บั๊กตัวใหม่คือเธอ?

"ถ้าโครงสร้างโค้ดส่วนนี้คือความสมบูรณ์แบบในแบบฉบับของคุณคินน์ ดิฉันก็คงต้องนิยามมันใหม่ว่า... มันคือความพินาศที่ถูกจัดระเบียบไว้อย่างสวยงามต่างหากล่ะค่ะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าสายตาคู่คมกริบราวกับใบมีดของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลจะกำลังจ้องมองเธอราวกับอยากจะฝังร่างเธอให้จมลงไปกับพื้นพรมราคาแพงลิบลิ่ว นี่คือการพบกันครั้งแรกระหว่าง 'รินรดา' โปรแกรมเมอร์สาวอัจฉริยะผู้มีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มปล่อยสยายและดวงตากลมโตที่ฉายแววความดื้อรั้น กับ 'คินน์ คณิน' ซีอีโอหนุ่มเพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและเด็ดขาด เอกสารสรุปโปรเจกต์ระบบความปลอดภัยถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังสนั่น ไม่ใช่เพราะความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่ถูกกระตุ้นด้วยความอวดดีของหญิงสาวตรงหน้า คินน์ปรายตามองหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่แสดงโค้ดโปรแกรมบรรทัดที่เป็นปัญหา ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ได้ นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อประเมินผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กล้าเข้ามาเหยียบอาณาจักรของเขาด้วยท่าทางราวกับแมวป่า "คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร และข้อความที่คุณเพิ่งพ่นออกมาเมื่อกี้ มันแลกมาด้วยงบประมาณบริษัทไปเท่าไหร่" คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่กดดันจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก ทว่ารินรดากลับยกยิ้มมุมปากอย่างไม่เกรงกลัว เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วยซ้ำ "ทราบค่ะ ดิฉันรู้ดีว่ากำลังคุยกับประธานผู้บริหารจอมเผด็จการ ที่คิดว่าเอาเงินฟาดหัวแล้วทุกอย่างจะรันต่อได้แบบไร้บั๊ก แต่ขอโทษเถอะนะคะ... โค้ดชุดนี้ของคุณถ้าเอาไปใช้จริง ระบบคงล่มตั้งแต่สามวินาทีแรกที่เปิดใช้งาน ไม่เชื่อคุณลองกดรันดูสิคะ ดิฉันใจดีพอที่จะไม่คิดค่าเสียเวลาบริการ" รินรดาลอยหน้าลอยตาพูดพลางเคาะนิ้วเรียวลงบนโต๊ะเบาๆ ท่าทีสบายๆ ของเธอยิ่งตัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องอย่างไร้รอยต่อ คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่กวนประสาท แต่เธอยังท้าทายอำนาจที่เขาสั่งสมมานานหลายปีด้วยรอยยิ้มพะเน้าพะนอที่ชวนให้หมั่นไส้ที่สุดในโลก "ปากเก่งนักนะ" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอนั่งอย่างรวดเร็ว แรงกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาเขาใกล้กว่าเดิม "ถ้ามันพังอย่างที่คุณว่าจริง ทำไมคุณถึงเสนอหน้ามาสมัครเป็นหัวหน้าทีมพัฒนาชุดนี้ล่ะ หวังว่าจะเข้ามาทำลายผลงานคนอื่นเพื่อสร้างชื่อให้ตัวเองงั้นสิ?" "โอ้โห! ดูถูกกันเกินไปแล้วนะคะคุณคินน์" รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้าเขาบ้าง แม้ส่วนสูงของเธอจะอยู่แค่ระดับอกของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ แต่แววตาของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด เธอก้าวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกกว้างที่ภายใต้เสื้อสูทเนื้อดีนั้นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่น "ดิฉันไม่ได้ว่างพอจะมาหาแสงหรอกค่ะ แต่เพราะเห็นแก่ระบบบริษัทที่กำลังจะเจ๊งเพราะอีโก้บ้าๆ ของคุณต่างหาก ถึงได้ยอมเสียเวลามานั่งแก้บั๊กให้... อ๊ะ!" จังหวะที่รินรดาก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง ขาของเเกดันไปสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้เข้าอย่างจัง ร่างบางเสียหลักหงายหลังลงไป รินรดาหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้น แต่ความเจ็บนั้นกลับไม่เกิดขึ้น วงแขนแกร่งและอบอุ่นตวัดเข้าโอบเอวบางของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็วกระชั้นชิด รินรดาลืมตาขึ้นช้าๆ และพบว่าตัวเองกำลังแนบชิดติดกับแผงอกของคินน์ ใบหน้าของเขาก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติของเธอกระตุกวูบ ดวงตาสีนิลของคินน์จ้องมองริมฝีปากที่เพิ่งเถียงฉอดๆ เมื่อครู่สลับกับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ทันที เคมีบางอย่างที่ร้อนแรงและอันตรายกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในพื้นที่ส่วนตัวของประธานหนุ่ม "ปากเก่งขนาดนี้... ไม่ทราบว่าเวลาจูบ จะยังเถียงเก่งอยู่ไหมนะ?" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหิมะใบหูของเธอแผ่วเบa ขณะที่ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง รินรดาชะงักค้าง สมองที่เคยประมวลผลโค้ดโปรแกรมได้อย่างรวดเร็วดันช็อตไปดื้อๆ เมื่อความใกล้ชิดนี้มันใกล้เกินกว่าเซฟโซนที่เธอสร้างไว้ "คุณ..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความวาบหวามในเสี้ยววินาที พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจาก... อุ๊ย! ผมขอโทษครับ!" รินรดาได้สติ รีบผลักอกอีกฝ่ายออกสุดแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายปนหงุดหงิด ขณะที่คินน์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ปรับสีหน้ากลับมาเรียบสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะหันไปมองเลขา "มีอะไร" คินน์เอ่ยเสียงเย็นชา "เอ่อ... ทางบอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วนครับ และ... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณอยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่างแล้วครับ" คินน์ชำเลืองมองรินรดาที่กำลังยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของโปรแกรมเมอร์สาวกระตุกวูบอย่างไม่น่าไว้ใจ "ใคร?" คินน์ถาม "คุณนภัทร... คู่หมั้นของคุณครับ" *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของความปั่นป่วนและเคมีที่ร้อนแรงนี้นะคะ*