สายตาที่เปลี่ยนไป

“ปล่อยมือค่ะ คุณภาคิน” เสียงเรียบเฉียบขาดดุจคมมีดกรีดผ่านความเงียบงันในมุมลับตาของงานกาล่าการกุศล รินรดาไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองมือหนาที่คว้าข้อมือเธอไว้จนแน่น เธอเพียงแค่กระตุกข้อมือออกด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าแฝงไปด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด ภาคินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของอดีตสามีที่เคยเย็นชากับเธอมาตลอดห้าปี บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ยากจะนิยาม เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า—คนเดิมที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาในบ้านหลังใหญ่ที่ไร้ความอบอุ่น แต่ในคืนนี้ รินรดาในชุดราตรีเกาะอกสีแดงสดปักเลื่อมระยับดูราวกับราชินีผู้สูงศักดิ์ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบป่าที่หอมกรุ่นจากผิวกายของเธอช่างเย้ายวนจนน่าโมโห “ห้าปีผ่านไป ริน... ดูเหมือนเธอจะเรียนรู้วิธีการเมินเฉยต่อฉันได้ดีขึ้นมากเลยนะ” ภาคินแค่นยิ้มที่มุมปาก ท่าทีเย่อหยิ่งของเขาเริ่มพังทลายลงทีละน้อยเมื่อเห็นแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำของเธอ “ขอบคุณที่ชมค่ะ แต่คงต้องขอตัว เพราะคนระดับคุณภาคินคงไม่คู่ควรกับการมาเสียเวลาในมุมมืดกับผู้หญิงที่เคยถูกคุณเขี่ยทิ้งเหมือนของไร้ค่า” รินรดาหมุนตัวหมายจะเดินจากไป ทว่าภาคินกลับก้าวขวางทางไว้ มือหนาคว้าเอวคอดของเธอเข้าหาตัวอย่างถือดี แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงต่ำพร่าชิดใบหูจนเธอรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา “ของไร้ค่าเหรอ? หึ... ถ้ามันไร้ค่าจริงๆ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าจังหวะหัวใจของเธอตอนนี้ มันไม่ได้ต่างไปจากตอนที่เราอยู่บนเตียงเมื่อห้าปีก่อนเลยล่ะ รินรดา” คำพูดจาบจ้วงนั้นทำให้เธอหน้าชา รินรดาเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอแข็งกร้าวแต่ทว่าสวยบาดใจ “นั่นมันอดีตที่ฉันอยากจะลบมันทิ้งไปพร้อมกับชื่อของคุณ! ปล่อยค่ะ อย่าให้ฉันต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาลากคุณออกไปประจานต่อหน้าแขกเหรื่อพวกนี้” ภาคินมองเห็นความจริงจังในดวงตาคู่นั้น ความเย่อหยิ่งของเขาถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงเมื่อพบว่า อิทธิพลที่เขามีต่อเธอ... มันไม่เหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาที่แฝงมากับความเกลียดชัง จิรภัทรก็ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม มือหนาของเขาแตะเบาๆ ที่หลังของรินรดาอย่างถือวิสาสะ “คุณรินรดาครับ ผมว่าตรงนี้อากาศมันเริ่มจะร้อนเกินไปแล้วนะครับ ไปดื่มกับผมดีกว่าไหม?” ภาคินมองมือของจิรภัทรที่วางบนแผ่นหลังของรินรดาด้วยสายตาประดุจจะฉีกเนื้ออีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ ความหึงหวงที่รุนแรงปะทุขึ้นในอกโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว “เธอไม่ไปไหนทั้งนั้นจิรภัทร เพราะเธอยังคุยกับฉันไม่จบ” ภาคินตวาดลั่น รินรดาเพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆ แต่มันกลับเป็นยิ้มที่ทำให้ภาคินรู้สึกเย็นเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง เธอหันไปหาจิรภัทรพลางตอบด้วยน้ำเสียงหวานหยด “ได้สิคะคุณจิรภัทร เราไปกันเถอะค่ะ รินไม่อยากเสียเวลากับคนที่... ไม่รู้จักความพอดี” รินรดาเดินผ่านภาคินไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เขายืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางความมืดมิด เขาจ้องมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ เขาไม่ได้ต้องการแค่การเอาชนะ แต่เขากำลังโหยหา... โหยหาในสิ่งที่เขาเป็นคนทำลายมันไปกับมือ ทว่า ในวินาทีที่รินรดาเดินพ้นมุมมืดออกไปสู่แสงไฟหน้าเวที เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น สายตาที่แข็งกร้าวของเธอดูอ่อนโยนลงทันทีเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ เธอเดินแยกตัวออกไปที่ระเบียงหลังงานที่ห่างไกลผู้คน ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง “ว่ายังไงคะคนเก่งของแม่... วันนี้ทานข้าวหมดจานไหมครับ?” เสียงเล็กๆ เจื้อยแจ้วจากปลายสายลอดผ่านโทรศัพท์มาด้วยความตื่นเต้น ทำให้รินรดายิ้มออกมาอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่า ภาคินที่เดินตามมาเงียบๆ เพราะอยากจะเค้นความลับบางอย่าง กำลังยืนแข็งทื่ออยู่หลังบานประตู “แม่ครับ... วันนี้ 'น้องรินทร์' วาดรูปพ่อด้วยครับ แต่คนในรูป... ทำไมเขามีหน้าตาเหมือนลุงคนที่ใส่สูทสีดำที่แม่เคยเปิดให้ดูในไอจีบ่อยๆ เลยล่ะครับ?” สิ้นเสียงเด็กน้อย รินรดาก็หน้าซีดเผือด เธอหันขวับไปทางเสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาข้างหลัง ก่อนจะพบกับภาคินที่ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาถอดสีราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ดวงตาที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำว่า 'พ่อ' และเห็นภาพวาดลายเส้นเด็กอนุบาลที่เขาแอบมองเห็นผ่านหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความช็อกที่ยากจะบรรยายเมื่อเห็นภาพใบหน้าของตัวเองบนกระดาษในมือเธอ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยตราบาปนี้กับ "ชฎาพรายไวน์แดง" นะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ