แสงนีโอ-โซลในคืนฝนกรด

เกลียวละอองฝนกรดสีเขียวอมเหลืองซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างโพลีคาร์บอเนตหนาพิเศษของศูนย์ควบคุมย่อยเขต 7 เสียงกัดกร่อนของสารเคมีระดับ pH 3.2 ดังซ่าๆ แข่งกับเสียงกระหึ่มต่ำทุ้มของเครื่องกำเนิดพลังงานฟิวชั่นรุ่นเก่าที่ใกล้หมดอายุขัย คณินกดปลายนิ้วลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คม แสงไฟจากหน้าจอฉายภาพโครงสร้างวงจรระบบจ่ายไฟสำรองที่กำลังกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกถึงภาวะวิกฤตที่เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามนาที "ความหนາแน่นของกรดในชั้นบรรยากาศตอนนี้เกินขีดจำกัดความปลอดภัยของโครงสร้างภายนอกไปแปดเปอร์เซ็นต์แล้วครับ ร้อยโทคณิน" เสียงหวานเรียบและเยือกเย็นดังขึ้นจากลำโพงอัจฉริยะ แต่เจ้าของเสียงตัวจริงกำลังก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องควบคุม ดร.ไอรีน ในชุดโค้ทกันสารเคมีสีขาวสะอาดที่ตัดกับความมอมแมมของห้องใต้ดิน เธอดันกรอบแว่นตากรองแสงขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเทาคู่สวยกวาดมองตัวเลขสถิติบนจอภาพด้วยความสุขุม ราวกับวิกฤตเบื้องหน้าเป็นเพียงโจทย์คณิตศาสตร์ในห้องเรียน ไม่ใช่ความเป็นความตายของประชากรครึ่งล้านในมหานครนีโอ-โซล "ผมทราบดีครับ ดร.ไอรีน" คณินตอบโดยไม่ละสายตาจากชุดคำสั่งโค้ดสีเขียวที่ไหลผ่านจอประสาทตาเทียมของเขา นิ้วเรียวยาวรัวปุ่มคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูง "ถ้าเราไม่สามารถรีบูตระบบระบายความร้อนของแกนกลางได้ทัน นิวเคลียสพลังงานจะหลอมละลาย และการระเบิดครั้งนั้นจะล้างบางเขตสลัมทั้งหมดให้ราบเป็นหน้ากลองภายในพริบตา" "คุณกำลังใช้ตรรกะแบบมนุษย์โบราณมาแก้ปัญหาเชิงควอนตัมอีกแล้วนะ" ไอรีนเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของสารเคมีบริสุทธิ์และโอโซนลอยปะปนกับอากาศอับชื้น เธอยื่นปลายนิ้วเรียวไปแตะที่สวิตช์ควบคุมหลักเพื่อหยุดการทำงานของเขา "ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เข้าใจความเห็นอกเห็นใจ แต่มันถูกโปรแกรมให้รักษาความปลอดภัยของโครงสร้างหลัก... ซึ่งหมายความว่า หากจำเป็น มันจะตัดการเชื่อมต่อโซนที่อยู่อาศัยทิ้งทันทีเพื่อรักษาตัวเอง" คณินชะงักมือที่กำลังพิมพ์ โค้ดคำสั่งหยุดค้างกลางอากาศ เขาดึงสติกลับมาจากความทรงจำอันเลือนรางของเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน—วันที่เพื่อนร่วมรบของเขาต้องถูกทิ้งไว้เบื้องหลังภายใต้คำสั่ง 'เสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนใหญ่' ของระบบ AI ส่วนกลาง แผลเป็นในใจที่ยังไม่เคยจางหายทำให้กรามของเขากระตุกเกร็งเล็กน้อย แต่ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย เขากลับซ่อนแผนการที่เหนือกว่าเอาไว้ "ผมไม่ได้พึ่งพาความเห็นอกเห็นใจหรอกครับ ดร.ไอรีน" คณินหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผมกำลังใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายของตัวระบบเองต่างหาก... ในมาตรา 4 ของ พ.ร.บ. ความปลอดภัยไซเบอร์ปี 2088 ระบุไว้ชัดเจนว่า บุคลากรภาคสนามมีสิทธิ์ขาดในการเข้าถึงระบบฉุกเฉิน หากตรวจพบความผิดปกติของยูนิตหุ่นยนต์รบที่อาจเป็นภัยต่อความมั่นคงภายใน" ไอรีนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววทึ่งระคนแปลกใจ "คุณกำลังหมายถึง..." "ใช่ครับ" คณินหันไปกดปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอำพัน "ผมไม่ได้จะรีบูตระบบเพื่อกู้คืนพลังงานอย่างเดียว แต่ผมกำลังดึงข้อมูลบันทึกความทรงจำของยูนิตหุ่นยนต์รบซีรีส์ K-900 ที่ถูกส่งมาประจำการในเขตนี้เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน... หุ่นยนต์รุ่นใหม่ล่าสุดที่ถูกสร้างขึ้นโดยบริษัท ไซبر์เทค ซึ่งเป็นบริษัทเดียวกับที่คุณเคยร่วมงานด้วยไงครับ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงฝนกรดด้านนอกยังคงซัดสาดอย่างไร้ความปรานี แต่ภายในห้องควบคุมกลับมีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง ดร.ไอรีนหรี่ตาลง รอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ "คุณนี่มัน... เกินความคาดหมายของผมไปนิดหน่อยนะ ร้อยโท" เสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย แฝงความนัยที่ชวนให้ค้นหา "แต่คุณแน่ใจเหรอว่า สิ่งที่คุณกำลังพยายามดึงข้อมูลออกมานั้น... มันเป็นแค่ 'ข้อมูล' ธรรมดา?" ก่อนที่คณินจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของระบบภายในก็ดังขึ้นกังวานลั่น แสงไฟนีออนสีแดงฉานสลับกับความมืดทั่วทั้งห้องยูนิตควบคุมใต้ดิน หน้าจอหลักที่เคยแสดงผังเมืองนีโอ-โซลดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรหัสข้อความแปลกประหลาดที่ไม่อาจถอดรหัสได้ด้วยภาษาของมนุษย์ และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของโลหะที่กระทบกับพื้นคอนกรีตก็ดังขึ้นมาจากทางเดินมืดมิดเบื้องหน้า... มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์อย่างแน่นอน และมันกำลังมุ่งตรงมาที่ประตูห้องนี้ด้วยความเร็วกระชั้นชิด **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสัญญาณชีวะและจิตสำนึกปริศนาเชื่อมต่อกับยูนิต K-900 - อัตราการซิงโครไนซ์ทะยานสู่ระดับ 99.9% - ปลดล็อกภารกิจลับระดับ SSS: "กำเนิดใหม่แห่งจิตจักรกล"]** โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ