รหัสลับใต้ดินย่านเขตสลัมไซเบอร์

กลิ่นไอของน้ำมันเครื่องผสมผสานกับฝุ่นผงคาร์บอนในเขตสลัมชั้นเจ็ดของมหานครนีโอ-บางกอก ไม่เคยทำให้ผู้ใดรู้สึกสบายใจ ร.ท.คณิน ขยับแว่นตากรองแสงไซเบอร์เนติกส์ของตนเองเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองผ่านจอภาพโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ หน้าจอเหล่านั้นเต็มไปด้วยชุดคำสั่งและเส้นกราฟของคลื่นความถี่วิทยุที่กำลังกระพริบเตือนเป็นจังหวะ จากเหตุการณ์ในห้องนิรภัยใต้ดินเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สัญญาณชีวะและจิตสำนึกปริศนาที่เชื่อมต่อกับยูนิต K-900 ยังคงทิ้งร่องรอยการเข้ารหัสแบบควอนตัมที่ซับซ้อนเกินกว่าระบบทหารทั่วไปจะเข้าถึงได้ อัตราการซิงโครไนซ์ที่พุ่งสูงถึง 99.9% ไม่ใช่ความผิดพลาดของฮาร์ดแวร์ แต่มันคือหลักฐานประจักษ์ว่า หุ่นยนต์รบอดีตมือสังหารเครื่องนี้กำลังตื่นรู้ และอาจกุมกุญแจสำคัญในการไขปริศนาสงครามระหว่างมนุษย์กับ AI เมื่อสิบปีก่อน "คุณกำลังวิเคราะห์อะไรอย่างเหม่อลอยแบบนั้นครับ, ผู้กองคณิน? หรือว่าคลื่นสมองของคุณกำลังจะซิงโครไนซ์ตามเจ้าหุ่นกระป๋องตัวนั้นไปอีกคนแล้ว" เสียงหวานทุ้มแต่เจือด้วยความเยือกเย็นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดร.ไอรีน ก้าวเท้าออกจากมุมมืดของห้องพักใต้ดินที่ทรุดโทรม เธอกำลังสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่เปื้อนคราบน้ำมันบางส่วน มือเรียวสวยถือแท็บเล็ตควบคุมระบบประสาทเทียมไว้แน่น ดวงตาสนเท่ห์ภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบจ้องมองมาที่เขาด้วยความระแวดระวัง คณินไม่หันกลับไปมองทันที เขายังคงนิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเพื่อถอดรหัสชุดสุดท้าย "ผมกำลังคิดว่าทำไมสัญญาณนี้ถึงเลือกผม ดร.ไอรีน คุณก็รู้ว่าเทคโนโลยีการเชื่อมต่อจิตสำนึกระดับควอนตัมถูกสั่งแบนตั้งแต่ยุคมหาสงครามกวาดล้าง แต่วันนี้เรากลับพบมันในย่านสลัมที่แม้แต่ระบบสาธารณูปโภคยังเข้าไม่ถึง" ไอรีนเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนเก่าๆ ที่กะพริบอยู่เหนือเพดานสะท้อนลงบนเรือนผมสีดำสนิทของเธอ เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองหน้าจอโฮโลแกรม "เพราะความโลภของมนุษย์ไม่เคยสูญหายไปไหนต่างหากล่ะครับ... โลกใต้ดินแห่งนี้คือแหล่งซุกซ่อนของพวกนอกคอกและบริษัทมืดที่พยายามทดลองสิ่งต้องห้าม และสิ่งที่คุณกำลังแกะรอยอยู่นี้ อาจไม่ใช่แค่ AI ทั่วไป แต่มันคือ 'โครงการพันธนาการจิต' ที่รัฐบาลโลกพยายามปกปิดมาตลอด" ประโยคของเธอลอยเคว้งอยู่ในอากาศ คณินหยุดมือที่กำลังพิมพ์ เขาหันไปสบตากับอาจารย์สาวลึกลับผู้นี้ แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความตื่นเต้นระคนความลับบางอย่างที่เธอจงใจปกปิดเอาไว้ ในขณะนั้นเอง ยูนิต K-900 ที่ถูกปิดการใช้งานและนั่งคุกเข่าอยู่มุมห้องก็ส่งเสียงหึ่งต่ำๆ ออกมาจากแกนกลางลำตัว ดวงตาเซนเซอร์สีแดงฉานที่ควรจะดับสนิท กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าของคณินโดยปราศจากการป้อนคำสั่งใดๆ **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายแม่ข่ายจากภายนอก - พิกัดเป้าหมาย: โกดังหมายเลข 13 เขตอุตสาหกรรมร้าง - ระดับการป้องกัน: สูงสุด]** คณินขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณความเป็นวิศวกรและนายทหารเตือนให้เขารีบคว้าปืนพกลำแสงคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบกระสุนพลังงาน "มันไม่ได้เชื่อมต่อแค่กับผม... แต่มันกำลังส่งพิกัดบางอย่างให้กับเรา เพื่อล่อให้เราเดินเข้าไปติดกับ" ไอรีนเหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ราวกับคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้อยู่แล้ว เธอหยิบอุปกรณ์ถอดรหัสขนาดพกพายื่นให้เขา "ถ้าเช่นนั้น เราก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินตามเกมของมันสินะครับ, ผู้กอง... ไปพิสูจน์กันว่าเบื้องหลังรหัสลับนี้ คือความจริง หรือสุสานของเรากันแน่" ทั้งสองเคลื่อนตัวออกจากห้องใต้ดินอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงเสียงคำรามแผ่วเบาของเครื่องจักรที่กำลังเริ่มนับถอยหลังสู่อะไรบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด ในวินาทีที่คณินก้าวเท้าพ้นประตูเหล็กขึ้นสู่ถนนแคบๆ เบื้องหน้าของเขตสลัม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินทั่วทั้งเมืองก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับภาพโฮโลแกรมขนาดยักษ์บนท้องฟ้าที่ประกาศสถานการณ์ "เคอร์ฟิวขั้นเด็ดขาด" และสิ่งที่ไม่คาดฝันที่สุดก็ปรากฏขึ้น เมื่อเงาร่างของหุ่นยนต์รบระดับท็อปคลาสรุ่นทดลองนับร้อยตัวกำลังปิดล้อมทางออกทุกเส้นทางเอาไว้หมดแล้ว... และใจกลางวงล้อมนั้น คือร่างของบุคคลที่คณินคิดว่าเสียชีวิตในสนามรบเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ