หวนคืนในเงามืด

"คุณรินรดาคะ... สื่อมวลชนไทยเริ่มตั้งคำถามแล้วค่ะว่าทำไมแบรนด์ระดับโลกอย่าง 'เอเธน่า' ถึงเลือกจะเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ที่กรุงเทพฯ แทนที่จะเป็นปารีสหรือมิลานอย่างที่เคยทำมาตลอด" เสียงของเลขาส่วนตัวที่ดังผ่านเครื่องมือสื่อสารไม่ได้ทำให้ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์บนเพนต์เฮาส์หรูสะทกสะท้าน รินรดากระดกแก้วไวน์แดงในมือขึ้นจิบ แสงไฟสลัวจากใจกลางเมืองหลวงสะท้อนผ่านเนื้อแก้วคริสตัล กระทบกับนัยน์ตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสงและเต็มไปด้วยหยดน้ำตา แต่วันนี้... มันกลับเย็นชาและทรงอำนาจดุจนางพญา "บอกพวกเขาไปว่า... ฉันต้องการกลับมาดูว่าเศษซากที่ฉันทิ้งไว้เมื่อห้าปีก่อน มันจะกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีหรือจะเน่าเปื่อยไปตามกาลเวลาแล้ว" รินรดาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อน นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าไหมราคาแพงที่สวมใส่ เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่ยอมให้ภาคินย่ำยีหัวใจอีกต่อไปแล้ว ห้าปีที่หายไปในฐานะนักบริหารมือทองที่ต่างแดน หล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่งและไร้ซึ่งความปรานี เย็นวันนั้น... ณ งานเลี้ยงกาล่าการกุศลที่หรูหราที่สุดใจกลางกรุงเทพฯ ร่างระหงในชุดราตรีสีดำสนิทแหวกสูงเผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวย ก้าวลงจากรถลีมูซีนท่ามกลางแสงแฟลชที่รัวกระหน่ำราวกับพายุ เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อเห็นว่าใครคือแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ของงาน ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เธอ แต่มีเพียงสายตาเดียวที่ทำให้รินรดาชะงักฝีเท้า... ภาคิน อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งและเย็นชายังคงดูภูมิฐานในชุดสูทสั่งตัดสีเข้ม เขายืนถือแก้ววิสกี้อยู่มุมห้อง ทว่าวินาทีที่สายตาของเขาสบกับเธอ ร่างกายของเขากลับนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง แก้วในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น "ไม่นึกว่า 'นางฟ้าที่ถูกทิ้ง' จะกลับมาในลุคที่ร้อนแรงจนแทบไหม้ขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นข้างหู รินรดาเบนสายตาไปพบกับจิรภัทร ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่ดูอันตรายไม่แพ้กัน เขาเป็นศัตรูทางธุรกิจของภาคิน และดูเหมือนจะจ้องเล่นงานอดีตสามีของเธอมาตลอด "อย่าใช้คำว่า 'ถูกทิ้ง' กับฉันอีก จิรภัทร... เพราะคนที่ถูกทิ้งจริงๆ ในตอนนั้น คือคนที่มองไม่เห็นค่าของเพชรในมือต่างหาก" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยคมมีดที่กรีดลึกไปถึงหัวใจคนฟัง รินรดาเดินผ่านภาคินไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ทว่ามือหนาของภาคินกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอแรงจนเธอต้องหันกลับมาเผชิญหน้า กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายคนนี้ยังคงเป็นกลิ่นที่เธอจำได้ดี... กลิ่นที่เคยทำให้เธอหลงใหลและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน "ริน... เธอ... เธอยังไม่ตาย?" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ แววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดและโหยหาอย่างปิดไม่มิด "ตกใจเหรอคะคุณภาคิน? ที่เห็นฉันยืนอยู่ตรงนี้แทนที่จะเป็นหลุมศพในความทรงจำของคุณ" รินรดากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม "อดีตภรรยาที่เคยถูกคุณตราหน้าว่าไร้ค่า... กลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉันแล้วนะคะ" ภาคินนิ่งอึ้ง หัวใจของเขากำลังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เขามองรินรดาด้วยความหลงใหลที่โหยหามาตลอดห้าปี แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใดออกมา ประตูทางเข้างานก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างเล็กของเด็กชายวัยสี่ขวบที่วิ่งร่าเข้ามาหาคนดูแล เด็กน้อยคนนั้น... หน้าตาราวกับถอดแบบมาจากภาคินในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! รินรดาหน้าถอดสีเมื่อเห็นภาพนั้น ในขณะที่ภาคินถึงกับชะงักลมหายใจ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่เด็กชายคนนั้นก่อนจะเบนกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวในใจ "เด็กคนนั้นคือใคร รินรดา... ทำไมเขาถึงหน้าเหมือนฉัน?" ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ในเงามืดตลอดห้าปี กำลังถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาเขาในค่ำคืนนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันในตอนถัดไปค่ะ - ชฎาพรายไวน์แดง