'บทใหม่' กันดีกว่า... บทเรียนราคาแพงที่จะทำให้คุณรู้ซึ้งว่า ความเจ็บปวดที่แท้จริงมันมีหน้าตาอย่างไร" สิ้นคำพูด รินรดาก็กระชากเนกไทของเขาเข้าหาตัวอย่างแรง แรงดึงที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างสูงใหญ่ของศิลาต้องโน้มลงมาตามแรงโน้มถ่วง ริมฝีปากอิ่มขยับเข้าประชิดริมฝีปากหนาที่เม้มแน่นอย่างดื้อรั้น แม้จะเต็มไปด้วยความชิงชังและแรงพยศจากอดีตที่กัดกินหัวใจ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ร่างกายของทั้งคู่ยังคงจดจำแรงดึงดูดอันตรายนี้ได้อย่างแม่นยำ ศิลาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อควบคุมสติ ทว่าสัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากของเธอที่ทาบทับลงมาอย่างไร้การอนุญาตกลับทำลายกำแพงความเยือกเย็นของเขาจนพังทลายในพริบตา รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและแรงปะทะทางอารมณ์ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน รุนแรง และโหยหาอย่างลึกซึ้ง ลิ้นร้อนของชายหนุ่มรุกรานเข้าไปในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ราวกับต้องการลงโทษและทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของในตัวหญิงสาว ขณะที่รินรดากลับไม่มีทีท่าจะถอยหนี เธอกลับโต้ตอบด้วยความจัดจ้านและเย้ายวนไม่แพ้กัน มือหนาเลื่อนลงโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง สัมผัสผ่านเนื้อผ้าแพรเนื้อดีทำให้รับรู้ถึงส่วนโค้งเว้าที่คุ้นเคยในอดีต—อดีตที่เขาเคยทิ้งขว้างแต่วันนี้กลับปรารถนาจะครอบครองมันจนคลั่ง ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งสองประสานกันอยู่ในห้องทำงานกว้าง เสียงครางต่ำในลำคอของศิลาบ่งบอกถึงความต้องการที่ถูกจุดประกายขึ้นมาจนยากจะดับลง เขาดันร่างบางจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดไปกับผนกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน ฝ่ามือร้อนผ่าวสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวย บังคับองศาให้เธอยอมรับรสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งขึ้น ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้สมบูรณ์แบบกำลังปะทุขึ้น เขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเรียบเนียน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ตรงซอกคอหอมกรุ่น ขณะที่มือเรียวของรินรดาจิกทึ้งลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความสั่นสะเทือนที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง มันคือความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยพิษสง ความเจ็บปวด และแรงขับเคลื่อนจากความแค้น... แต่มันกลับเร่าร้อนและทรงพลังจนไร้ทางหลีกหนี ทว่า... ในขณะที่อารมณ์กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ "ท่านประธานครับ... เอกสารด่วนจากสำนักงานกฎหมาย... และ... และเด็กชายคนนั้น... มาถึงแล้วครับ" ศิลาชะงักกึก ลมหายใจสะดุด รินรดาผลักอกเขาออกเบาๆ เธอยิ้มเยาะด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับบางอย่างที่เตรียมจะระเบิดออก หญิงสาวจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะหันไปมองประตูห้องทำงานที่กำลังถูกผลเปิดออก เด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบในชุดสูทเด็กตัวจิ๋ว ก้าวเท้าสั้นๆ เดินตามหลังเลขาหนุ่มเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งขรึม ดวงตากลมโตคู่โตที่ฉายแววความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกัน... หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าศิลา ก่อนที่เด็กน้อยจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีผู้เย็นชาของเธอ... และเอ่ยปากพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของศิลาหยุดหมุนทันที "คุณอา... หน้าตาเหมือนผมจังเลยครับ... เป็นพ่อผมเหรอ?" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานของเพลิงกุหลาบดำเสมอมาค่ะ