มิติก้นครัวที่ถูกเปิดออก

"ถ้าคุณจะให้คำตอบผมด้วยความเงียบแบบนี้ งั้นก็เท่ากับว่าเราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก" โจวซือเฉิงวางกระเป๋าเดินทางหนังเก่าคร่ำคร่าลงบนพื้นดินที่แห้งแตกระแหง เสียง 'ปึก' นั้นหนักแน่นพอจะเรียกสติของหลินอวี้ให้หลุดออกจากภวังค์แห่งการคำนวณราคาข้าวสารในตลาดมืด เธอไม่ได้หวั่นเกรงต่อรัศมีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มผู้เป็นสามีแต่อย่างใด ในทางกลับกัน เธอกลับมองเห็น 'ความระแวง' ที่ซ่อนอยู่ใต้คิ้วเข้มคู่นั้น หลินอวี้ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนหวาน แต่มีความหมายที่ยากจะคาดเดา "คุณเพิ่งกลับมาถึงบ้านที่แทบไม่มีอะไรกิน นอกจากเศษมันเทศต้มน้ำใสแจ๋ว แล้วจะให้ฉันตอบอะไรคุณหรือคะ... เอ้อ ขอโทษที ผมหมายถึง คุณคงคาดหวังจะเห็นภรรยาที่เอาแต่นั่งร้องไห้ฟูมฟายถามหาความเป็นธรรมจากแม่ของคุณใช่ไหมล่ะครับ" ดวงตาของโจวซือเฉิงหรี่ลงเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของสตรีตรงหน้า แววตาของเธอไม่มีความโอนอ่อนผ่อนตามเหมือนกวางน้อยที่รอถูกเชือดอีกต่อไป แต่มันเป็นแววตาของ 'นักรบ' ที่พร้อมจะปกป้องอาณาเขตของตัวเอง หลินอวี้หมุนตัวเดินตรงเข้าไปในห้องครัวที่มืดทึบโดยไม่รอฟังคำตอบ เธอรู้ดีว่าในเวลานี้ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง และถ้าเธออยากจะยึดอำนาจเบ็ดเสร็จในบ้านหลังนี้ เธอต้องทำให้คนตัวโตข้างหลังนี้ 'สยบ' ด้วยบางสิ่งที่เหนือกว่ากล้ามเนื้อ ทันทีที่มือของเธอสัมผัสกับผนังดินเก่าคร่ำคร่าที่ดูไร้ค่า เธอก็สั่งจิตให้ 'หอจดหมายเหตุอาหาร' เปิดออก ประตูมิติที่ซ่อนอยู่หลังม่านความยากจนของยุค 70 ก็เผยตัวขึ้น *วูบ* มวลอากาศภายในมิตินั้นต่างออกไป มันอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรจีนหายาก กลิ่นของเครื่องเทศชั้นเลิศที่แม้แต่ในห้องเครื่องของฮ่องเต้ยังหาได้ยาก กลิ่นของดอกโป๊ยกั๊กที่บ่มจนได้ที่ พริกเสฉวนเกรดพรีเมียม และเห็ดหอมตากแห้งที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนทำให้น้ำลายสอ หลินอวี้ไม่ได้สนใจของพวกนั้นเท่ากับ 'ชั้นวางวัตถุดิบ' เธอหยิบถุงผ้าป่านบรรจุเมล็ดข้าวหอมมะลิเก่าที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดี และเนื้อวัวตุ๋นในน้ำเกลือที่บรรจุในกระป๋องเหล็กโบราณออกมา เธอลงมือปรุงอาหารด้วยความคล่องแคล่ว ท่ามกลางความเงียบที่กดดันภายในบ้าน โจวซือเฉิงยืนกอดอกพิงกรอบประตูครัว สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธออย่างไม่วางตา เขาแปลกใจที่เห็นเครื่องปรุงหน้าตาประหลาดและวัตถุดิบที่ดูมีคุณภาพเกินกว่าจะเป็นสิ่งที่หาได้ในชนบทที่ห่างไกลเช่นนี้ "คุณไปเอาของพวกนี้มาจากไหน" โจวซือเฉิงถาม เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน หลินอวี้ไม่หันกลับมามอง เธอเพียงแต่โรยผงเครื่องเทศลงในหม้อดิน เปลวไฟจากเตาฟืนลุกโชนสะท้อนใบหน้าของเธอที่ดูสงบนิ่ง "คนเรามักจะมีทางรอดเสมอ ถ้าไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา คุณถามผมว่าเอามาจากไหน... ทำไมคุณไม่ถามดูล่ะครับว่า รสชาตินี้ คุณเคยลิ้มลองมันที่ไหนมาก่อนหรือไม่" กลิ่นหอมหวนอันเป็นเอกลักษณ์เริ่มฟุ้งกระจายออกจากครัว มันไม่ใช่กลิ่นแกงมันเทศน้ำใสจืดชืดที่แม่เฒ่าโจวบังคับให้เธอกินทุกวัน แต่มันคือกลิ่นของ 'อาหารเลิศรส' ที่กระตุ้นสัญชาตญาณความหิวโหยของลูกผู้ชายที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน โจวซือเฉิงก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนาของเขาเอื้อมไปจับขอบโต๊ะไม้ เขาไม่ได้หิวเพียงเพราะร่างกาย แต่เขาสัมผัสได้ถึง 'อำนาจ' บางอย่างที่หลินอวี้กำลังกุมไว้ ในจังหวะที่หลินอวี้กำลังจะตักอาหารใส่ถ้วย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงกระแทกประตูที่บ่งบอกถึงผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ "นังตัวดี! ฉันรู้นะว่าแกแอบกินของดีอยู่ข้างใน! ออกมานี่ เดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าโจวตะโกนลั่น พร้อมกับเสียงพังประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว โจวซือเฉิงชะงัก สายตาหันไปมองประตูบ้านสลับกับใบหน้าที่นิ่งเฉยของหลินอวี้ หลินอวี้วางทัพพีลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง 'กริ๊ก' เธอค่อยๆ หันมามองสามีด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งในฤดูหนาว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "แม่ของคุณมาแล้วครับ คุณจะจัดการอย่างไร... จะเลือกปล่อยให้ท่านพังบ้านหลังนี้ หรือจะช่วยภรรยาของคุณปกป้อง 'มื้อค่ำ' จานนี้ไว้?" ทว่า ก่อนที่โจวซือเฉิงจะทันได้ขยับตัว กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารจานเด็ดที่เข้มข้นจนเกินห้ามใจ ก็ดึงดูดบุคคลที่สามให้ก้าวพรวดเข้ามาในห้องครัวเสียก่อน... เงาร่างหนึ่งที่ควรจะอยู่ที่สำนักงานอำเภอในเวลานี้ ยืนตระหง่านอยู่กลางประตูบ้านด้วยสายตาที่จับจ้องไปยัง 'หม้อดิน' บนเตาไฟของเธออย่างหิวกระหาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในนิยายเรื่องนี้ครับ เฉินเว่ยสายลุย