กฎเหล็ก vs ความรั้น

“ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นโน้ตบุ๊กเครื่องนี้กลายเป็นเศษเหล็กที่ถูกโยนออกไปนอกหน้าต่าง ก็เชิญเอา ‘กฎหมาย’ ของคุณกลับไปแปะไว้ที่เดิมเถอะค่ะ คุณคณิน” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทายของรินรดาทำเอาอากาศในห้องทำงานหรูบนชั้น 45 เงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันโค้ดรหัสยุ่งเหยิง มือเรียวสวยยังคงรัวแป้นพิมพ์เป็นจังหวะหนักแน่นเหมือนกำลังประกาศสงคราม คินน์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่เพิ่งย้ายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของทีมพัฒนาโปรเจกต์พิเศษได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง แต่กลับทำตัวเหมือนเจ้าของพื้นที่เสียเอง เขากระชากกระดาษ A4 ที่มีข้อความ ‘กฎการทำงาน 10 ข้อ’ ออกจากมือเธอด้วยท่าทางถือดี “ผมไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อต่อล้อต่อเถียง หรือมาสร้างแลนด์มาร์กส่วนตัวในออฟฟิศผม กฎข้อที่สามระบุชัดเจนว่า ‘ห้ามดัดแปลงอุปกรณ์สำนักงานและห้ามใช้พื้นที่ส่วนกลางวางของระเกะระกะ’ นี่คุณเล่นยึดโต๊ะประชุมเป็นฐานทัพไปแล้ว จะให้ผมทำยังไง?” รินรดาหยุดมือที่พิมพ์งานทันที เธอค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือเธอ รอยยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนจะกวนประสาทปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม “หนึ่ง... อุปกรณ์พวกนี้มันห่วยเกินกว่าที่คนระดับโปรแกรมเมอร์อย่างฉันจะใช้งานได้ สอง... พื้นที่ส่วนกลางมันว่างเปล่าจนดูเหมือนห้องเก็บศพ การที่ฉันเอาของมาวางทำให้มันดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลยค่ะ ไม่เข้าใจเหรอคะ?” “ผมไม่ได้ต้องการคนมีความคิดสร้างสรรค์เรื่องการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ ผมต้องการคนทำตามคำสั่ง” คินน์ก้มลงมาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาทำเอารินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็รีบดึงสติกลับมาทันที “คำสั่งที่ไร้เหตุผลคือขยะค่ะคุณคณิน ถ้าคุณอยากได้หุ่นยนต์ก็ไปหาซื้อตามห้างเถอะค่ะ แต่ถ้าอยากได้งานคุณภาพจากฉัน... ก็ช่วยเลิกทำตัวเป็นเผด็จการที่คอยจับผิดเรื่องวางแก้วกาแฟสักที” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทคนฟังได้อย่างดีเยี่ยม “งั้นเรามาลองดูไหมว่าระหว่าง ‘กฎเหล็ก’ ของผม กับ ‘ความรั้น’ ของคุณ อะไรจะพังก่อนกัน” เขาเอื้อมมือไปคว้าแก้วกาแฟเย็นที่รินรดาเพิ่งวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะแกล้งทำเป็นเลื่อนมันไปไว้ตรงขอบโต๊ะจนน้ำเกือบจะหก รินรดาลุกพรวดขึ้นด้วยความเร็วสูงจนเก้าอี้ไถลไปด้านหลัง เสียงกังวานของมันดังสะท้อนไปทั่วห้อง เธอก้าวเข้าหาเขาโดยไม่เกรงกลัว มือเรียวคว้าแขนเสื้อสูทราคาแพงของคินน์ไว้แน่น หวังจะดึงแก้วกาแฟคืนมา ทว่าแรงเหวี่ยงนั้นกลับทำให้คินน์เซถลาเข้ามาหาเธอ จนเขาสูญเสียการทรงตัวเล็กน้อย และผลักให้รินรดาถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจก ตึง! ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาทันที กักขังเธอไว้ในวงแขนที่แกร่งดุจกำแพงหิน ลมหายใจอุ่นร้อนของคินน์ปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงจนน่าตกใจ “คุณ... ขยับออกไปนะ” เสียงของเธอขาดห้วง ความรั้นในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่พยายามกดทับเอาไว้ “ทำไม? ไหนเมื่อกี้ยังบอกว่าไม่กลัวไง” คินน์กระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “กฎข้อที่ 11... ห้ามท้าทายอำนาจของผมในระยะประชิด คุณลืมไปแล้วหรือยัง?” รินรดากำหมัดแน่น เธอไม่ยอมแพ้ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของคนตรงหน้า “ฉันไม่เคยลืม... แค่ไม่คิดว่าคุณจะกล้าใช้กฎข้อนี้กับฉัน” วินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต “คินน์! ฉันเอาเอกสารชุดใหม่มาให้... แล้วนี่มันอะไรกัน?” เสียงหวานแหลมของหญิงสาวที่ดูเย่อหยิ่งดังแทรกขึ้นมา รินรดาผลักอกคินน์ออกด้วยแรงทั้งหมดที่มีก่อนจะจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว เธอเหลือบมองผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่คินน์ถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ “เข้ามาทำไมโดยไม่บอก?” คินน์หันไปถามผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชากว่าเดิมหลายเท่า “ก็ถ้าไม่เข้ามา ฉันคงไม่เห็นว่า ‘ว่าที่คู่หมั้น’ ของคุณ กำลังให้ความสนใจกับ ‘พนักงานใหม่’ จนลืมงานสำคัญที่ฉันอุส่าห์เตรียมมาให้หรอกนะคะ” รินรดามองทั้งคู่สลับไปมา ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่กลางพายุหมุนเริ่มก่อตัวขึ้น เธอไม่ได้แค่ถูกจ้างมาทำงานโปรเจกต์ แต่เธอกำลังถูกดึงเข้าสู่เกมการเมืองที่ซับซ้อนและน่ารำคาญใจกว่าที่คิดไว้มากนัก คินน์ไม่ได้หันกลับมามองเธออีก แต่ดวงตาของเขากลับจ้องมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความว่างเปล่าที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทิ้งปมบางอย่างไว้ให้เธอต้องขบคิด “ไปนั่งที่ทำงานของคุณซะ รินรดา... และอย่าหวังว่ากฎข้อนี้จะผ่านไปง่ายๆ เหมือนกฎข้อก่อนหน้า” คินน์เดินผ่านร่างเธอไปหาผู้หญิงคนนั้น ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่แฝงไปด้วยแรงระเบิดที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกของความปั่นป่วนและเคมีที่ร้อนแรงนี้นะคะ เหมยฮวาแรกแย้ม