การสูญเสียที่ไม่มีวันลืม

เสียงคำรามของระบบเตือนภัยสีแดงฉานสะท้อนก้องกราบประสาทสัมผัส จนแก้วหูของคินน์แทบระเบิด หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าไม่ได้แสดงผลแค่ค่าสถานะผิดปกติทั่วไป แต่มันกำลังสั่นกระตุกอย่างรุนแรงราวกับภูเขาไฟกำลังจะระเบิด [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวตนที่สามกำลังแทรกแซงระบบเทคโอเวอร์—บุคคลผู้นั้นไม่ได้มาจากสมาคมฮันเตอร์ แต่เป็น...] "กรอด..." คินน์กัดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองข้อความที่ถูกตัดทอนลงกลางคันด้วยความรู้สึกเย็นเยียบถึงไขสันหลัง ภายในดันเจี้ยนระดับ SSS ที่กำลังจะล่มสลายแห่งนี้ อากาศเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นคาวเลือดของมอนสเตอร์ระดับราชาคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นผงจากการพังทลายของผนังหินรอบด้าน "คินน์! ข้างหลัง!" เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของรินะดังขึ้น พร้อมกับแสงสีฟ้าจ้าของเวทมนตร์สนับสนุนที่พุ่งเข้ากระแทกหนวดมหึมาของบอสตัวสุดท้ายที่พยายามลอบโจมตี รินะในชุดเกราะฮันเตอร์แรงก์ S ที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและคราบเขม่าควัน ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่เขาอย่างไม่คิดชีวิต แม้ใบหน้าสวยหวานจะซีดเผือด แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่เสื่อมคลาย ปัง! ร่างของมอนสเตอร์ระดับราชาล้มครืนลง สร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว ทว่า ไม่มีเวลาให้หายใจโล่งอกแม้แต่วินาทีเดียว เพราะระบบดันเจี้ยนกำลังนับถอยหลังสู่การระเบิดตัวเอง [เวลาการทำลายล้างอัตโนมัติ: 3... 2...] "หัวหน้า! ไปซะ! ตรงนี้ผมจัดการเอง!" เสียงตะโกนแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของ 'กรณ์' เพื่อนสนิทที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาตั้งแต่สมัยยังเป็นฮันเตอร์แรงก์ F ไร้ชื่อเสียง ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของคินน์ กรณ์ในสภาพที่แขนซ้ายหักห้อยรุ่งริ่งและลมหายใจรดริน ใช้ดาบเล่มสุดท้ายยันพื้นพยุงร่างตัวเองไว้ เขากวาดตามองคินน์และรินะด้วยรอยยิ้มโล่งอก รอยยิ้มที่ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย "กรณ์ นายพูดบ้าอะไรวะ! ถอยออกมาด้วยกัน!" คินน์พุ่งตัวเข้าไปจะคว้าแขนเพื่อนรัก ทว่า แรงดันอากาศมหาศาลจากรอยแยกของมิติที่กำลังเปิดออกก็ซัดกระแทกเขากระเด็นถอยหลัง "จำได้ไหมคินน์... วันที่เราเกือบตายในดันเจี้ยน F-Class วันนั้น นายบอกว่าสักวันเราจะรวยแล้วกินเนื้อย่างด้วยกันให้พุงกาง..." กรณ์หัวเราะในลำคอ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปาก "แต่วันนี้... ฉันอิ่มแล้วล่ะวะ... หน้าที่ปกป้องนายกับรินะ ให้ฉันเป็นคนปิดฉากมันเถอะ!" ตู้มมม! เสาหินขนาดใหญ่ถล่มลงมาปิดกั้นระหว่างพวกเขาทันที ร่างของกรณ์ถูกกลืนหายไปกับกองเพลิงและแรงระเบิดจากแกนกลางดันเจี้ยนที่กำลังวิกฤต รินะกรีดร้องออกมาสุดเสียง มือเรียวบางคว้าแขนเสื้อของคินน์แน่น หยาดน้ำตาแห่งความสูญเสียไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจกลั้น "คินน์! กรณ์... กรณ์เขา..." รินะสะอื้นจนตัวโยน คินน์ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายืนนิ่งราคารูปปั้นหิน ดวงตาสสีนิลจ้องมองกลุ่มควันหนาทึบเบื้องหน้า หัวใจด้านชาที่เคยถูกแช่แข็งไว้ด้วยการหักหลังในอดีต บัดนี้กลับถูกแผดเผาด้วยความเจ็บปวดระลอกใหม่—ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย "มิตรแท้" คนสุดท้ายในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ไม่มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของคินน์ มีเพียงความเงียบงันที่น่ากลัวแผ่ซ่านออกมารอบตัว ทว่า พลังงานลึกลับระดับ SSS ภายในร่างกลับปั่นป่วนและพุ่งทะยานสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว [ตรวจพบการปลุกพลังขั้นสูงสุด: ระบบเทคโอเวอร์ดันเจี้ยนเข้าสู่โหมด "ทำลายล้างรากฐาน"] [คำเตือน: การกระทำนี้จะลบดันเจี้ยนนี้ออกไปจากแผนที่โลกอย่างถาวร และยึดคืนพลังงานทั้งหมดกลับสู่ผู้ถือครอง!] คินน์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สายตากวาดมองไปรอบห้องโถงหลักที่กำลังจะพังทลาย เขาไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์กับสมบัติล้ำค่าหรือเรืองแสงที่ซ่อนอยู่ภายในดันเจี้ยนนี้อีกต่อไป ที่นี่... คือสถานที่ที่พรากเพื่อนรักของเขาไป ที่นี่คือเครื่องมือของพวกเบื้องบนที่ใช้ชีวิตคนเป็นเดิมพัน "รินะ ถอยไปข้างหลังครับ" น้ำเสียงของคินน์ราบเรียบ เย็นชา และทรงอำนาจจนรินะต้องยอมปล่อยมือและก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ คินน์ยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวกดลงไปบนหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานตรงหน้าอย่างไร้ความลังเล ปลายนี้วสัมผัสกับปุ่มคำสั่งสุดท้ายที่สมาคมฮันเตอร์หรือแม้แต่ "ตัวตนปริศนา" ที่กำลังแทรกแซงก็ไม่มีวันคาดคิด [คุณต้องการทำลายระบบดันเจี้ยนทิ้งทั้งหมด ใช่ หรือ ไม่?] "ยืนยัน." คำพูดเพียงคำเดียวหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก แรงระเบิดสีทองอร่ามพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุเพดานดันเจี้ยน แรงกดดันระดับ SSS แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง แรงสั่นสะเทือนทำให้ตึกรามบ้านช่องสั่นไหว ผู้คนนับล้านต่างแตกตื่นวิ่งหนีตายออกมาบนท้องถนนเมื่อเห็นดันเจี้ยนระดับ SSS ที่แข็งแกร่งที่สุดกำลังแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองคำขาวต่อหน้าต่อตา! สมาคมฮันเตอร์โกลาหล ข้อมูลในระบบล่มสลายในพริบตา และในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับสูญ หน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าคินน์อีกครั้ง พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่ทำให้ฮันเตอร์หนุ่มต้องหรี่ตาลงอย่างอันตราย [ยินดีด้วย คินน์... นายทำลายกระดานหมากรุกของฉันสำเร็จแล้ว] [แต่เกมกระดานนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น] [ลงชื่อ: บุคคลที่สามที่คุณไม่มีวันคาดเดา—] ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้น พร้อมกับเฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทไร้สังกัดลำหนึ่ง ลอยลำนิ่งอยู่เหนือซากปรักหักพังของดันเจี้ยน ประตูห้องโดยสารเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายปริศนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษกำลังยิ้มมุมปากให้เขาจากความสูงร้อยเมตร... เงาฮันเตอร์ไร้เงา ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ