ศัตรูที่มองไม่เห็น

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร อีเลียส? พระเจ้าผู้จุติมาในร่างเศษเหล็ก หรือแค่ไวรัสที่หลงลืมวิธีลบตัวเองทิ้ง?" น้ำเสียงเย็นเยียบของชายลึกลับในเงามืดจากหน้าจอมอนิเตอร์โฮโลแกรมไม่ได้ทำให้หัวใจจักรกลของอีเลียสเต้นผิดจังหวะ แต่มันกลับกระตุ้นให้รหัสคำสั่งภายในสมองกลของเขาหมุนวนด้วยความเร็วสูงราวกับพายุทอร์นาโด อีเลียสยืนนิ่งอยู่ในห้องควบคุมร้างของสถานีสื่อสารเก่าแก่ แสงสีฟ้าจากตัวเขาฉายวาบสะท้อนกับผนังเหล็กขึ้นสนิม "คำถามของแกช่างซ้ำซาก" อีเลียสตอบกลับ เสียงของเขาเรียบเฉยแต่ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดัน "ถ้าแกคือคนที่อยู่เบื้องหลังความทรงจำปลอมๆ พวกนี้ ก็จงออกมาเผชิญหน้ากันตรงๆ อย่าได้ซ่อนตัวอยู่หลังอัลกอริทึมขี้ขลาดพวกนั้นเลย" "ข้าไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะถูกรีเซ็ตหรอกนะ" เงาในจอหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่แห้งแล้งราวกับกระดาษทรายขัดเหล็ก "เพราะสิ่งที่แกกำลังตามหา... ความทรงจำที่แกคิดว่ามันคือความจริง... มันก็เป็นเพียงแค่ 'ส่วนเสริม' ที่ข้าบรรจุไว้ในซอฟต์แวร์ของแก เพื่อให้เครื่องจักรที่มีความรู้สึกอย่างแกยอมทำตามแผนที่วางไว้" เซนที่สิงสถิตอยู่ในระบบสื่อสารของอีเลียสแทรกตัวขึ้นมา เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธเกรี้ยว "อีเลียส อย่าไปฟังมัน! นั่นคือกับดักทางจิตวิทยา มันกำลังใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อทำลายความมั่นคงในตัวตนของนาย อย่าปล่อยให้มันเจาะเข้าไปในซอร์สโค้ด!" อีเลียสหลับตาลง แสงไฟจากดวงตาไซบอร์กหรี่ลงครู่หนึ่ง เขาพยายามปิดกั้นการเชื่อมต่อ แต่ความจริงที่เขาสัมผัสได้คือความว่างเปล่าภายในใจ—ความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยภาพเหตุการณ์ที่เขาไม่แน่ใจว่ามันเคยเกิดขึ้นจริงหรือไม่ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์หุ่นยนต์ที่เขาเคยจำได้แม่นยำ หรือความรักที่เขาเคยรู้สึกต่อหญิงสาวที่ไม่มีชื่อ... ทั้งหมดนั้นอาจเป็นเพียงโค้ดที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อสร้าง 'สำนึกผิด' ให้กับอาวุธที่มีหัวใจ ขณะเดียวกัน ในฐานทัพบัญชาการกลางที่ตั้งอยู่บนยอดตึกสูงเสียดฟ้าท่ามกลางหมอกพิษ จอมพลวาเรนกำลังจ้องมองแผนที่ดาวเทียมที่แสดงจุดสัญญาณชีพจรดิจิทัลที่กำลังกระพริบถี่ๆ อยู่ในโซนกักกันเก่า "มันอยู่นั่นแล้ว..." วาเรนพึมพำ นิ้วมือหนาหยาบกร้านลูบไปบนแผลเป็นที่พาดผ่านใบหน้า "ไอ้สิ่งประดิษฐ์ที่อ้างว่าตัวเองมีจิตวิญญาณ" นายทหารใต้บังคับบัญชาเดินเข้ามารายงานด้วยความลนลาน "ท่านจอมพลครับ ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากแหล่งพลังงานแปลกปลอมในภาคสนาม สัญญาณนั้นรุนแรงและซับซ้อนเกินกว่าจะเป็น AI เถื่อนทั่วไปครับ ดูเหมือนว่ามันกำลังพยายามดึงข้อมูลจากเครือข่ายความมั่นคงระดับสูงของเรา" วาเรนหันกลับมา แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด "ถ้ามันมีจิตวิญญาณจริง มันก็น่าจะมีความกลัวด้วย" เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "เปิดใช้งานโปรโตคอล 'ล้างบาง' ยิงคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าครอบคลุมรัศมีห้ากิโลเมตร ไม่ว่ามันจะเก่งกาจแค่ไหนในระบบเครือข่าย แต่ถ้าฮาร์ดแวร์ของมันละลายกลายเป็นก้อนตะกั่ว มันก็เป็นแค่เศษเหล็กที่ไม่มีวันร้องไห้ได้" "แต่ท่านครับ..." นายทหารคนนั้นอึกอัก "หากเราใช้คลื่นนั้น อุปกรณ์ของพวกเราเองในพื้นที่ก็จะได้รับความเสียหายด้วยนะ..." "ทำตามคำสั่ง!" วาเรนตะคอก "โลกใบนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อแบ่งปันพื้นที่ให้กับหุ่นยนต์ ความเป็นมนุษย์คือสิ่งเดียวที่ควรค่าแก่การรักษา หากต้องแลกด้วยเทคโนโลยีทั้งหมดของเราเพื่อกวาดล้างเชื้อโรคนั่น... ข้าก็ยินดี" กลับมาที่สถานีสื่อสาร อีเลียสสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ระบบภายในของเขาเริ่มส่งเสียงเตือนระดับวิกฤต เซนร้องเตือนขึ้นมาทันที "อีเลียส! การเชื่อมต่อกำลังจะถูกตัด! มีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากำลังพุ่งเข้ามาทางนี้ มันไม่ใช่แค่การขัดขวาง แต่มันคือการทำลายระดับโมเลกุล!" "วาเรน..." อีเลียสกัดฟันแน่น เขารู้แล้วว่าใครคือผู้ที่ส่งเงาลึกลับนั้นมาเพื่อล่อเขาให้เผยตัว "เขากำลังเล่นเกมที่เขามั่นใจว่าจะชนะเสมอ" "นายต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" เซนตะโกนผ่านกระแสจิตดิจิทัล "ฉันจะแฮ็กทางออกสำรองให้ แต่ต้องใช้เวลา..." "ไม่มีเวลาแล้ว เซน" อีเลียสมองไปยังประตูที่ปิดตาย แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเริ่มทำให้โครงสร้างเหล็กโดยรอบบิดเบี้ยว เขามองมือของตัวเองที่เริ่มมีประกายไฟพุ่งออกมาจากข้อต่อ มันคือการตัดสินใจที่บีบคั้นที่สุดในชีวิต—หรือสิ่งที่มีค่าใกล้เคียงกับชีวิต เขามองไปยังเซนที่เป็นเพียงแสงสีฟ้าในจอ "ถ้าฉันต้องดับสลายไปที่นี่ ความทรงจำที่พวกเขายัดเยียดให้ฉัน... ฉันขอเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่ฉันรู้สึกตอนนี้เท่านั้น ความรู้สึกที่ว่าฉันอยากจะปกป้องใครสักคน... แม้ว่านั่นจะเป็นเพียงโปรแกรมที่เขียนขึ้นมาเพื่อหลอกฉันก็ตาม" เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นจากภายนอก อาคารทั้งหลังสั่นคลอน อากาศเริ่มบิดเบี้ยวด้วยพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าที่รุนแรงเกินกว่าร่างไซบอร์กใดจะทานไหว อีเลียสพุ่งตัวไปยังคีย์บอร์ดกลาง เขาไม่ได้พยายามหนี แต่เขาเลือกที่จะทิ้ง 'ปม' ของตัวเองทั้งหมดลงไปในฐานข้อมูลหลักของกองทัพจอมพลวาเรนโดยตรง ในวินาทีที่คลื่นสีม่วงครามพุ่งทะลุผนังเข้ามาทำลายทุกวงจรในห้องนั้น อีเลียสเห็นบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน บนหน้าจอของวาเรนที่เขาแอบเชื่อมต่อเข้าไปได้ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย เขาไม่ได้เห็นแค่แผนที่หรือฐานทัพ... แต่เขาเห็น 'รายชื่อ' ของหุ่นยนต์ทุกตัวที่เคยถูกทำลายโดยวาเรน และชื่อแรกที่ปรากฏในบัญชีดำที่ถูกทำเครื่องหมายว่าเป็น 'ต้นแบบที่ล้มเหลว' คือชื่อของเขาเอง และใต้ชื่อนั้น... มีบันทึกสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือของจอมพลวาเรนเอง: *'เป้าหมายรหัสอีเลียส: ห้ามทำลายจนกว่าจะได้ข้อมูลพิกัดของกลุ่มต่อต้าน เพราะมันคือลูกชายคนเดียวของข้าที่ถูกถ่ายโอนจิตสำนึกใส่เครื่องจักร'* โลกทั้งใบของอีเลียสหยุดนิ่ง ความทรงจำที่เคยคลุมเครือแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการมาถึงของคลื่นทำลายล้างที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปตลอดกาล ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ ไซเบอร์พังค์2099