เงาตามตัว

ความหนาแน่นของอากาศในห้องแล็บนิติเวชยามวิกาลดูจะลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนเจือจางปะปนกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารคดีเก่า กลายเป็นบรรยากาศที่บีบคั้นประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัวถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่ย่ำเข้ามาใกล้จากมุมมืดไม่ได้ทิ้งจังหวะให้พริมโรสได้ตั้งตัว ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของแพทย์นิติเวชผู้คุ้นเคยกับความตายสั่งให้เธอดีดตัวถอยหลังจนสะโพกกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงานสแตนเลส เสียงโลหะกระทบกันดังสะท้อนก้องในความเงียบ ทว่า ก่อนที่ความตื่นตระหนกจะทันได้แปลงสภาพเป็นเสียงกรีดร้อง มือแกร่งคู่หนึ่งก็เอื้อมออกมาจากเงาดำสนิท คว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงรั้งเข้าหาแผ่นอกหนาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด พร้อมกับฝ่ามืออีกข้างที่เอื้อมขึ้นมาปิดปากเธอไว้แน่นไม่ให้เล็ดลอดเสียงใดๆ ออกมา ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอ กลิ่นกายคุ้นเคยเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้พริมโรสที่กำลังจะงัดข้อศอกขึ้นกระแทกศัตรูชะงักกึก ร่างกายที่เกร็งเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อยเมื่อตระหนักได้ว่าเงาร่างที่คุกคามสัญชาตญาณเธอนั้นคือใคร ศิลา... ทนายความมือทองผู้ไม่เคยปรากฏตัวในสถานที่และเวลาที่ควรจะเป็น เขายังคงรักษาอุปนิสัยชอบเคลื่อนไหวราวกับผู้ล่าในความมืดเสมอ "ชูว์..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมใบหู ลมหายใจของเขาปัดผ่านเส้นผมที่หลุดลุ่ยของเธอ "ถ้าคุณส่งเสียงดังออกไป เราทั้งคู่คงไม่ได้ออกจากตึกนี้ในสภาพที่มีลมหายใจ" ศิลาค่อยๆ ลดมือที่ปิดปากเธอลงช้าๆ แต่ท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดเอวสอบของเธอไว้กลับไม่มีทีท่าว่าจะคลายออก ตรงกันข้าม เขากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการใช้ร่างกายของตนเองเป็นเกราะกำบังจากสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องพวกเขามาจากความมืดมิดอีกมุมหนึ่งของห้องแล็บ พริมโรสหอบหายใจถี่กระชั้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อสัมผัสของเขา แต่เป็นเพราะความตระหนักรู้ว่า... พวกเขาไม่ได้อยู่กันแค่สองคน สายตาของเธอพยายามเพ่งมองผ่านความมืดไปยังทิศทางที่ศิลาเพิ่งก้าวออกมา มุมอับสายตาหลังตู้เก็บสารเคมี ปรากฏเงาร่างตะคุ่มของใครบางคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่เสียงฝีเท้าเบาหวิวจะถอยร่นออกทางประตูหนีไฟที่ถูกแง้มไว้ "ใคร..." พริมโรสขยับริมฝีปากกระซิบถามโดยไร้เสียง ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวด้วยความกรุ่นโกรธและสงสัยระคนกัน ศิลาไม่ตอบคำถามในทันที ปลายนิ้วเรียวยาวของทนายหนุ่มไล้ขึ้นเบาๆ ที่กรอบหน้าของเธอ ปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มอย่างถือวิสาสะ สัมผัสของเขาร้อนผ่าวตัดกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้อง สันชาตญาณของคนทั้งคู่บอกตรงกันว่า เกมกระดานนี้มีผู้เล่นคนที่สามเข้ามาสอดแทรก และมันอันตรายเกินกว่าจะประเมิน "คนที่ไม่อยากให้เราเจอความจริงในสำนวนคดีของพ่อคุณไงล่ะครับ... เอ่อ หมายถึง... คนที่ไม่อยากให้เราสาวไปถึงตัวการใหญ่" ศิลาแก้คำพูดในเสี้ยววินาทีเมื่อเหลือบเห็นสายตาคมกริบที่ตักเตือนเขาผ่านความมืดของพริมโรส "คุณตามฉันมาทำไมศิลา" พริมโรสเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดตัวออกจากอ้อมแขนที่ทรงพลังนั้น แต่เขากลับยิ่งโน้มตัวลงมาแนบชิดจนแผ่นหลังของเธอแนบติดกับอกแกร่ง ความใกล้ชิดระดับนี้สร้างแรงดึงดูดทางกายภาพที่ทรงพลังจนน่าหงุดหงิดในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ "ผมไม่ได้ตามคุณ... ผมแค่เป็นห่วงสวัสดิภาพของพยานปากสำคัญที่กุมหลักฐานชิ้นเอกไว้ในมือ" ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนฟัง แต่นัยน์ตาคมกราบคู่นั้นกลับไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิง "และดูเหมือนว่าสัญชาตญาณของผมจะไม่เคยผิดพลาด คุณเกือบจะกลายเป็นศพรายต่อไปบนเตียงผ่าศพของคุณเองแล้วนะ หมอพริมโรส" คำพูดเย้าแหย่ที่แฝงความจริงอันน่าสะพรึงกลัวทำให้พริมโรสมองค้อนเขาอย่างไม่สบอารมณ์ แม้ในยามวิกาลและท่ามกลางสถานการณ์ที่คอขาดบาดตาย ชายคนนี้ก็ยังคงรักษามาDของนักกฎหมายผู้เย่อหยิ่งและเจ้าเล่ห์ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น "ถ้าฉันตาย คดีที่คุณพยายามรื้อฟื้นเพื่อล้างมลทินให้ตัวเองก็คงจบเห่เช่นกัน ศิลา" เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงคมกริบไม่แพ้กัน "อย่าลืมว่าหลักฐานทางนิติเวชชุดสุดท้ายอยู่ในหัวฉัน ไม่ใช่ในแฟ้มคดีที่คุณถือ" ศิลาหัวسในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านแผ่นอกหนามาปะทะแผ่นหลังของเธอ สร้างกระแสความวูบวาบแปลกประหลาดที่ทำให้พริมโรสต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ปั่นป่วนในท้อง "ปากเก่งเสียจริง... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกเลยนี่ครับ" ศิลาจงใจกระซิบแนบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดซอกคอขาวผ่องจนเจ้าตัวต้องหดคอหนີด้วยความจั๊กจี้และวาบหวาม "ถ้ากลัวนัก ทำไมไม่ซบลงตรงนี้เสียล่ะ ผมยินดีให้คุณเกาะกุมเป็นที่พึ่งทางใจ... ชั่วคราว" "ถอยไปศิลา!" พริมโรสใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่สีข้างของเขาอย่างแรง คราวนี้ทนายหนุ่มยอมผถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งแต่โดยดี ทว่าดวงตาคมปลาบยังคงจดจ้องเรือนร่างเพรียวระหงของเธอด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก บรรยากาศตึงเครียดระຫວ่างทั้งคู่ถูกคั่นจังหวะด้วยเสียงเตือนเบาๆ จากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงาน พริมโรสรีบก้าวเข้าไปคว้ามันขึ้นมาดู แสงสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนใบเรียวคมที่ซีดเผือด "มีอะไร" ศิลาขยับเข้าไปยืนชิดด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกอีกครั้งอย่างคุกคามพื้นที่ส่วนตัว "ผลวิเคราะห์สารพิษจากชิ้นเนื้อรอบบาดแผลของศพผู้ตายรายล่าสุด... ออกแล้ว" พริมโรสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อกวาดสายตาอ่านตัวเลขบนหน้าจอ "มันไม่ใช่สารเคมีทั่วไปที่ใช้ในการเกษตรอย่างที่ตำรวจสรุปสำนวน... แต่มันคือสารสังเคราะห์สูตรเฉพาะที่จดทะเบียนสิทธิบัตรโดยบริษัทกฎหมายระดับท็อปของประเทศ" ศิลาชะงักไป รอยยิ้มเยาะหยันบนมุมปากเลือนหายไปในพริบตา ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักได้ถึงนัยยะเบื้องหลังข้อมูลนี้ บริษัทกฎหมายที่ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งนั้น... คือคู่กรณีที่เขาพยายามต่อกรมาตลอดหลายปี ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องลอดผ่านกระจกฝ้าของประตูห้องแล็บเข้ามา "ตำรวจ! ขอตรวจค้นพื้นที่!" เสียงตะโกนก้องดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านใน พริมโรสสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองหน้าศิลาด้วยความตื่นตระหนก หากตำรวจเข้ามาพบพวกเขาสองคนอยู่ในห้องแล็บมืดๆ ยามวิกาล พร้อมกับผลวิเคราะห์สารพิษที่ยังไม่ถูกส่งเข้าระบบราชการ พวกเธอจะตกเป็นผู้ต้องหาในคดีฆาตกรรมและบุกทำลายหลักฐานทันทีโดยไม่มีข้อแก้ตัว ศิลาไม่รอช้า มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของแพทย์นิติเวชสาว ออกแรงดึงรั้งให้เธอพุ่งตัวตามเขาไปยังมุมมืดด้านหลังสุดของห้องแล็บทันทีโดยไม่ต้องขออนุญาต ลมหายใจของทั้งคู่กระชั้นชิดในความมืด ขณะที่เสียงทุบประตูห้องแล็บด้านนอกดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดและไร้ความปรานี และในเสี้ยววินาทีที่ศิลาดันร่างบางของเธอให้แนบชิดกับผนังห้องเพื่อซ่อนตัวจากลำแสงไฟฉายที่สาดส่องทะลุกระจกเข้ามานั้นเอง... ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาก็จับคางเธอให้แหงนเงยขึ้นรับสัมผัสจากริมฝีปากที่ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว เร่าร้อน และไร้การยินยอมให้ปฏิเสธ เพื่อกลืนกินเสียงหอบหายใจและเสียงประท้วงทั้งหมดให้จมหายไปในลำคอของเธอเอง ฝากกดติดตามและกดหัวใจเป็นกำลังใจให้นักเขียน "มิดไนท์คิส" ด้วยนะคะ!