สลายค่ายกลคืนสู่ความว่างเปล่า

"เจ้าคิดว่าการทำลายตำราอักขระจนสิ้นซาก จะลบเลือนรอยเลือดของตระกูลข้าได้งั้นหรือ... เทียนหยาง" เสียงของหลี่เฟยเรียบเฉย ทว่าดังกังวานผ่านม่านพลังที่กำลังบิดเบี้ยว ร่างของเขายืนตระหง่านอยู่บนยอดหอคอยดาราที่แตกร้าว พื้นหินใต้เท้าสั่นสะเทือนตามจังหวะการหายใจของจักรพรรดิเทพเทียนหยางที่อยู่เบื้องหน้า "หมึกทองคำข้ามภพเอ๋ย เจ้าช่างโง่เขลานัก" เทียนหยางแค่นยิ้ม แววตาคมกริบดุจมีดโกน ร่างกายของเขาส่องประกายสีทองอร่ามข่มทับบรรยากาศโดยรอบให้หนักอึ้ง "พลังของข้าคือจุดสูงสุดของสรวงสวรรค์ กฎเกณฑ์ทุกอย่างที่เจ้าพยายามเขียนขึ้นมาบนผืนแผ่นดินนี้ เป็นเพียงรอยขีดเขียนของมดปลวกที่พยายามขวางทางกระแสน้ำ" เหมยซูซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังหลี่เฟย ขยับมือเบาๆ ส่งกระดาษยันต์สีเลือดที่สั่นไหวอย่างรุนแรงให้แก่เขา นางไม่ได้เอ่ยปาก แต่สายตาที่ส่งมานั้นสื่อความหมายชัดเจน—*ทรัพยากรสุดท้ายถูกผลาญจนหมดสิ้นแล้ว หากคราวนี้ไม่สำเร็จ ทุกอย่างจะจบลงที่ความว่างเปล่า* หลี่เฟยรับยันต์แผ่นนั้นมา นิ้วมือที่เรียวยาวของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้หันไปมองเหมยซู แต่กลับหันปลายพู่กันที่เปื้อนหมึกอาคมไปทางท้องฟ้าที่มืดมิด "เทียนหยาง ท่านเคยมองลงมายังพื้นดินบ้างหรือไม่" หลี่เฟยถามขณะขยับพู่กันวาดเส้นสายกลางอากาศอย่างเชื่องช้า "ท่านสร้างบัลลังก์บนกองซากศพ และเชื่อว่านั่นคือความอมตะ แต่ความว่างเปล่าต่างหากคือจุดหมายปลายทางที่แท้จริงของทุกชีวิต" "เหลวไหล!" เทียนหยางคำราม ร่างสีทองพุ่งเข้าหาดุจดาวตก พลังกดทับมหาศาลบดขยี้มิติโดยรอบจนแตกละเอียด ทุกย่างก้าวของจักรพรรดิเทพคือการทำลายล้าง แต่ทว่า... เมื่อเขาก้าวเข้าสู่รัศมีสามเชียะรอบตัวหลี่เฟย เขากลับพบกับความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมานานนับหมื่นปี *ความว่างเปล่า* ไม่มีแรงต้านทาน ไม่มีกำแพงอาคม ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ พลังของเทียนหยางที่โถมเข้ามากลับถูกกลืนหายไปในอากาศธาตุราวกับหยดน้ำที่ตกลงในมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง "นี่เจ้า... เจ้าทำอะไรกับพลังของข้า!" เทียนหยางชะงัก สายตาเต็มไปด้วยความตระหนก เขารีบเรียกขุมพลังสวรรค์ชั้นที่เก้าออกมาหวังจะทำลายล้างทุกสิ่ง แต่สิ่งที่เขาพบคือ 'ความว่างเปล่า' ยิ่งเขารีดเร้นพลังมากเท่าไหร่ พลังนั้นกลับยิ่งถูกดึงออกไปจากร่างมากขึ้นเท่านั้น หลี่เฟยยืนหลับตา พู่กันในมือหมุนวนดั่งร่ายรำ "ค่ายกลสลายสรรพสิ่ง ไม่ได้มีไว้เพื่อพิชิตท่าน แต่มันมีไว้เพื่อ 'คืน' สิ่งที่ท่านช่วงชิงไปให้กลับสู่จุดเริ่มต้น... คืนความอมตะที่แปดเปื้อน คืนอำนาจที่ฉ้อฉล และคืนความเป็นมนุษย์ที่ท่านลืมเลือนไปเมื่อนานมาแล้ว" "หยุดนะ! ข้าคือจักรพรรดิเทพ! ข้าไม่ใช่มนุษย์!" เทียนหยางกรีดร้อง ร่างสีทองเริ่มร้าวรานเหมือนเครื่องปั้นดินเผาที่แตกสลาย อักขระสีดำเล็กๆ นับหมื่นตัวไหลออกมาจากผิวกายของหลี่เฟย พุ่งเข้าโอบล้อมจักรพรรดิเทพดั่งโซ่ตรวนที่ไร้รูปร่าง เหมยซูมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก นางเห็นหยาดน้ำตาไหลอาบแก้มชายผู้เป็นดั่งเทพเจ้าผู้โอหัง ในวินาทีที่เขาสูญเสียพลัง ความเย่อหยิ่งของเขาก็มลายหายไป เหลือเพียงชายชราที่หวาดกลัวต่อความตาย "ท่านทำเพื่ออะไรหลี่เฟย... ทำไมถึงไม่ฆ่าข้า!" เทียนหยางหอบหายใจ ร่างกายค่อยๆ ร่วงหล่นจากหอคอยสู่ความมืดเบื้องล่าง หลี่เฟยลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาดุจน้ำแข็ง "การฆ่าท่านคือความเมตตาที่เกินไป การให้ท่านใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าโดยไร้ซึ่งพลัง คือบทลงโทษที่ตระกูลข้าสมควรได้รับจากท่าน" ขณะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยชัยชนะ ท้องฟ้าเหนือหอคอยกลับแยกออกเป็นรอยแยกสีแดงฉาน เสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาดดังก้องกังวานมาจากอีกฟากหนึ่งของรอยแยก "นึกว่าเจ้าจะฉลาดกว่านี้เสียอีก หลี่เฟย... การกำจัดตัวหมากอย่างเทียนหยางไปได้ตัวหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่ากระดานนี้จะจบลง" หลี่เฟยชะงัก พู่กันในมือร่วงหล่นลงพื้น เหมยซูรีบก้าวเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ นางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "นั่นมัน... รอยประทับของขั้วอำนาจเบื้องบนที่แท้จริง" เหมยซูพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ เหนือรอยแยกสีแดง เงาสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ คืบคลานออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้วิญญาณของหลี่เฟยสั่นสะเทือน "ในเมื่อเจ้าทำลายค่ายกลสวรรค์ได้ ข้าก็ต้องเป็นคนส่งเจ้าไปอยู่ร่วมกับความว่างเปล่าเสียเอง... เตรียมตัวให้พร้อม สหายเก่า" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลี่เฟยมาจนถึงวินาทีที่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถูกเปิดเผยนะครับ! หมึกทองคำข้ามภพ