ศิษย์ไร้ค่ากับไข่ประหลาด

# ศิษย์ไร้ค่ากับไข่ประหลาด "ทิ้งมันไปซะ หลินฟาน! ขยะก็คือขยะ ต่อให้เจ้าแบกศพสัตว์อสูรที่ตายแล้วขึ้นไปบนยอดเขาหมื่นเมฆา เจ้าก็ไม่มีวันได้เป็นศิษย์สายในหรอก!" เสียงตวาดกร้าวของศิษย์พี่ใหญ่จางเหว่ยดังสะท้อนก้องหุบเขาเหวลึก แรงเตะหนักๆ อัดเข้าที่สีข้างของหลินฟานจนร่างโปร่งบางกระเด็นไปกระแทกกับโขดหินคมกริบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก เขาไม่ได้ตอบโต้ ดวงตาสีถ่านของเขานิ่งเรียบราวกับผิวน้ำในบ่อลึก มือที่สั่นเทาของเขากำวัตถุหนึ่งไว้แน่นภายใต้อกเสื้อ "ข้าบอกให้เจ้าทิ้งมัน!" จางเหว่ยเงื้อดาบไม้ขึ้นเตรียมฟาดฟันซ้ำ แต่ทว่า... ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็กดทับลงมาจนบรรยากาศโดยรอบบิดเบี้ยว แม้แต่นกที่บินผ่านยังร่วงหล่นลงมาดั่งก้อนหิน หลินฟานไม่ได้สนใจความเจ็บปวด เขารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจาก 'สิ่งนั้น' ในอกเสื้อ มันไม่ใช่ศพสัตว์อสูร แต่มันคือไข่ลวดลายประหลาดที่เขากำลังจะทิ้งลงเหวตามคำสั่ง ทว่าสัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขาเลือกที่จะกอดมันไว้แทนการโยนทิ้ง "จางเหว่ย... ข้าว่าเจ้าน่าจะลองมองดูรอบๆ ตัวเองนะ" หลินฟานกระตุกยิ้มที่มุมปาก เลือดสดๆ ไหลอาบใบหน้าแต่แววตากลับดูสนุกสนานจนน่าขนลุก "ข้าทิ้งมันไปแล้ว แต่ดูเหมือนดวงชะตาของเจ้า... จะกำลังทิ้งเจ้าไปแทน" สิ้นคำพูดของเขา ท้องฟ้าเหนือหุบเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต เมฆหมอกที่เคยนิ่งสนิทเริ่มหมุนวนเป็นพายุขนาดย่อม ศิษย์พี่ใหญ่ที่เคยถือดีหยุดชะงักด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปดู เพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'บางอย่าง' ที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวจนจิตวิญญาณสั่นสะท้าน หลินฟานอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีเข้าไปในป่ารกชัฏโดยไม่หันหลังกลับ ความเจ็บปวดที่ซี่โครงดูจะเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันทีเมื่อเทียบกับความร้อนที่กำลังแผดเผาหน้าอกของเขา ราวกับมีดวงตะวันดวงน้อยกำลังก่อกำเนิดขึ้นที่นั่น จนกระทั่งมาถึงถ้ำลึกที่ลับตาคน หลินฟานรีบทรุดตัวลงหยิบวัตถุนั้นออกมา มันคือไข่ขนาดเท่าหัวเด็ก เปลือกภายนอกมีสีดำสนิทราวกับความว่างเปล่า ทว่ามีลวดลายเส้นสีทองวิ่งพล่านอยู่ภายในดั่งเส้นเลือดของเทพเจ้า *ติ๊ง!* เสียงดังกังวานที่ไม่มีตัวตนดังขึ้นในสมองของเขา ไม่ใช่เสียงคน ไม่ใช่เสียงสวรรค์ แต่มันเป็นเสียงที่ทรงอำนาจจนทำให้จิตวิญญาณของเขาต้องยอมสยบ [ตรวจพบราชันอสูรในระยะฟักตัว... ทำการเชื่อมต่อระบบราชันอสูรเสร็จสมบูรณ์] [โฮสต์: หลินฟาน] [สถานะ: ศิษย์ชั้นต่ำผู้ไร้รากปราณ] [ภารกิจแรก: ถวายโลหิตหยดแรกแด่ไข่พยัคฆ์มังกรบรรพกาล เพื่อทำพันธสัญญาเลือด] หลินฟานนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะร่าออกมา เสียงหัวเราะของเขาทั้งแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชในชีวิตที่ผ่านมา "ศิษย์ไร้ค่าอย่างข้าเนี่ยนะ? จะได้ครองครองอสูรบรรพกาล? ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก... ข้าจะเผาที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลองเลยคอยดู!" เขาไม่ลังเลที่จะกัดปลายนิ้วจนเลือดซึมออกมา แล้วกดลงบนผิวเปลือกไข่ที่เย็นเฉียบทันที ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าก็ระเบิดออกจนถ้ำทั้งถ้ำสว่างไสว เปลือกไข่เริ่มแตกร้าว... รอยร้าวไม่ได้แผ่ขยายออกไปอย่างไร้ทิศทาง แต่มันกลับวาดลวดลายสัญลักษณ์อักขระโบราณขึ้นในอากาศ เสียงคำรามที่แผ่วเบาแต่กึกก้องไปถึงจิตวิญญาณดังขึ้น *โฮก!* ไม่ใช่เสียงเสือธรรมดา แต่มันมีความน่าเกรงขามของมังกรผสมผสานอยู่ด้วย สัตว์ตัวน้อยที่มีขนปุยสีขาวนวลตาค่อยๆ มุดออกมาจากเศษเปลือกไข่ ดวงตาสีทองกลมโตของมันจ้องมองหลินฟานอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะขยับตัวเข้ามาคลอเคลียที่แก้มของเขาอย่างออดอ้อน หลินฟานรู้สึกได้ทันทีว่าพลังปราณที่เคยแห้งเหือดในร่าง กำลังพุ่งพล่านราวกับเขื่อนแตก ทุกหยาดโลหิตในกายเขากำลังได้รับการชำระล้างโดยออร่าจากสัตว์ตัวจ้อยนี้ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจที่สุด... เพราะในขณะที่เจ้าก้อนขนสีขาวกำลังกัดกินเศษเปลือกไข่ที่เหลืออยู่ พลังทำลายล้างที่หลุดรอดออกมาจากเศษเปลือกเพียงเสี้ยวเดียว ก็ทำให้ผนังถ้ำหินแข็งแกร่งกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา! "เจ้าตัวแสบ... นี่เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงหรือเครื่องจักรสังหารเคลื่อนที่กันแน่?" หลินฟานอุ้มมันขึ้นมาด้วยความรู้สึกทึ่งระคนหวาดหวั่น ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถามระบบถึงวิธีจัดการกับไอ้เจ้าก้อนขนจอมพลังนี้ จู่ๆ กลิ่นอายของคนกลุ่มหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามายังปากถ้ำ "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่นี่! หัวหน้าบอกว่าถ้าเป็นสมบัติสวรรค์ ให้ฆ่าทิ้งและเอาของมาให้หมด!" เสียงของศิษย์สำนักเดียวกันที่ตามล่าเขาลอยเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ หลินฟานมองดูเจ้าพยัคฆ์มังกรในอ้อมแขนที่ทำหน้ามุ่ยราวกับกำลังหิวโหย เขายกยิ้มกว้างอย่างคนไม่มีอะไรจะเสีย พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่แฝงไปด้วยความสนุก "เสี่ยวตู้... มื้อแรกของเจ้า คงต้องเป็นพวกขยะพวกนี้แล้วล่ะนะ... เจ้าพร้อมจะโชว์ความน่ารักให้พวกเขาดูหรือยัง?" เจ้าขนปุยสีขาวพ่นลมหายใจออกมาเป็นประกายไฟสีทอง ก่อนจะกางกรงเล็บเล็กๆ ที่แม้จะดูนุ่มนิ่ม แต่กลับแฝงด้วยรังสีสังหารที่ทำให้มิติรอบข้างถึงกับสั่นคลอน เงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำพร้อมอาวุธครบมือ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับข้า "ลั่วอสูรหมื่นภูผา" นะครับ