ธุรกิจอัญมณีเวทมนตร์เริ่มเคลื่อนไหว

“ถ้าของชิ้นนี้ไร้ค่าอย่างที่ท่านว่า งั้นคนที่มีดวงตาวิสัยทัศน์กว้างไกลอย่างท่านคงหาซื้อได้ตามแผงลอยข้างทางกระมังคะ ท่านดยุก?” เสียงหวานราบเรียบดั่งผิวน้ำที่นิ่งสนิท ทว่ากลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนใบหน้าของเหล่าพ่อค้าอัญมณีชั้นนำในห้องรับรองของตระกูลดาร์คเนสถึงกับซีดเผือด เอเลน่า วอน โรเซนเบิร์ก นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่สีเลือดนก ดวงตาเรียวคมดุจหินคริสตัลที่เธอเจียระไนจับจ้องไปยัง 'ผลึกแห่งวารี' ที่วางอยู่บนพานทองคำตรงหน้า คาร์ลอส ดาร์คเนส ยกยิ้มมุมปาก พลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตาสีรัตติกาลของเขาพินิจใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชมระคนแปลกใจ ในฐานะนักธุรกิจที่ครองตลาดอัญมณีมาหลายทศวรรษ เขารู้ดีว่าสิ่งที่เอเลน่าเพิ่งหยิบออกมาจากห่อผ้ากำมะหยี่นั้นไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือ ‘แหล่งพลังงานบริสุทธิ์’ ที่แทบจะสูญหายไปจากโลกใบนี้แล้ว “เอเลน่า คุณกำลังทำให้พวกเขากลัวนะ” คาร์ลอสเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เพราะถ้าพวกเขาปฏิเสธคุณในวันนี้ พรุ่งนี้พวกเขาจะกลายเป็นคนโง่ที่สุดในประวัติศาสตร์การค้าของอาณาจักรเชียวนะ” “คนโง่ไม่จำเป็นต้องได้รับโอกาสซ้ำสองหรอกค่ะ ท่านดยุก” เอเลน่าตอบพลางไล้นิ้วเรียวไปตามขอบผลึกเวทมนตร์ “ดิฉันมาที่นี่เพื่อทำการค้า ไม่ใช่มาเพื่อการกุศล หรือรอให้ใครมาตัดสินว่าของของดิฉันควรค่าแก่การประดับบนตัวนางเอกในละครฉากไหน” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจติดขัดของเหล่าพ่อค้า เอเลน่าลุกขึ้นยืน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอปรุงขึ้นเองลอยอบอวลไปทั่วห้อง เธอไม่ได้ต้องการความเห็นอกเห็นใจจากอดีตคนรักอย่างเจ้าชายเอเดรียน หรือการยอมรับจากสังคมชั้นสูงที่เคยเหยียบย่ำเธอ เธอต้องการ ‘อำนาจ’ ที่จะทำให้ทุกคนต้องแหงนมองเธอจากที่ต่ำ “คุณหนูเอเลน่า! ท่านจะพูดเกินไปแล้ว!” หนึ่งในพ่อค้าอุทานพลางหน้าแดงก่ำ “ผลึกนั่นมันสวยก็จริง แต่เวทมนตร์ในนั้นมันไม่เสถียร! ใครจะกล้าจ่ายเงินซื้อของที่อาจจะระเบิดใส่หน้าได้ทุกเมื่อกัน!” เอเลน่าหันไปสบตาท้าทาย พลางหยิบอัญมณีชิ้นเล็กขึ้นมาแล้วดีดนิ้วเพียงเบาๆ ทันใดนั้น แสงสีฟ้าเย็นตาก็สว่างวาบไปทั่วห้อง เปลี่ยนบรรยากาศอึมครึมให้กลายเป็นภาพจำลองของธารน้ำตกที่พลิ้วไหว ทุกคนในห้องถึงกับเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่แค่การเจียระไน แต่มันคือการ ‘กักเก็บพลังงาน’ ในระดับปรมาจารย์! “ความไม่เสถียรที่คุณว่า คือความกลัวที่ขาดความรู้ค่ะ” เอเลน่าก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง “และถ้าพวกท่านไม่กล้าเสี่ยง ดิฉันก็มีทางเลือกอื่น... เช่น การเปิดร้านค้า ‘อัญมณีเวทมนตร์เอเลน่า’ ที่ถนนสายหลักในวันพรุ่งนี้ โดยจะจำกัดสิทธิ์เฉพาะผู้ถือบัตรสมาชิกตระกูลดาร์คเนสเท่านั้น” สิ้นคำพูดนั้น คาร์ลอสถึงกับหัวเราะออกมาอย่างพอใจ เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พ่อบ้านส่วนตัวก็นำบัตรสีดำสนิทที่มีตราสัญลักษณ์ตระกูลดาร์คเนสวางลงบนโต๊ะตรงหน้าทุกคน “ผมขอเหมาคอลเลกชันแรกของเธอทั้งหมด” คาร์ลอสกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลังที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ “รวมถึงสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายแต่เพียงผู้เดียวทั่วทั้งทวีปด้วย” ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้น พ่อค้าหลายคนเริ่มเปลี่ยนท่าที กระวนกระวายใจจนแทบนั่งไม่ติด แต่เอเลน่าไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านั้นแล้ว เธอหันหลังให้ภาพความแตกตื่นและก้าวออกไปจากคฤหาสน์ดาร์คเนสด้วยท่าทีสง่างาม ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถม้า แสงไฟจากคบเพลิงในสวนกลับถูกบดบังด้วยร่างสูงโปร่งที่คุ้นตา “เอเลน่า... หยุดก่อน” เจ้าชายเอเดรียนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกเมินเฉยมานานนับเดือน เขาพยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่เอเลน่ากลับถอยหลังหลบอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าเย็นชาถึงขั้วหัวใจ “มีธุระอะไรหรือคะ ฝ่าบาท? ถ้าจะมาเจรจาเรื่องผลึกเวทมนตร์ ดิฉันเกรงว่าท่านคงมาช้าไปเสียแล้ว คิวของท่านน่าจะอยู่ถัดจากคิวของสุนัขในตลาดนะคะ” คำพูดที่บาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีดลงบนหัวใจของเอเดรียน เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบเสียงสั่น “ฉันรู้ว่าเธอเปลี่ยนไปเพราะอะไร... แต่ฉันยังอยู่ที่เดิมนะ เอเลน่า... ฉันกำลังทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอกลับคืนมา” เอเลน่าแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเมตตาอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอมองข้ามไหล่เขาไป เห็นองครักษ์ของเจ้าชายที่กำลังถือเอกสารบางอย่างพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความรีบร้อน “เก็บความรู้สึกนั้นไว้ในจดหมายลาออกเถอะค่ะ เพราะสิ่งที่ดิฉันจะทำต่อไปนี้ จะทำให้ ‘ตำแหน่ง’ ที่ท่านหวงแหน ต้องสั่นคลอนจนแทบไม่เหลือที่ยืน” ทันใดนั้นเอง องครักษ์คนสนิทของเจ้าชายก็วิ่งมาถึงด้วยสีหน้าซีดเผือด “ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ร้านค้ากลางเมืองถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยง! แถมยังมีข่าวลือว่ามีคนเห็นตราสัญลักษณ์ ‘โรเซนเบิร์ก’ บนจี้อัญมณีที่วางขายในตลาดมืดด้วยราคาสูงกว่าที่คลังหลวงประเมินไว้สิบเท่า!” เอเลน่าหมุนตัวกลับขึ้นรถม้า ก่อนจะปิดม่านลงทิ้งให้เจ้าชายเอเดรียนยืนค้างอยู่กลางแสงจันทร์ สายตาของเขามองไปที่รถม้าหรูที่ค่อยๆ เคลื่อนออกไป พร้อมกับความจริงที่ตบเข้าหน้าเขาอย่างจัง ว่าผู้หญิงที่เขาเคยทอดทิ้ง บัดนี้ได้กลายเป็น ‘เจ้าของตลาด’ ที่เขากำลังจะไม่มีปัญญาซื้อได้อีกต่อไป ม่านหมอกโรแมนซ์หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการผงาดขึ้นมาของเอเลน่าในตอนหน้านะคะ!