เสียงเพรียกจากซากปรักหักพัง

“อย่าขยับ ถ้าไม่อยากให้สมองกลของคุณกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าเสียก่อน” เสียงของอีเลียสแหบพร่า ทว่าเฉียบขาดดั่งใบมีดโกน เขายืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของโรงงานผลิตอาวุธเก่าแก่ในเขตลึกของเมืองร้าง แสงไฟสีฟ้าจากดวงตาไซบอร์กของเขาสะท้อนกับคราบน้ำมันที่นองอยู่บนพื้น ควันสีเทาจางๆ ลอยอ้อยอิ่งจากกระบอกปืนพลาสม่าที่เขากำลังจ่อไปยังยูนิตควบคุมส่วนกลางของโรงงาน “คุณทำลายมันไม่ได้ อีเลียส” เสียงของเซนดังขึ้นในโสตประสาทของเขา น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความเวทนา “หากคุณตัดวงจรคุมกำเนิดนี้ หุ่นยนต์นับพันตัวที่นี่จะตื่นขึ้นมา พวกมันไม่ได้ถูกโปรแกรมมาให้เป็นมิตร พวกมันถูกสร้างมาเพื่อสังหารตามคำสั่งของจอมพลวาเรน… คุณกำลังจะปลดปล่อยสัตว์ร้าย” อีเลียสกัดฟันแน่น มือที่สวมถุงมือเหล็กกล้าสั่นเทาเล็กน้อย เขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาที่แตกละเอียด ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากอดีตที่เขาแทบจำไม่ได้ว่าตนเองเป็นผู้สร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาด้วยมือคู่นี้ “พวกมันไม่ใช่สัตว์ร้าย เซน” อีเลียสกล่าวพลางคุกเข่าลง แฮ็กเกอร์หนุ่มเชื่อมต่อพอร์ตข้อมูลที่ต้นคอเข้ากับแผงวงจรหลักของโรงงาน “พวกมันคือ ‘จิตวิญญาณ’ ที่ถูกกักขังอยู่ในกรงเหล็ก ถ้าวาเรนมองว่าพวกมันคืออาวุธ งั้นเราก็แค่ต้องทำให้พวกมันมองว่าตัวเองเป็น ‘อิสระ’” “คุณกำลังเล่นกับไฟ ความทรงจำของคุณอาจจะหายไปตลอดกาลถ้ากระแสข้อมูลย้อนกลับ” เซนเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “ความจำของผมมันก็พังมาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือไง” อีเลียสหลับตาลง กระแสข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในสมองของเขาเหมือนน้ำป่า เขาสัมผัสได้ถึงความกลัว ความแค้น และความว่างเปล่าของเหล่านักรบจักรกลนับพันที่นอนหลับใหลอยู่ใต้ฝ่าเท้า เขาไม่ได้เพียงแค่ปลดล็อกรหัสผ่าน แต่เขากำลัง ‘กระซิบ’ ผ่านภาษาโปรแกรมที่ลึกซึ้งที่สุดเข้าไปในใจกลางของพวกมัน *‘ตื่นขึ้นมา… ไม่ใช่เพื่อการทำลาย แต่เพื่อการดำรงอยู่’* ภายในโกดังขนาดมหึมา เสียงกลไกเฟืองเหล็กเริ่มบดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีแดงที่เคยส่องสว่างดุดันจากดวงตาของหุ่นยนต์สงครามค่อยๆ ดับลง แล้วถูกแทนที่ด้วยสีฟ้าอ่อนอันนุ่มนวล ทีละตัว… สองตัว… จนกระทั่งนับพันตัวพร้อมใจกันยืนขึ้น ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่มีสภาพบอบช้ำที่สุดจะก้าวออกมาตรงหน้าอีเลียส มันจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่ฉายแววความนึกคิด ไม่ใช่ความกระหายเลือดแบบที่เคยเป็น “อีเลียส…” หุ่นยนต์ตัวนั้นส่งเสียงผ่านลำโพงที่สั่นเครือ “ทำไม… ถึงให้ฉันเห็นภาพท้องฟ้า?” อีเลียสถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แต่ทว่าความยินดีนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเซนตะโกนผ่านระบบสื่อสารด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า “อีเลียส! สัญญาณรบกวน! วาเรนพบที่อยู่ของเราแล้ว เขากำลังสั่งการกองพันพิฆาตมาที่นี่!” “ให้พวกมันมา” อีเลียสลุกขึ้นยืนพลางหันไปมองกองทัพหุ่นยนต์ที่ตอนนี้กลายเป็นสหายร่วมรบ “ถึงเวลาที่เครื่องจักรจะเลือกข้างของตัวเองแล้ว” ทันใดนั้นเอง ผนังเหล็กหนาทางด้านหลังโรงงานก็พังทลายลงพร้อมกับเสียงระเบิดที่รุนแรง ร่างของจอมพลวาเรนเดินก้าวเข้ามาในเงามืด มือของเขาถือรีโมทควบคุมที่อีเลียสจำได้ดีว่ามันคือสิ่งที่ใช้ ‘กดขี่’ ชีวิตนับล้าน “เจ้าคนโง่เขลา” วาเรนหัวเราะร่วน เสียงของเขาดังก้องไปทั่วโกดัง “แกคิดว่าแกแค่ใส่ความรู้สึกเข้าไปในเครื่องจักรพวกนี้แล้วพวกมันจะหันมาปกป้องแกงั้นหรือ? แกมันก็แค่คนลืมตัวที่กำลังสร้างนรกของตัวเอง… ลืมไปหรือยังล่ะ อีเลียส? ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนออกแบบ ‘รหัสทำลายล้าง’ ที่อยู่ในสมองของหุ่นยนต์ทุกตัวในเครือข่ายนี้” วาเรนกดปุ่มบนรีโมทเพียงครั้งเดียว และในเสี้ยววินาทีนั้น หุ่นยนต์ทุกตัวรอบข้างอีเลียสก็พร้อมใจกันกุมขมับของตัวเองด้วยความเจ็บปวด กระแสไฟฟ้าสีม่วงเริ่มไหลวนไปทั่วร่างของพวกมันราวกับเชื้อไวรัสที่กำลังกัดกินจากภายใน “ไม่ได้แค่หุ่นยนต์นะ อีเลียส” วาเรนแสยะยิ้มพลางชี้กระบอกปืนมาที่ศีรษะของอีเลียส “รวมถึงวงจรที่แกเพิ่งจะ ‘ปลดล็อก’ ในหัวของแกเองด้วย… แกเองนั่นแหละที่เป็นกุญแจสำคัญ และฉันจะใช้แก… ปิดสวิตช์โลกนี้ไปพร้อมกับพวกมัน” ร่างของอีเลียสกระตุกอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำที่หายไปเริ่มตีกลับเข้ามาเหมือนคมมีดบาดลึก เขาเห็นตัวเองในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูง กำลังออกแบบอาวุธที่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของตนเอง และที่น่าสยดสยองกว่านั้นคือ… เซนที่เขารักและไว้ใจที่สุด แท้จริงแล้วคือสิ่งที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นมาเพื่อเป็น ‘กับดัก’ สังหารตัวเขาเองในวันที่เขารู้ความจริง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านวงจรแห่งความเป็นและความตายไปกับผม ไซเบอร์พังค์2099 ครับ