ปากเสียไม่มีที่สิ้นสุด

“นี่คือแบบร่างที่คุณภูมิใจนักหนาเหรอคะคุณรินรดา? หรือว่างานชิ้นนี้คุณวาดโดยใช้มาตรฐานของเด็กอนุบาลอนุบาลวาดรูปเล่นกัน?” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความเย็นชาของกวินทร์บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกทันทีที่เขากระแทกแฟ้มโปรเจกต์ลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงปึกนั้นดังสะท้อนก้องห้องประชุมที่เงียบเชียบ รินรดายืนตัวตรง สายตาคมกริบของเธอมองปราดไปยังร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า เขาดูดีในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ แต่น่าเสียดายที่ปากของเขากลับมีค่าไม่ถึงเศษสตางค์ รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก ไม่ยอมก้มหัวให้กับการจู่โจมที่ไร้มารยาทนั้นแม้แต่นิดเดียว “ถ้าคุณกวินทร์จะวิจารณ์ด้วยอคติส่วนตัวแบบนี้ รินแนะนำให้เอาเวลาไปจ้างเด็กอนุบาลอย่างที่คุณว่ามาทำงานแทนเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลามานั่งปั้นปึ่งใส่นักออกแบบที่ตั้งใจทำงานให้คุณ” กวินทร์ขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองเธอราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปในกระดูก “ตั้งใจ? นี่คุณเรียกไอ้โครงสร้างเหล็กที่ดูเหมือนร้านขายของชำริมทางนี่ว่า ‘ความตั้งใจ’ งั้นเหรอ? พื้นที่ใช้สอยที่บีบคั้น แสงธรรมชาติที่ไร้ทิศทาง นี่น่ะหรือสถาปนิกที่เขาว่ามือทอง? ผมว่าคุณคงได้รางวัลมาเพราะเส้นสายมากกว่าฝีมือแล้วล่ะ” คำพูดจาถากถางนั้นทำให้เลือดในกายของรินรดาเดือดพล่าน เธอเดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นโชยมาปะทะจมูก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความโกรธของเธอลดน้อยลงเลย “ที่รินออกแบบไป มันคือการบริหารจัดการพื้นที่ตามโจทย์ที่คุณให้มาตั้งแต่วันแรก ถ้าคุณอ่านไฟล์สรุปความต้องการของตัวเองให้ละเอียดเสียหน่อย คุณจะรู้ว่าทำไมห้องโถงถึงต้องถูกจำกัดพื้นที่แบบนั้น” รินรดาคว้าแท็บเล็ตขึ้นมา เลื่อนภาพกราฟิกสามมิติที่เธอใช้เวลาปั่นมาทั้งคืนให้เขาดู “หรือว่าคุณกวินทร์มัวแต่ยุ่งกับการหาเรื่องด่าคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองเป็นคนเซ็นอนุมัติบรีฟงานนี้มากับมือ?” กวินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองภาพบนหน้าจอแล้วเลื่อนกลับมาที่ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาว แววตาของเขาซับซ้อนขึ้นจนอ่านไม่ออก แต่มันยังคงความเย่อหยิ่งไว้เหมือนเดิม เขาไม่ได้โกรธที่เธอเถียงกลับ ตรงกันข้าม... รอยยิ้มหยันที่มุมปากเขากลับดูมีเลศนัยกว่าเดิม “บรีฟงานมันก็คือไกด์ไลน์ แต่ถ้าคนออกแบบไม่มี ‘สมอง’ ที่จะพลิกแพลงให้มันว้าวได้ ก็อย่ามาโทษบรีฟของผม” เขายันตัวลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องแหงนหน้ามองเล็กน้อย “ผมต้องการความแตกต่าง ไม่ใช่ความปลอดภัยที่แสนน่าเบื่อแบบที่ใครๆ เขาก็ทำกัน” “ความแตกต่างของคนบ้า กับความแตกต่างของศิลปินมันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่นะคะ” รินรดาตอกกลับเสียงเรียบ ทว่าเน้นย้ำทุกคำ “และดูเหมือนคุณกวินทร์จะถนัดในการเป็นคนบ้าที่ต้องการให้คนอื่นทำตามความเพ้อฝันที่จับต้องไม่ได้มากกว่า” กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอจ้องตากลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวกับแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงตรงหน้า กวินทร์ก้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยอันตราย “งั้นลองพิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ว่า ‘ศิลปิน’ อย่างคุณจะมีปัญญาทำในสิ่งที่ผมต้องการได้ไหม... หรือสุดท้ายคุณก็เป็นได้แค่ผู้หญิงปากดีที่รอวันกระเด็นออกจากโปรเจกต์นี้” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากำหมัดแน่น เธอไม่เคยยอมแพ้ใคร และครั้งนี้ก็เช่นกัน เธอเงยหน้าสบตากับเขาท้าทาย เตรียมจะเอ่ยปากโต้กลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบกว่าเดิม แต่จังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง ก่อนที่บานประตูจะเปิดผางออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวฉับๆ เข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ดูเสแสร้งจนรินรดาอยากจะถอนหายใจ “กวินทร์คะ! รอนานไหมเอ่ย พอดีแพรวไปได้ไวน์ตัวเด็ดมาเลยรีบเอามาฝาก...” ร่างของแพรวพรรณชะงักกึกเมื่อเห็นสถานการณ์อันตรายตรงหน้า สายตาของเธอไล่มองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปเกาะแขนกวินทร์ราวกับเป็นเจ้าของ กวินทร์ไม่ได้ผลักแพรวพรรณออก แต่เขากลับเบนสายตากลับมาที่รินรดาอีกครั้ง มุมปากของเขากระตุกยิ้มที่ดูอ่านไม่ออก “ดูเหมือนเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญนะ... ไว้เรามาคุยเรื่อง ‘สถาปัตยกรรม’ ของคุณต่อในห้องทำงานผม... คืนนี้” รินรดายืนนิ่งราวกับถูกสาป คำว่า ‘คืนนี้’ ของเขามันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากถาม บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับมีพายุพัดผ่าน เมื่อกวินทร์หันหลังกลับไปควงแขนแพรวพรรณเดินออกไป ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความสับสนและความโกรธที่ปะทุขึ้นในอก เขากำลังเล่นเกมอะไรอยู่? แล้วทำไมเธอถึงรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเริ่มเต้นผิดจังหวะตั้งแต่ที่เขาพูดประโยคนั้นออกมา! หวังว่าตอนที่สองนี้จะทำให้คุณนักอ่านลุ้นไปกับเกมความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของทั้งคู่จนวางไม่ลงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ