คำสารภาพของศิลา

กลิ่นอายจางๆ ของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของศิลา ขับเน้นให้บรรยากาศยามวิกาลนี้ดูอึมครึมราวกับห้องสอบสวนในสถานีตำรวจ ไม่มีคำทักทาย ไม่มีพิธีรีตองใดๆ นอกจากเสียงกระแทกแฟ้มคดีเก่าสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้สักทองจนเกิดเสียงทึบหนักหน่วง พริมโรสสะดุ้งเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลมโตคู่สวยยังคงจดจ้องร่างสูงใหญ่ของทนายความหนุ่มที่ยืนหันหลังให้ เงามืดทอดตัวทับถมแผ่นหลังกว้างของเขาจนดูโดดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ ศิลา" น้ำเสียงของแพทย์นิติเวชสาวราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมกรีดลงบนเนื้อเยื่อเพื่อค้นหาความจริง "แฟ้มคดีเมื่อสิบหี่ปีก่อนของพ่อฉัน... ทำไมมันถึงมาอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณได้ ทั้งที่คุณบอกเองว่าคุณคือทนายที่ปิดปากพยานฝ่ายตรงข้ามในวันนั้น" ศิลาค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ รอยยิ้มเย้ยหยันที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากเสมอในยามที่เขาต้องต่อ ศาสนาในศาล บัดนี้ถูกถอดทิ้ง ราวกับหน้ากากที่หลุดร่วงเหลือเพียงความว่างเปล่าและรอยร้าวลึกที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งมาเนิ่นนาน ดวงตาคู่คมกริบของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความเห็นใจ หรือบางที... อาจเป็นการเตรียมใจที่จะเผชิญหน้ากับความเกลียดชัง "คุณคิดว่าทนายความที่ชนะคดีด้วยการเหยียบย่ำซากศพของคนอื่น เป็นคนแบบไหนล่ะ พริมโรส" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ "ปีศาจ? หรือแค่เครื่องมือของระบบที่เน่าเฟะ" "คุณเลือกที่จะเป็นมันเอง" พริมโรสโต้กลับทันควัน หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธกรุ่นที่สะสมมานานหลายปี "คุณทำลายครอบครัวของฉัน คุณทำให้พ่อฉันต้องตายทั้งเป็นด้วยเอกสารทางกฎหมายที่คุณบิดเบือน!" "ถ้าผมบอกว่า... ในเอกสารชุดนั้น คนที่ถูกบิดเบือนความจริงไม่ใช่แค่พ่อของคุณล่ะ" ศิลาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าว ช้าแต่มั่นคง กดดันให้ร่างเพรียวบางต้องถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนทุกครั้ง หากแต่มันร้อนรุ่มด้วยไฟบางอย่างที่แผดเผาอยู่ข้างใน มือหนายื่นออกไปวางทราบลงบนขอบโต๊ะทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ พริมโรสชะงัก ลมหายใจสะดุดเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือกลิ่นฝนและน้ำหอมราคาแพง—รุกL้ำเข้ามาในประสาทสัมผัส "คุณหมายความว่ายังไง" "พ่อของคุณไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างที่คุณเข้าใจ พริมโรส" ศนิลาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "แต่ท่านก็ไม่ได้ผิดในข้อหาที่ถูกยัดเยียด... เช่นเดียวกับพ่อของผม" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากของทนายหนุ่มราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก พริมโรสเบิกตากว้าง ความโกรธที่คุโชนอยู่เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด "พ่อของคุณ? เกี่ยวอะไรด้วย..." "ทุกอย่าง" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคู่นั้นไหววับราวกับผิวน้ำในคืนเดือนมืด "พ่อของผมเป็นผู้พิพากษาตงฉินที่พยายามเปิดโปงเครือข่ายคอร์รัปชันระดับประเทศ ท่านปฏิเสธที่จะรับสินบน และนั่นคือเหตุผลที่ท่านถูกใส่ร้าย ป้ายสีด้วยหลักฐานปลอม จนต้องจบชีวิตตัวเองด้วยกระสุนนัดเดียวคาห้องทำงาน... ในขณะที่ผม ในวัยเด็กที่ไร้เดียงสา ต้องยืนมองศพของท่านโดยทำอะไรไม่ได้เลย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ พริมโรสรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ภาพจำของทนายความผู้ไร้หัวใจและเย่อหยิ่งพังทลายลงต่อหน้าต่อตา กลายเป็นภาพของเด็กชายคนหนึ่งที่แตกสลายไม่ต่างจากเธอ "แล้วทำไม..." เสียงของเธอแผ่วเบาลง ความแข็งกร้าวหาย Lับไปหมดสิ้น "ทำไมคุณถึงเลือกเดินเข้าสู่ด้านมืด ทำไมคุณถึงช่วยคนผิดในคดีอื่นๆ ถ้าคุณรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดของการสูญเสีย" "เพราะความยุติธรรมในศาลมันเป็นแค่เรื่องโกหก พริมโรส" ศิลาแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดล้ำลึก "ถ้าคุณสู้ด้วยกฎหมายตรงๆ คุณจะแพ้ให้กับคนที่มีอำนาจเงินมากกว่าเสมอ ผมเรียนรู้ที่จะเล่นเกมของพวกมัน... ใช้เล่ห์เหลี่ยมของพวกมัน ทำลายพวกมันจากข้างใน เพื่อรอเวลา..." เขาเว้นจังหวะ มือข้างหนึ่งละจากขอบโต๊ะ เลื่อนขึ้นมาแตะเบาๆ ที่แก้มเนียนนุ่มของเธอ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณทำให้พริมโรสสะท้านเฮือก เธอไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพราะไร้เรี่ยวแรง แต่เพราะหัวใจของเธอกำลังถูกแรงโน้มถ่วงบางอย่างดึงดูดให้ร่วงหล่นลงไปในหลุมดำแห่งความรู้สึกของเขา "เพื่อรอเวลาที่จะลากคอคนที่ฆ่าพ่อของเรา ออกมาฆ่าให้ตายทั้งเป็นต่อหน้าธารกำนัล" ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากัน รสชาติของความขมขื่นในอดีตผสม and ปะปนกับความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ ศิลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งริมฝีปากของเขาทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการจูบที่ไม่มีการล่วงเกินในคราแรก หากแต่เปี่ยมล้นด้วยความอัดอั้น ตอกย้ำความเจ็บปวดและรอยแผลที่ทั้งคู่ต่างแบกรับไว้ร่วมกัน พริมโรสหลับตาลงปล่อยให้รสจูบนั้นลุกลาม ความนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่โหยหาการปลอบประโลม มือบางเลื่อนขึ้นขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น ขณะที่ศิลาประคองท้ายทอยเธอไว้ บดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความเศร้าโศกหลอมรวมเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อน ลมหายใจที่ขาดห้วงสะท้อนผ่านสัมผัสแนบแน่นที่ลบเลือนเส้นแบ่งระหว่างศัตรูและมิตรจนหมดสิ้น ในค่ำคืนที่ความจริงถูกเปิดเปลือย ทั้งสองต่างโหยหาความอบอุ่นเพื่อมาเยียวยาร่างกายและจิตใจที่หนเหน็บ ร่างกายที่แนบชิดกันส่งผ่านความเร่าร้อนและความเข้าใจที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูดออกมาได้ ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของพริมโรสกำลังจะยอมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามนั้น เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นขัดจังหวะ! ศิลาผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก แววตาคมกริบกลับมาคมปลาบอีกครั้ง เขาคว้าปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะขึ้นมาปลดเซฟด้วยความรวดเร็ว พริมโรสหอบหายใจแรง ใบหน้าแดงก่ำจากรสจูบเมื่อครู่ ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้างเมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของศิลาซึ่งเชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดชั้นล่าง ปรากฏภาพร่างของบุคคลปริสนาในชุดสูทสีดำ กำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาในอาคาร พร้อมกับแฟ้มคดีลับสุดยอดที่หายไปจากตู้นิรภัยของสำนักงานอัยการสูงสุด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!